ร้อยเรื่องราว ของพัน ภูพ่าย

จะตัดสินใจข้ามลำห้วยที่ขวางหน้าอยู่..."มันมีปัญหาอะไรครับลุง.ลำน้ำแค่ไม่กี่เมตร..ว่ายข้ามได้ไม่น่าจะมีปัญหา.."พันเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นท่าทางของลุงคำที่เป็นกังวล..กันจึง..สอบถาม..ขึ้น..นอมิเช่นกันก็ไม่เข้าใจลักษณะอาการของลุงคำ..จึงเอ่ยสนับสนุนความคิดของพันขึ้น.."นั่นนะสิคะ..นอมิว่า..ห้วยนี้มันไม่กว้างมาก..ประมาณห้าเมตร..เห็นจะได้..ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร.."ลุงคำเม้มปากถอนหายใจ..กล่าว.."ผมสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก..ครับ..ผมว่ามันแปลกๆ..แค่สงสัย..หากพวกเราตัดสินใจว่าจะข้ามน้ำ..ก็ได้ครับ.ผมจะข้ามไปก่อน..พอได้สักระยะ..นอมิค่อยข้ามตามมา..แล้วคุณพันก็ตามมา..ตามนี้นะครับ..."..ลุงคำใช้มีดในมือ..ฟันต้นกกที่ขวางทางก่อนมองสำรวจเส้นทางข้างหน้า..ก่อนจะก้าวลงลำห้วย..ลุงคำค่อยๆก้าวลงอย่างระมัดระวัง..สายน้ำที่สงบนิ่ง..ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ..ปืนในมือยกขึ้นให้พ้นน้ำ..น้ำเริ่มลึกลงไปเรื่อยๆก็ถึงหน้าอกจนถึงคอ..นอมิก็ค่อยๆก้าวตามลุงคำไป..พันถือปืนคอยระวัง..หลังให้ก่อนจะค่อยๆก้าวขาตามลงไปยืนชิดติดตลิ่ง..คอยระแวดระวังภัยให้..อีกไม่ถึงเมตร..ลุงคำก็จะถึงฝั่ง..พันต้องตะลึง..เมื่อเบื...

เทือกเขาแดนลาว..แม้จะมีจุดที่สูงที่สุดอยู่ในประเทศไทย..แต่เป็นเทือกเขาที่สลับซับซ้อนทอดยาวเฉียงขึ้นไปจนถึง..รํฐฉาน..พันปีนป่ายเขาได้คล่องแคล่วเพราะตลอดเวลาที่รับราชการ..เขาอยู่กับการเดินป่าเดินเขามากเสียกว่าการอยู่ในเมือง..มันเหมือนเสพติดธรรมชาติ..ที่ไม่สามารถแยกจากกันได้..พันหลงไหลในป่า..ภูเขา..ลำธาร..เขามีความสุขกับการได้ปีนป่าย..ไปจนถึงยอดดอย..แล้วมองลงมาด้วยความภาคภูมิใจ..ครั้งแรกที่มันต้องมาปีนป่านเขาที่มีเขตแดนของประเทศเพื่อนบ้าน.."อีกไม่ไกล..คงถึงหุบเบื้องหน้า..เราต้องดันตัดขึ้น..เพราะหากเขาเดินตามสันเขาคงไม่ทันแน่.."เสียงลุงคำกล่าว.. GPS ในมือของพัน..ชี้ลูกศรตัดตรงลงหุบเบื้องหน้าก่อนจะดันขึ้น..เขาสูง..ระยะทางที่ GPS ของกามินอ่านค่า..มันเพียง.. 20 กม. แต่ขอบอก..ว่าเมื่อเดินจริงๆมันไม่ใช่ยี่สิบ กิโลเมตรอย่างกามินบอก..เพราะค่าการอ่าน GPS มันอ่านระยะเป็นเส้นตรงทางอากาศ..หรือระยะการบิน..หากเป็นเครื่องบิน..หรือเครื่องร่อน..คง 20 กิโลเมตรพอดี..ดูแล้วไม่น่าต่ำกว่า 80 กิโลเมตร..เผลอๆมีเป็นร้อยกว่าเกือบสองร้อย..."อีกกี่กิโลครับคุณพัน.."ลุงคำหันมาถามพัน..พันยิ้มก...

