นิยาย ภารกิจลับทลายยานรก, ตอนที่10 เพชรนาคา,10/2

พันพยายามที่จะเงี่ยหูฟังเสียงที่มันดังแผ่วๆ..ก่อนจะหันหน้ามองนอมิทำตาโตลุกวาว..กล่าว.. “เสียงปืน..”นอมิพยักหน้า.. “รีบไปกันเถอะนอมิ..น่าจะดังมาจากปากอุโมงค์ฝั่งโน้น..เราไปดูกัน..”ว่าพลางจูงมือนอมิเข้าไปที่พัก..ก่อนจะหยิบเอาสัมภาระขึ้นหลัง..รีบวิ่งไปที่ม่านน้ำตก..มันถึงกลับขนลุกซู่..หากเจอเจ้างูเผือกนั่นจะทำยังไง..ภาวนาให้มันนอน..เช่นขามา..พันรีบอุ้มนอมิขึ้นบนหินทางลากเดินด้านข้าง..ก่อนเดินเลาะตามทางเข้าสู่ถ้ำอุโมงค์หลังม่านน้ำตก...จนมาถึงปากถ้ำ..อุโมงค์.. เปรี๊ยง...เสียงกระสุนสาดดังขึ้นมาอีกหนึ่งนัดแต่ชัดเจนมาก..เสียงแน่นสะท้าน..เป็นเสียงไรเฟิล..โบราณเป็นปืนที่ใช้ในสงครามโลกครั้งที่2 ปลย.88 น่าจะเป็นลุงคำ..ใช่แน่ๆ..แต่ทำไมแกยิงคนเดียว..คนอื่นๆไปไหน..พันพยายามถามตัวเอง..ก่อนจะจับมือนอมิมุดออกปากอุโมงค์..ใช่เป็นลุงคำจริงๆ..ที่ซัดกลุ่มฝูงหมาป่าที่มีเกือบห้าสิบตัว.ด้านข้างพบซากเพชฌฆาตสี่ขา...สี่ตัวนอนแน่นิงห่างกันออกไป..ที่เหลือรายล้อมเข้ามา..หมายขย้ำลุงคำ..น้ำแม้ดับไฟได้..แต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ..หมาป่าฝูงนั้นแยกเขี้ยวคำราม..ย่างสามขุมตีวงโอบเข้ามาหมายจะรุมขย้ำลุงคำให้ดับจมเขี้ยว..แปดนัด..ยิงไปสี่..เหลือสี่..ยากที่จะบรรจุกระสุนใหม่ได้ทันทวงที..พันไม่รอช้า..กระชากไรเฟิลคู่มือ..กดสาดกระสุนทองแดงหัวขนาด .375 เจาะกะโหลกไอ้ตัวหน้าที่แยกเขี้ยวเดินย่างเข้าหาลุงคำ.. “เฮ้ย..มึงมาทางนี้..”เสียงปืนลั่นออกไป..เจ้าเพชฌฆาตหางพวงถึงกับกระเด็นปลิวละร่อง..ขาดใจตาย..ที่เหลือหันมาหมายจะขย้ำพัน..แต่มันกลับร้องเสียงหลง..วิ่งหายหนีเข้าป่าไปจนสิ้น..สร้างความประหลาดใจให้กับทั้งพันเองและนอมิเป็นอย่างมาก..ลุงคำก็ไม่แตกต่าง..ยกแขนปาดเหงื่อที่ผุดเต็มหน้า..แกงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น.. พันมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง..สาวเท้าก้าวเข้าหาชายชราที่ยืนถือปืนตะลึงงัน....ลุงคำถึงกับโผลงออกมาด้วยความดีใจ... “คุณพัน....นอมิ..