ราวร่างกายมันเป็นดุจดั่งกระจกใส..ก่อนจะค่อยๆสลายหายวับไปกับตา...แล้วประคำพวงนั้นจะลอยกลับมาหาลุงคำที่ยืนอยู่ข้างๆพัน..ป่ายังไงก็คือป่า..มีสิ่งลี้ลับนานับประการที่ไม่สามารถอธิบายได้ พันเองแม้ไม่เห็นกับตามันคงจะไม่เชื่อหากมีคนมาเล่าให้ฟัง..ไสยศาสตร์มนต์ดำ..มันมีอยู่จริง..หรือไม่ก็ยากจะอธิบายในโลกดิจิตอล..เฉกเช่นในปัจจุบัน..เมื่อเทคโนโลยีมันก้าวไกล..วัตถุเจริญขึ้น..เรื่องลี้ลับกลับกลายเป็นเรื่องไร้สาระและหลอกลวง..ทัศนคติเกี่ยวกับความเชื่อก็เปลี่ยนไป..หลายต่อหลายครั้งที่มีข่าวเกี่ยวกับทรงเจ้าเข้าผี..ว่าหลอกลวงต้มตุ๋น..นั่นก็อีกประเด็นที่ทำให้เรื่องราวพวกนี้ค่อยๆเลือนหายจากความเชื่อของสังคม..พวกที่หลอกลวงหากินกับความทุกข์ของชาวบ้าน..จึงเป็นเรื่องที่สมควรจะปราบปรามให้สิ้นทรากในสังคม.."ไหวไหมครับคุณ..."ลุงคำหันมาถามพันที่ยืนแข็งทื่อ..ข้างกายแก..พันพยักหน้าหันมากล่าว.."ครับไหวครับ..ขอบคุณครับมากครับลุง..หากไม่ได้ลุงผมคงแย่แน่ๆเลยละ.."พันกล่าวขอบคุณพร้อมกับยกมือไหว้.ลุงคำ...ลุงคำหันมายิ้ม..โบกมือกล่าว.พร้อมตบไหล่พันเบาๆ."ไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ..ผมกะแล้วว่ามันจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้..จึงสั่งว่า..ห้ามลงจากห้างเด็ดขาด.."พันยิ้ม..เจื่อนๆพร้อมเอามือมาเกาหัว..เชิงเขิน.."แฮ่ๆ..ลุงใครจะไปรู้ละครับว่ามันจะเจ้าเล่ห์..แกล้งทำเป็นไล่ขบกัดกันมา..ผมก็อดสงสารไม่ได้เลยต้องเข้าช่วย..คิดว่ามันคงเป็นแค่เสือโคร่งธรรมดา..ที่ไหนได้..ปรือออออ..ขนลุกหวาดเสียวมากกกกก.."พันกล่าวอธิบายเหตุที่ขัดคำสั่งลุงพัน..จนต้องมาเจอสภาพแบบนี้..ทั้งคู่ก็ชวนกันขึ้นบนห้างที่นอมิยืนรอด้วยความกระวนกระวายใจ.."พี่พัน..เป็นยังไงบ้างคะ..เจ็บตรงไหนรึเปล่า.."หล่อนรีบถามขึ้นมาด้วยความกังวล..พันยิ้ม..ส่ายหน้าไปมากล่าว.."ไม่คะ..ไม่เป็นไรมาก..ดีที่ลุงคำ..แกเข้ามาช่วยได้ทัน..ไม่งั้นคงกลายเป็นผีเฝ้าป่าไปแล้วละมั้ง.."พันพูดติดตลก..แต่ในใจลึกๆมันหวาดเสียวอยู่ไม่น้อย.."ลุงคะ..แล้ว..ผู้หญิงชุดดำนั่น..เอ่อ..คือ.."นอมิเอ่ยถามลุงคำ..ขณะที่แกนั่งลงมวนยาสูบขึ้นจุดดูดพ่นควันโขมง.."อ้อ..โหงพราย..ผมเลี้ยงไว้ช่วยงาน..ผมเพิ่งจะได้มา..และหาร่างให้นาง..พอดีผมได้ไม้พญางิ้วดำมาผมก็เลยแกะสลักแล้วกระทำพิธี..อัญเชิญดวงวิญญาณของนางมาสิงสถิตย์ในหุ่นไม้..นึกไม่ถึง..ว่าพอเสร็จพิธีก็ได้ลองของเลย..ดีนะที่ยังเอาชนะสมิงสองตัวนั่น..แต่ก็แย่พอควร.."..ทั้งพันและนอมิต่างชื่นชมฝีมือลุงคำ..หากไม่มีลุงคำ..มันอาจจะตายด้วยน้ำมือของสมิงไปแล้วก็เป็นได้.."ดึกมากแล้ว..พักผ่อนเถอะ..พรุ่งนี้จะได้เดินทางต่อ.."ลุงคำกล่าว..ก่อนจะเอนกายพิงราวไม้ไผ่เหยียดขายาวหลับตา..พ่นควันยาเส้นออกเป็นทาง..พันและนอมิมองหน้ากัน..ก่อนจะเอนกายลงนอนท่าเดียวกันกับลุงคำ..พันดึงหมวกมาปิดหน้า..ก่อนจะหลับไหล..ด้วยความอ่อนเพลีย...