ราวร่างกายมันเป็นดุจดั่งกระจกใส..ก่อนจะค่อยๆสลายหายวับไปกับตา...แล้วประคำพวงนั้นจะลอยกลับมาหาลุงคำที่ยืนอยู่ข้างๆพัน..ป่ายังไงก็คือป่า..มีสิ่งลี้ลับนานับประการที่ไม่สามารถอธิบายได้ พันเองแม้ไม่เห็นกับตามันคงจะไม่เชื่อหากมีคนมาเล่าให้ฟัง..ไสยศาสตร์มนต์ดำ..มันมีอยู่จริง..หรือไม่ก็ยากจะอธิบายในโลกดิจิตอล..เฉกเช่นในปัจจุบัน..เมื่อเทคโนโลยีมันก้าวไกล..วัตถุเจริญขึ้น..เรื่องลี้ลับกลับกลายเป็นเรื่องไร้สาระและหลอกลวง..ทัศนคติเกี่ยวกับความเชื่อก็เปลี่ยนไป..หลายต่อหลายครั้งที่มีข่าวเกี่ยวกับทรงเจ้าเข้าผี..ว่าหลอกลวงต้มตุ๋น..นั่นก็อีกประเด็นที่ทำให้เรื่องราวพวกนี้ค่อยๆเลือนหายจากความเชื่อของสังคม..พวกที่หลอกลวงหากินกับความทุกข์ของชาวบ้าน..จึงเป็นเรื่องที่สมควรจะปราบปรามให้สิ้นทรากในสังคม.."ไหวไหมครับคุณ..."ลุงคำหันมาถามพันที่ยืนแข็งทื่อ..ข้างกายแก..พันพยักหน้าหันมากล่าว.."ครับไหวครับ..ขอบคุณครับมากครับลุง..หากไม่ได้ลุงผมคงแย่แน่ๆเลยละ.."พันกล่าวขอบคุณพร้อมกับยกมือไหว้.ลุงคำ...ลุงคำหันมายิ้ม..โบกมือกล่าว.พร้อมตบไหล่พันเบาๆ."ไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ..ผมกะแล้วว่ามันจะ...

มันก็มั่นใจในอาคมของมันว่าไม่เป็นรองพรายสาว.อย่างแน่นอน..ที่สำคัญ..มันมีถึงสอง.ย่อมมีทางชนะภูตพรายสาวอย่างง่าย..กลุ่มหมอกควันกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณ..เกิดจากอาคมของสมิงร้าย..ที่ร่ายมนต์ดำ..ภายใต้หมอกควันนั้น..ภาพที่ทุกๆคนเห็น..มันสร้างความประหลาดใจ.เพราะ.จากเสือร้ายพลันกลายร่างเป็นภูตที่หน้าตาหน้าเกลียดน่ากลัว..ผมเผ้ารุงรัง..เดินเข้าหาพรายสาว..เข้ารุมกลุ้มทำร้ายพรายสาว..ไอ้สมิงผู้มันกางเล็บหมายตะปบนางพรายให้จมเล็บกะจะฉีกร่างนางออกเป็นชิ้นๆ..หมอกควันสีเทาๆวนเวียนเฉี่ยวโฉบดั่งมีวิญญาณ..มีตัวตน..พุ่งเข้าหานางพราย..พร้อมๆกับร่างอสูรสมิงสองตน..เสียงหวีดร้องผสมผสานเสียงคำราม..ดั่งเสียงของสัตว์นรกอเวจีที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย..นางพรายก็มิได้ถดถอย..ปักหลักนิ่ง..ดั่งคอยดูเชิง..ลำแสงสีเหลืองเรืองรองก็คล้ายดั่งเกราะกำบังหมุนเป็นเกลียวรอบกายนาง..ป้องกันหมอกควันดำที่หมุนวนเข้าหานาง..นางแหงนเงยหน้าหัวเราะร่วน..เมื่อหมอกควันสีเทาดำมิสามารถทะลุเกราะสีทองที่ป้องกันนางได้..แต่สายร่างดำทะมึนสองสายกลับกระโจนทะยานเข้าสู่เกราะเหล็กอย่างไม่เกรงกลัว..เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วบริเวณ..ลมพัดอื้ออึง..จนเกิด...