ปลอดภัยดีนะครับผม...”น้ำเสียงที่แสดงถึงความดีใจของลุงคำที่พบเห็นสองคนนั้นปลอดภัย. “คนอื่นๆไปไหนครับลุง..ทำไมไม่เห็น..แล้วลุงคำเป็นอย่างไรบ้าง....”พันรีบกล่าวถาม..”แทบจะเป็นการถามพร้อมๆกันของคนทั้งสอง.. “เอาๆลุงว่ามาก่อน..”พันยิ้มกล่าว..พร้อมเข้าสวมกอดลุงคำ... “ผมออกตามหาคุณ..ทุกคนนั้นเป็นห่วงแทบแย่..พวกเราทุกคนปลอดภัยครับ..ผมให้คุณไกรพาทุกคนล่วงหน้าไปก่อน..คุณพันละ..ไปไงบ้าง..แรกๆนึกว่าคุณแย่แล้ว..มองเห็นไอ้งายาวมันชูคุณขึ้น...แล้วทุ่มลง..ทุกคนเห็นกันแค่นั้น..เพราะช้างโขลงนั้นเป็นโขลงใหญ่มากๆ..โชคดีที่คุณและนอมิไม่เป็นอะไร..”ลงคำกล่าวหอบหายใจถี่..แต่ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า..แต่มันคือความดีใจต่างหาก.พันยิ้ม..กล่าว.. “เรื่องมันยาวนะลุง..เอางี้..เดินไปเล่าไปแล้วกัน..ขอบคุณครับลุงที่ห่วงผมกับนอมิ..ลำบากลุงแท้ๆเลย..”ลุงคำยิ้ม..กล่าว.. “คุณพันอย่าคิดว่าเป็นความลำบากเลยครับ..มันเป็นหน้าที่..ที่เพื่อนคนหนึ่งพึงกระทำ..หากเป็นคุณก็ต้องทำแบบผมเหมือนกัน..ผมเชื่อเช่นนั้น....ไปกันเถอะครับ..เราเสียเวลามาวันกว่า..ตัดเข้านี่เลย..เดี๋ยวคงทัน..”ลุงคำกล่าวพร้อมเดินนำหน้าสู่ซอกหินที่หลบเจ้าฝูงช้างงายาว..ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้พันฟัง “เอ๊ะ..เมื่อครู่คุณพันเล่นของอะไร..ทำไมไอ้พวกนั้นถึงกลัวจนหางจุกตูดเผ่นแนบไปเลย..”ลุงคำกล่าวถามด้วยความสงสัย.. พันส่ายหน้ายิ้ม..กล่าว..“แหมลุง..ว่าไป..ผมไม่มีขงมีของอะไรหรอกลุง..แต่เอ๊ะแปลกนะ..มันวิ่งแนบอย่างที่ลุงว่า..เหมือนมันกลัวอะไร..”พันกล่าวอย่างสงสัย.. นอมิยิ้มกล่าว...“กลัวพี่พันนั่นแหละ..คริๆ..คนน่ากลัว..หมาป่ายังกลัวเลย..”นอมิกล่าวเย้าพัน.. พันหันมามอง..กล่าว.. “เฮ้ย..นอมิ..พี่น่ากลัวขนาดนั้นเลยรึ..นอมิ..ก็ว่าเกินไป..”นอมิยิ้มปากกว้าง..ก่อนจะเอามือปิดปากขำท่าทางของพัน...จริงๆพันก็เป็นคนน่ารักอบอุ่น..บางครั้งก็มองดูเจ้าเล่ห์..บางทีก็มองดูซื่อๆ..นอมิดูบุคลิคมันไม่ออกว่าจริงๆแล้วมันเป็นยังไง..หล่อนรู้แต่ว่ามันเป็นคนที่อบอุ่น..จริงจังในงาน..”ขำอะไร..บอกมา..”พันกล่าว..