นิยาย ภารกิจลับทลายยานรก, ตอนที่11 ,สมิงดง 1, .

"อ้อครับ..ใช้เวลานานไหมครับ..แล้วผมพอที่ช่วยอะไรได้บ้างครับ..ลุง "..พันกล่าวถาม..พร้อมขยับกายอาสาจะช่วยเหลือ..ลุงคำยิ้ม..ก่อนจะกล่าว.."ในระหว่างที่ผมกระทำพิธี..แค่ช่วย..ดูแลอย่าให้อะไรมารบกวนหรือกระทบถูกตัวผมก็เป็นพอ..คืนนี้..ผมจะกระทำพิธี..และที่สำคัญไม่ว่า..เกิดอะไรขึ้นคุณและนอมิ..อย่าลงจากห้างเด็ดขาด..แค่นี้ก็เพียงพอแล้วครับ.."พันพยักหน้า พร้อมกล่าวรับรับคำ. "ครับลุง.."..อาหารค่ำวันนี้ก็แบบเดิม..ไม่แตกต่างจากเมื่อวาน..แม้จะซ้ำซากเดิมๆแต่บรรยากาศป่าทำให้พันรู้สึกอร่อยทุกมื้อ..หลังจากกินอาหารค่ำมื้อนี้เรียบร้อย..ลุงคำหันมาบอก..นอมิและพันขึ้นห้างไปก่อน.. " คุณพันครับ.คุณพานอมิขึ้นไปบนห้างก่อนเลยนะครับ..ช่วยดูรอบๆให้ผมอีกครั้ง.." กล่าวจบแกก็เดินวนรอบๆต้นมะค่าแต้..ในมือล้วงเอาสิ่งหนึ่งออกมา..กำใหญ่..ยกมาบริกรรมคาถาทำปากขมุบขมิบ..ก่อนที่จะสบัดมือหว่านโปรยวัตถุคล้ายทราย..ออกไปจนทั่วบริเวณโคนต้นเป็นรัศมีวงกลมประมาณสองเมตรกว่าๆถึงสามเมตรเห็นจะได้ ดั่งกำหนดขอบเขตยังไงยังงั้น....พร้อมจุดธูปกำใหญ่ประนมมือหลับตา..กล่าวท่องบ่นพึมพำๆ..ควันธูปม้วนตัวกระจายส่งกลิ่นหอมเย็นๆชวนให้ขนลุก..ก่อนที่จะปักธูปลงที่โคนต้นมะค่า..เป็นการบอกกล่าวเทพารักษ์..ที่ปกปักรักษาต้นไม้ต้นนี้..ว่าขอพักอาศัยสักคืน..หลังจากเสร็จสิ้น..ลุงคำก็รีบปีนขึ้นมาบนห้าง..แกสวมชุดขาว..แลดูน่าเลื่อมใส..ลูกประคำในคอแกถูกห้อยออกมานอกเสื้อยิ่งมอง..ยิ่ง..ดั่งผู้คงแก่เรียน มีอาคมแก่กล้า..ลุงคำไม่พูดไม่จา..พอขึ้นมาบนห้างได้..แกก็นั่งขัดสมาธิ..ก่อนจะหยิบจานที่ใส่ตุ๊กตาไม้หญิงไทยโบราณเกล้าผมมวยสวมผ้าซิ่นห่มสไบเฉียง..มาวางตรงหน้า..ก่อนที่จะกระแอมกล่าว..."อืม..รอให้พระจันทร์พ้นยอดไม้..ผมจะเริ่มกระทำพิธี..อย่าลืมเรื่องที่ผมบอก..อ้อ..อีกอย่าง..ผมขอยืมเพชรนาคาของคุณทั้งสองเพื่อช่วยเสริม.พลานุภาพแห่งพิธีด้วยจะได้ไหมครับ.."..ลุงคำกล่าว..พร้อมหันมาทางนอมิและพัน.พันและนอมิรีบรับคำพร้อมล้วงเอาเพชรนาคาออกมายื่นส่งให้ลุงคำ..แกรับมาแล้ววางบนหัวของตุ๊กตาไม้..ที่แกแกะสลัก..เพชรพญานาคทั้งสองพอวางก็เกิดอัศจรรย์เปล่งประกายสีรุ้ง..ทอแสงแวววาว..ระยิบยับ..คลอบคลุมจานที่วาง..พระจันทร์เสี้ยว..ที่หันปลายแหลมสองข้างขึ้น..บ่งบอกว่าเป็นข้างขึ้น..เริ่มโผล่พ้นยอดไม้..เปล่งรัศมีทอแสงเจิดจรัส..พระจันทร์เสี้ยว..กลับทรงกรด..ส่งรัศมีงดงามตายิ่ง..สายลมพัดเอื่อยๆ..