สาวน้อยชาวป่าที่อ้อนแอ้นบอบบาง..กลับเอื้อมมือคว้ากระชากพันด้วยแรงมหาศาล..พันต้องตกตะลึง..งุนงงสงสัยไม่รู้หล่อนเอาเรี่ยวแรงมาจากที่ใด..ใบหน้าขาวผ่องสะสวย..กลับแปรเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ..ฟันขาวเรียบ..กับค่อยๆมีเขี้ยวงอกออกมา..ใบหน้าหล่อนที่สะสวยกลับน่ากลัวสยดสยอง..ร่างหล่อนค่อยๆแปรเปลี่ยนกลายเป็นเสือโคร่งขนาดมหึมาแยกเขี้ยวคำรามมองมายังพัน...สมองพันสั่งการตามสัญชาตญาณ.. 11 มม.ในมือของพันวาดโดยมิต้องเล็ง..พร้อมเหนี่ยวไกยิงออกไปหนึ่งนัด..สาวชาวป่าครึ่งคนครึ่งเสือกระเด็นไปด้านข้างเพราะอำนาจแห่งแรงกระสุน..ที่สร้างมาพิเศษในการต่อสู้ประชิดตัวตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อจะหยุดยั้ง..ความบ้าระห่ำของนักรบลูกพระอาทิตย์..ที่ไม่เกรงกลัวต่อความตาย..และก็ได้ผล..แต่ครั้งนี้..มันแค่หยุดพยามัจราชที่จะยื่นความตายให้แก่พัน..ได้เพียงชั่วขณะจิตแค่นั้นเอง..กระสุนหกนัด..พันยิงไปสี่..คงเหลือแค่สอง..พันดึงแม็กกาซีนออกมาตระเตรียม..ด้วยมือซ้าย..ก่อนจะม้วนดีดกายขึ้นยืน..เหงื่อกาฬทะลักทะลาย..แม้จะเจอสิ่งที่หนักหนาสาหัสมาก่อนหน้านี้..แต่หนนี้มันมากมายเกินกว่าที่พันจะระงับความกลัวเอาไว้ได้..มันพยายามที่จะเข้าห...

คุณพระช่วย..แสงไฟฉายของพันสาดส่องสิ่งที่ตามมาติดๆอยู่เบื้องหลัง..ของนาง..ที่ตามมาไม่ห่าง..สิ่งที่พันและนอมิมองเห็น..มันคือเสือลายพาดกลอน..ตัวยาวแปดศอก..ที่แยกเขี้ยวคำรามก้องราวป่า..พันหันมามองนอมิ..พันกระชับปืนไรเฟิลคู่กายที่พาดราวไม้ไผ่..แสงฉายไฟฉายสาดจี้กระทบดวงตาแดงกล่ำของเสือร้าย....มันแหงนหน้าเหลือบมอง..พันที่บนห้าง..ขาหน้ามาเหยียดตรงเอนกายมาเบื้องหลังเหมือนทำท่ากระโจน..ตระครุบเหยื่อเบื้องหน้า..หมายตะบบให้จมเขี้ยวเล็บ..ที่เงาวาว..ดวงตามันอำมหิตยิ่ง..อ้าปากคำรามก้อง..พันแทบจะทำปืนหลุดมือ..เมื่อได้ยินเสียงคำรามก้อง..ถึงกับมือตีนเย็น..ขนหัวลุกซู่..เสือโคร่งลายพาดกลอน..ที่ตัวโตยาวแปดศอก..พอๆกับลูกม้าเทศ..ตัวเขื่อง.."พี่พัน.."เสียงนอมิร้องเตือนสติ..หลังจากมันนิ่งตาค้างเหมือนต้องมนต์สะกด..มันได้สติ..พร้อมหลับตาซ้าย..เล็งด้วยสายตาขวา..นิ้วสอดเข้าโก่งไกปืน..ก่อนจะลากนิ้ว..เหนี่ยวไกปืน..กระสุนขนาด.375 ทองแดงก็หมุนควงปากลำกล้องด้วยอานุภาพแห่งดินดำที่อัดแน่น..ระเบิดแผดเสียงก้อง.เปรี๊ยงงงงง.ก่อนปะทะร่างเจ้าพยัคฆ์ร้ายที่กำลังกระโจนเข้าหาสาวชาวป่าที่..ที่ล้มคว่ำเพราะสะดุดอะไรสักอย่า...