พร้อมบี้จมูกเล็กๆที่โด่งเป็นสันพองามของนอมิ.. “โอ๊ย..พี่พันขี้แกล้ง..ชิ..นอมิจะฟ้องทุกๆคนเลย..” พันส่ายหน่าไปมายิ้ม..กล่าว.. “โอเค..โอเค..พี่ยอมละครับ.พี่ขอโทษ..ก็นอมิแกล้งว่าพี่ทำไมละ..” นอมิเชิดปากย่นจมูกทำหน้าเง้างอนกล่าว.. “ไม่ได้แกล้งซักหน่อย..หรือไม่จริง.ก็.พี่พันมีเพชรพญานาค..มีรึมันจะไม่กลัว..” ลุงคำได้ยินคำกล่าวนี้ถึงกับอ้าปากค้าง..กล่าว..”อะไรนะ..คุณพันมีเพชรพญานาค..วิเศษแท้..เอ๊ะแต่ทำไมไอ้งายาวมันไม่กลัว..ปกติสัตว์ต่างๆจะเกรงกลัวเพชรนาคา..ไม่กล้ายุ่งหรอก..” ลุงคำทำท่าสงสัย..นอมิยิ้มกล่าว.. “จริงคะ..อย่างที่ลุงคำว่า..ที่ไอ้งายาวมันไม่กลัวเพราะตอนนั้นพี่พันยังไม่มีเพชรพญนาคนี่คะ...”นอมิกล่าว..ก่อนที่จะหันมามองหน้าพัน..พันขมวดคิ้วเข้มหนาของมันเข้าหากัน..ก่อนจะล้วงเอาวัตถุที่ใสวาวดั่งแก้วมรกต..มีสีเขียวเข้ม..โตประมาณไข่นกกระทาออกมาพิจารณาก่อนยื่นส่งให้..ลุงคำ..ที่ยืนมอง..ก่อนจะยื่นมือประคองรับมาดู...แกถึงกับอุทานออกมา..พร้อมยกมือท่วมหัว..ขนแกลุกเกลียว..อย่างเห็นได้ชัดเจน.. “โอวววว..สาธุ..พุทธโธ..ธัมโม..สังโฆ.เป็นบุญตาแท้ๆที่ได้เห็น..ภรภัทรนาคา ”พันจ้องมองลุงคำขมวดคิ้วกล่าวทวนคำลุงคำ... “..ภรภัทรนาคา....” เสียงมันกล่าวดั่งละเมอ...ลุงคำพยักหน้ากล่าว...”ครับคุณพัน.. เพชรพญานาค สีน้ำเงินองค์ เรียกว่า ภรภัทรนาคา..ซึ่งมัน แปลว่า ผู้ค้ำจุนที่ประเสริฐ....”พันพยักหน้า...ลุงคำแกยกมือท่วมหัวอีกครั้งก่อนส่งคืนให้พันกล่าว.. “เก็บไว้ดีๆครับคุณพัน..นับเป็นวาสนาแล้วละ...” นอมิกระแซะมาข้างๆกล่าว.. “นอมิก็มีนะคะ.ภรภัทรนาคา.แต่สีชมพู..” กล่าวพลางก็ล้วงเพชรพญานาคของตนเองให้ลุงคำดู...มันมีขนาดเท่ากันกับของพัน แต่สีออกชมพูอ่อนสวยงามไม่แพ้กัน “โอ้..นิก็วิเศษแต่มันไม่ใช่..ภรภัทรนาคา..มันคือ..บุณฑริกนาคา.ต่างหาก..วาสนาของนอมิแล้ว..เก็บไว้ให้ดี.เป็นของวิเศษหายาก.”นอมิยิ้มยื่นมือรับเพชรนาคาของตนเองกลับคืนมา..แล้วกล่าว..”ลุงคำรู้เรื่องราวเพชรนาคามากมายจังเลย..เล่าให้ฟังหน่อยสิ..ว่าเพชรนาคาสองอันนี่..มันมีคุณอย่างไร.และประวัติเพชรนาคาด้วยได้ไหมคะ..”