หอบเอาความหนาวเหน็บมากระทบกายของคนทั้งสาม..บนคบคาไม้..ที่ทำเป็นห้างพักผ่อน..ลุงคำเริ่มนั่งขัดสมาธิ..มือแกก็เริ่ม..นับลูกประคำเม็ดขนาดเท่าเมล็ดลำใย..สีดำเมี่ยม..ปากก็เริ่มขมุบขมิบ..ท่องบ่นบริกรรมคาถา..อากาศยิ่งดึกยิ่งหนาวเหน็บ..เสียงแมลงกลางคืนร้องรับขับขานเซ็งแซ่...บรุๆๆบรู...เสียงหมาป่าเห่าหอน..โหยหวนมาเป็นระยะ..ระยะ.ผสมผสานเสียงเสียดสีของกอไผ่ที่โอนเอนไปมา..ยิ่งมาลมพัดแรงขึ้น..แรงขึ้น...ต้นไม้ใหญ่เริ่มโยกโอนเอนไปมา..จนพันรู้สึกได้...พันและนอมิต่างหันหน้ามามองตากัน..ไปมา..เสียงแมลงกลางคืนที่ร้องระงมก็กลับเงียบเสียงลงอย่างน่าประหลาด..ลุงคำก็อยู่ในห้วงแห่งสมาธิ..ไม่ไหวติง..แสงจันทร์นวลผ่องสาดส่องลงมาต้องเพชรนาคา..เปล่งรัศมีปกคลุม..รอบบริเวณยิ่งมาประกายยิ่งเจิดจรัส..คลอบคลุมห้างไม้ไผ่..จากอาการที่หนาวเหน็บ..พันและนอมิรู้สึกอบอุ่นซาบซ่านทั่วกาย..พันถึงกับตะลึง..พยายามขยี้ตาตัวเอง..ในคลองจักษุของมันปรากฎ..มีลำแสงประหลาดพุ่งเป็นลำ..ลงมายังจานที่วางวัตถุสามสิ่ง...ดั่งไฟฉายส่องลงมาจากฟากฟ้า..มันมาจากพระจันทร์เสี้ยว..ที่เปล่งรัศมี..ทรงกรด..พันตะลึงในความอัศจรรย์..พลันหูของพันได้ยินเสียงของผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือลอยตามลมมา..จนมันต้องคว้าปืนมากระชับถือแน่น..พร้อมหันมองหน้านอมิ.."นอมิ..ฟัง..นอมิ..ลองฟังดูว่านอมิได้ยินเหมือนพี่หรือไม่.."นอมิมองหน้าพัน..หล่อนขมวดคิ้วโก่งงามของหล่อนพร้อมกล่าว.."คะ...ได้ยินคะ..เหมือนเสียงผู้หญิง..นอมิได้ยินเหมือนเสียงผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือ..พี่พันละคะ..."พันพยักหน้า..กล่าว.."ใช่พี่ก็ได้ยิน..มันดังมาจากทางโน้น.."..ว่าพลาง..พันคว้าไฟฉาย..ส่อง.ลงมายังต้นเสียงที่พันได้ยิน..ต้นหญ้าคาไหวแหวกเป็นทาง..เหมือนมีอะไรแหวกสวนออกมา..พันต้องตกใจ..เมื่อภาพที่เห็นมันคือสาวสวยนางหนึ่ง..ที่กระเสือกกระสนหนีตาย...ใบหน้าของนางคมคายสะสวย..แต่นางวิ่งหนีอะไร..ทำไมหน้าตาของนางถึงเต็มไปด้วยเลือด..เสื้อผ้าขาดวิ่น..หน้าตาของนางแสดงถึงความตื่นกลัว..สั่นผวา..นางวิ่งล้มลุกคลุกคลาน..ปากก็ร้องตะโกน..ขอความช่วยเหลือ.."ช่วยด้วย...ช่วยข้าด้วย..ช่วยด้วย..ว้ายยยยยยย."นางส่งเสียงพลางวิ่งพลาง...เสียงนางน่าเวทนาอย่างยิ่งมันมีทั้งเสียงหอบเหนื่อย..ทั้งน้ำเสียงที่สั่นผวา..หวาดกลัว..อะไร...นางวิ่งหนีสิ่งใด..พันกำชับไรเฟิลในมือแน่..กระบอกปืนพาดไม้..จ้องเขม็งไปยังสิ่งที่ไหวตามไล่หลังนางมา....