"อ้อครับ..ใช้เวลานานไหมครับ..แล้วผมพอที่ช่วยอะไรได้บ้างครับ..ลุง "..พันกล่าวถาม..พร้อมขยับกายอาสาจะช่วยเหลือ..ลุงคำยิ้ม..ก่อนจะกล่าว.."ในระหว่างที่ผมกระทำพิธี..แค่ช่วย..ดูแลอย่าให้อะไรมารบกวนหรือกระทบถูกตัวผมก็เป็นพอ..คืนนี้..ผมจะกระทำพิธี..และที่สำคัญไม่ว่า..เกิดอะไรขึ้นคุณและนอมิ..อย่าลงจากห้างเด็ดขาด..แค่นี้ก็เพียงพอแล้วครับ.."พันพยักหน้า พร้อมกล่าวรับรับคำ. "ครับลุง.."..อาหารค่ำวันนี้ก็แบบเดิม..ไม่แตกต่างจากเมื่อวาน..แม้จะซ้ำซากเดิมๆแต่บรรยากาศป่าทำให้พันรู้สึกอร่อยทุกมื้อ..หลังจากกินอาหารค่ำมื้อนี้เรียบร้อย..ลุงคำหันมาบอก..นอมิและพันขึ้นห้างไปก่อน.. " คุณพันครับ.คุณพานอมิขึ้นไปบนห้างก่อนเลยนะครับ..ช่วยดูรอบๆให้ผมอีกครั้ง.." กล่าวจบแกก็เดินวนรอบๆต้นมะค่าแต้..ในมือล้วงเอาสิ่งหนึ่งออกมา..กำใหญ่..ยกมาบริกรรมคาถาทำปากขมุบขมิบ..ก่อนที่จะสบัดมือหว่านโปรยวัตถุคล้ายทราย..ออกไปจนทั่วบริเวณโคนต้นเป็นรัศมีวงกลมประมาณสองเมตรกว่าๆถึงสามเมตรเห็นจะได้ ดั่งกำหนดขอบเขตยังไงยังงั้น....พร้อมจุดธูปกำใหญ่ประนมมือหลับตา..กล่าวท่องบ่นพึมพำๆ..ควันธูปม้วนตัวกระจาย...

 ในระหว่าที่คุยกันนั้น..ข้าวสุกพอดี..เนื้อเค็มก็ถูกนำออกมาใส่ไม้ไผ่ที่ฝ่าซีกทำไม้หีบหนีบเนื้อเค็มตากแห้ง..มันเริ่มส่งกลิ่นหอมอบอวล..กระเทียมพริกไท ที่หมักกับเนื้อถูกความร้อนของถ่านไฟ..กลายเป็นสีเหลือง..เนื้อสันติดมันเริ่มหดตัวมีน้ำมันเยิ้มซึมออกมา..เพิ่มความน่ากินยิ่งขึ้น..น้ำพริกข่ารสจัดถูกเทออกมาจากห่อ..หน่อไม้สดๆถูกนำมาเผาทั้งเปลือก..เพื่อกินแกล้มกับน้ำพริก.เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้..ของคนเดินป่า...น้ำพริกช่วยให้เจริญอาหาร..ข้าวสวยร้อนๆส่งควันไอลอยล่อง..ถูกตักคด.ตักใส่ใบไม้วางเรียงราย..ทั้งสามนั่งล้อมวงกินข้าวที่มองดูธรรมดาๆแต่มันแสนจะโอชะ..ไม่นานนักมื้อเช้า.ที่ดูเรียบง่าย.ก็ผ่านไปอย่างเรียบร้อย..ทั้งสามเริ่มออกเดินทางเพื่อให้ทันกลุ่มของไกรที่นำหน้าไปก่อน...หนานหล้าทิ้งรหัสตามทางเป็นระยะๆเพื่อให้ลุงคำตามมาได้ถูกทาง..ในระหว่างเดินทาง..พันกล่าวเรื่องราวที่ผ่านมาให้ลุงคำฟัง..ตั้งแต่เรื่องไอ้งายาว..จนถึงไอ้พลายน้อย..ตลอดจนเรื่องอุโมงค์ถ้ำนาคราช..และแผ่นหนังเขียนอักขระล้านนาโบราณ..ซึ่งลุงคำเองก็บอกให้พันเก็บไว้...รอมีเวลาค่อยนำมาศึกษา...ลุงคำรีบพาทั้งสองเร่งรุดเพื่อที่จะให้ทันกลุ่มที่ล่วง...

ลุงคำพยักหน้า..กล่าว.”ได้..แต่เราก็เดินไปคุยไปก็แล้วกันนะ..เพราะจะได้ไม่เสียเวลา..”นอมิพยักหน้ารับคำ..รีบเดินนำหน้าพร้อมจูงแขนลุงคำเดินจ้ำอ้าว.. “เร็วลุง...รีบเล่าด้วย..นอมิอยากรู้แล้ว..” ลุงคำยิ้ม..กล่าว..”เอาๆๆๆ..แหม่...นอมิ..คืองี้..เพชรนาคา มีหลากหลายสี..จึงมีการแบ่งสีสัน ของ เพชรนาคา ได้ 3 ประเภทก็ คือ 1. สีอ่อนแต่ใส 2. สีเข้ม 3. สีเข้มออกโทนเทาดำ เชื่อกันว่าในแต่ละสีนั้น จะมีอานุภาพพลังฤทธิ์อานุภาพที่แตกต่างกันไป ตามสีสัน และตามขนาดสัณฐานด้วย ยิ่งออกเป็นสีในประเภทที่ 3 ยิ่งมีพลังลึกลับอาถรรพ์เพิ่มมากขึ้น ต้องเป็นคนที่มีบุญญาบารมีถึงจะได้ครอบครองมัน. ที่เราเห็นเพชรนาคา มีสีชัดสวยงามส่องแสงเป็นประกายมาก..แล้วเชื่อไหม..ถ้าหากเอาไปส่องด้วยแสงไฟจะส่องเป็นประกายสีถึง 7 สี และจะมีความมันเงาแวววาว บางสัณฐานภายในคล้ายกับมีน้ำหล่อเลี้ยงอยู่หรือคล้ายกับมีดวงตาซ่อนอยู่ภายใน แต่ส่วนใหญ่ที่เห็นได้ชัดเจนนั้นจะเป็นรูปสัณฐานเหมือนพลอยหลังเบี้ย จึงนับว่าแปลกอัศจรรย์เป็นอย่างมาก มีผู้ที่มีความชำนาญในการดูพลอยบอกเอาไว้ว่า ถ้าพลอยดีชั้นเลิศเวลาเราส่องดูก็จะเห็นเป็นแถบสายรุ้งถ้าเป็นพลอยรองลงมาเวลาส่อง...

พันพยายามที่จะเงี่ยหูฟังเสียงที่มันดังแผ่วๆ..ก่อนจะหันหน้ามองนอมิทำตาโตลุกวาว..กล่าว.. “เสียงปืน..”นอมิพยักหน้า.. “รีบไปกันเถอะนอมิ..น่าจะดังมาจากปากอุโมงค์ฝั่งโน้น..เราไปดูกัน..”ว่าพลางจูงมือนอมิเข้าไปที่พัก..ก่อนจะหยิบเอาสัมภาระขึ้นหลัง..รีบวิ่งไปที่ม่านน้ำตก..มันถึงกลับขนลุกซู่..หากเจอเจ้างูเผือกนั่นจะทำยังไง..ภาวนาให้มันนอน..เช่นขามา..พันรีบอุ้มนอมิขึ้นบนหินทางลากเดินด้านข้าง..ก่อนเดินเลาะตามทางเข้าสู่ถ้ำอุโมงค์หลังม่านน้ำตก...จนมาถึงปากถ้ำ..อุโมงค์.. เปรี๊ยง...เสียงกระสุนสาดดังขึ้นมาอีกหนึ่งนัดแต่ชัดเจนมาก..เสียงแน่นสะท้าน..เป็นเสียงไรเฟิล..โบราณเป็นปืนที่ใช้ในสงครามโลกครั้งที่2 ปลย.88 น่าจะเป็นลุงคำ..ใช่แน่ๆ..แต่ทำไมแกยิงคนเดียว..คนอื่นๆไปไหน..พันพยายามถามตัวเอง..ก่อนจะจับมือนอมิมุดออกปากอุโมงค์..ใช่เป็นลุงคำจริงๆ..ที่ซัดกลุ่มฝูงหมาป่าที่มีเกือบห้าสิบตัว.ด้านข้างพบซากเพชฌฆาตสี่ขา...สี่ตัวนอนแน่นิงห่างกันออกไป..ที่เหลือรายล้อมเข้ามา..หมายขย้ำลุงคำ..น้ำแม้ดับไฟได้..แต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ..หมาป่าฝูงนั้นแยกเขี้ยวคำราม..ย่างสามขุมตีวงโอบเข้ามาหมายจะรุมขย้ำลุงคำให้ดับจมเขี้ยว..แปดนัด..ยิง...

..เจ้าพญานาคราชเผือกนั้นยังคงแหวกว่าย..กระโจนน้ำจนแตกกระจาย..ดวงตาที่แดงราวทับทิมที่เจียรไนส่องประกายสะท้อน..พันมองเห็นแล้วรู้สึกขนลุก..หนาวเหน็บเสียดจนถึงกระดูกโดยไม่ทราบสาเหตุ..มันฉุกคิดขึ้นได้รีบหันไปดับไฟที่กำลังลุกโชนก่อนที่เจ้าพญานาคราชเผือกนั้นจะเหลือบแลมาเห็น..อาจจะแย่กว่าที่มันคิดก็เป็นไปได้..ไม่นานกองไฟก็มอดดับลง..พันรีบโอบอุ้มนอมิที่หลับใหล..เข้าหลบแอบในซอกหินที่อยู่ไม่ไกล..นอมิสะดุ้งพรวดขึ้นนั่ง..พร้อมอ้าปากจะร้องด้วยความตกใจ..แต่พันรีบคว้านางมาโอบพร้อมเอามือสากใหญ่..ปิดปากจิ้มลิ้มของนางที่อ้า..พร้อมจุปากส่งสัญญาณให้นอมิเหลียวไปดูที่กลางบึง..นอมิถึงกับเบิกตาค้างเพราะภาพที่เห็นเจ้าพญางูเผือกที่มีหงอน..มีเครา...ดำผุดดำว่ายอยู่กลางบึง..มันหมุนตัวคว้างเป็นเกลียว..ก่อนจะดำลงสู่ก้นบึงแล้วทะลึ่งพรวด..ทะยานสู่ฟ้า..คล้ายโค้งรุ้งสีเงินยวง..ที่ฟาดผ่านบึงใหญ่..มันส่งเสียงขู่ฟ่อๆแหลมเล็กประหลาด..ก่อนจะพ่นน้ำออกจากปากไปไกลเกือบยี่สิบวา..แรงของน้ำที่ฉีดพุ่ง..กลับกลายเป็นดั่งน้ำมัน..ที่กระทบถูกหินก้อนโต..กลับแตกละเอียด..เกิดไฟลุกท่วมบริเวณนั้น..หรือน้ำที่มันพ่นออกมาเป็นน้ำพิษของมัน..ที่ม...

จูบที่เปลือกตา..ที่ปิดสนิท..มือลูบผมสลวยที่ดำขลับ..ก่อนจะช้อนสอดใต้คอพลิกร่างบอบบางให้พลิกตะแครง..นอมิก็ทำตามอย่างง่ายดายมิขัดขืน..หันหน้าหาพัน..ลมหายใจของคนทั้งสองปะทะกัน..เสียงหายใจที่ราบเรียบนอมิเปลี่ยนเป็บหอบถี่เร่งร้อน..จนพันต้องพลิกร่างหล่อนลงนอนก่อนที่มันจะรุกโหมกระหน่ำสูดดอมดมทั่วเรือนร่างที่เปลือยเปล่า..จากบนลงล่าง..สลับล่างขึ้นบน..ดั่งจะดูดดื่มเอาความหอมหวานออกจากกายนอมิ..มือสากเกาะกุมเนินหนันเนื้อที่ปิดแนบชิดด้วยกลีบที่อวบอิ่ม..ถูกนิ้วพันกรีดลากผ่านล่องมาหยุดบริเวณบุ่มน้อยๆ..พันขยี้นิ้วเบาๆจนร่างนอมิกระตุกหนีบรัดขาเรียวงามเข้าด้วยกัน..เพราะความเสียวซ่าน...สองมือที่เหยียดเกาะหินเปลี่ยนมาจับไหล่และข้อมือของพัน..จนเกร็ง..ปากจิ้มลิ้มอ้าเผยอ..ปล่อยเสียงอืมมมมเบาๆสะโพกผายยกลอยขึ้นสูง..หลับตาสนิท..คิ้วขมวดเข้าหากัน..พันรู้สึกได้ถึงความเหนียวหนึบที่ชำแรกซึม..ออกจากร่องหลืบของนอมิ..นิ้วที่ฝืดเริ่มไหลลื่น..ลากผ่านง่ายขึ้น..พันจูบที่หน้าท้องอันแบนราบที่เกร็งตัว..ลากลิ้นสากๆของมันวนรอบสะดือหลุมงามก่อนจะลากลงล่างผ่านทุ่งหญ้าที่มีอยู่เพียงประปราย..แทรกผ่านร่องหลืบ..ตวัดดูดดุนปุ่มเล็กๆจน...

บนพื้นด้านบน..โดยให้..เหล่าบรรดาช้างข้างบนช่วยกันดึงเจ้าพลายน้อยขึ้น..ไม่นาน..การชักรอกเจ้าพลายน้อยก็เริ่มขึ้น..สีหน้าเจ้าพลายน้อยดีขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด..คงเพราะผลไม้ที่พันเอาให้กินและ..เพราะมีกำลังใจที่จะได้พบหน้าพ่อและแม่...ที่รอมันด้วยความกังวล..นี่แหละคือความรัก..ความผูกพันธ์ระหว่างแม่กับลูก..ที่มีอยู่ในกมลสันดานของสัตว์..ไม่นานเจ้าพลายน้อยก็ถูกชักขึ้น..มันค่อยๆลอยตัวขึ้นจากกุ้นหุบทีละนิดทีละนิด..โดยมีพันรอคอยอยู่บนคบไม้..กระชุแกว่งไปมาเล็กน้อย..เจ้าพลายน้อยหน้าตื่น..เมื่อมันเริ่มลอยตัวพ้นพื้น..ตัวสั่นงันงก..พันมองเห็นความน่ารักของมันที่สะท้านกลัว..อดขำไม่ได้.แต่มันก็อดที่จะสงสารไม่ได้..เลยหันลงไปกล่าว..กับพลายน้อย.."เจ้าพลายน้อย..ไม่ต้องกลัว..ประเดี๋ยวเจ้าก็ได้เจอพ่อแม่เจ้าแล้ว..อย่าดิ้นนะ..อยู่นิ่งๆ.."แอ๊.."เจ้าพลายน้อยร้องตอบพันเบาๆ..จนในที่สุดเจ้าพลายน้อยก็มาถึงจุดระยะเดียวกับพื้นดินด้านบน..พันจัดการเอาหวายอีกเส้น..เกี่ยวพันกระชุเพื่อดึงเจ้าพลายน้อยเปลี่ยนทิศจากตรงๆให้เอนเข้าหาพื้นดิน..ไม่นาน..กระเช้าแสวงเครื่องก็ถูกดึง..เข้าหาพื้นดิน...นางพัง..เมื่อเห็นล...