สายลมเอื่อยๆ..แดดอ่อนๆยามเช้า..ช่วยให้สดชื่น..พันบิดกาย..ก่อนจะลุกขึ้น..มองซ้ายขวา..ไม่เห็นเงาร่างลุงคำกับนอมิ..ที่นอนอยู่..ทั้งสองได้ลุกและลงไปที่พลานหินเบื้องล่างเรียบร้อยแล้ว..กลิ่นหอมของกาแฟ..ลอยขึ้นมาเตะจมูก..พัน..ยืนเอามือจับขอบไม้กั้นมองลงมาเห็นนอมิกำลังง่วนอยู่กับการชงกาแฟ..เตรียมอาหารเช้า..เสียงไก่ป่าส่งเสียงขันมาเป็นทอดๆ..ก้องทั่วราวป่า..เสียงนกแขกเต้า..ร้องแกร๊กๆ..บนหัวของพัน..มันอดที่จะเงยหน้าขึ้นมอง..ภาพนกแขกเต้าสีเขียวสองตัวเกาะกิ่งไม้ใช้ปากที่ใหญ่ของมันจูบกันไป..บนคบไม้ใหญ่มีโพรงไม้ขนาดเท่าขันน้ำย่อมๆ..พันเห็นนกเงือกตัวโต..โผล่หัวออกมา..มองซ้ายทีขวาที..ก่อนจะผุนผันบินออกจากโพรงเพื่อหาอาหาร..นกเงือกเป็นสัตว์ที่ได้ชื่อว่าซื่อสัตย์ต่อคู่รักมากที่สุด..มันเป็นสัตว์ที่เป็นผัวเดียวเมียเดียว..ยามใดที่มันคิดร่วมกันเป็นคู่ผัวตัวเมียกันแล้ว..มันจะครองคู่กันจนตายจากกัน..พันมองดูโพรงเหนือศรีษะของมัน..มันได้ยินเสียงลูกนกเงือกส่งเสียงร้องจิ๊บๆ..จิ๊บๆ..มันถึงกับยิ้ม..นกเงือกเป็นนกที่ใกล้จะสูญพันธุ์..เพราะมีคนล่ามันเพิ่มขึ้นเพราะจงอยปากของมัน..ดูแปลกตาจึงเป็นที่ชื่นชอบของผู้ที่ชอบสะสม..ซากสัตว์..มันจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้มันแทบจะสูญพันธุ์ไปเลยทีเดียว...ธรรมชาติของนกเงือก..ตัวผู้จะออกไปหาอาหาร..ตัวเมียจะกกลูกน้อย..โดยมันจะสลัดขนมาทำเป็นรัง..เพื่อให้ความอบอุ่นลูกน้อย..ก่อนออกจากรัง..ตัวผู้จะหาอะไรมาปิดปากโพรง..ก่อนที่จะออกไปหาอาหาร..หากแม้นตัวผู้ถูกฆ่าตาย..เมียและลูกน้อยมันต้องตายไปด้วยเพราะความหิวโหย...ตัวเมียไม่สามารถบินออกหาอาหารได้..เพราะไม่มีขน นกเงือกตัวเมียมันจะผลัดขนโดยใช้ขนของมันปูทำรังสร้างความอบอุ่นให้แก่ไข่ของมันมันจึงไม่สามารถที่จะบินได้..จึงเป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจ..หากตัวผู้ที่ออกไปหาอาหารไม่กลับมา.."พี่พัน..ตื่นแล้วหรือคะ..เชิญคะ..กาแฟร้อน..เรียบร้อยแล้ว.."เสียงนอมิร้องเรียก..หลังจากที่เงยหน้ามองเห็นพัน..ยืนเกาะราวไม้ไผ่กั้นบนห้าง..เหม่อมองยิ้มอยู่คนเดียว.."ครับ..ผม..ขอบคุณครับ.."พันก้มลงมองกล่าว.."ครับ..จะลงเดี๋ยวนี้ละครับ.."พันกล่าวพร้อมยกเป้ขึ้นหลังหยิบปืน..และก้าวลงมานั่งที่ก้อนหิน...ยื่นมือรับกาแฟดำที่ส่งกลิ่นหอม..พันหลับตา..สูดกลิ่น..สูดเอาไออุ่นๆเข้าปอดก่อนจะจิบกาแฟ..หันมายิ้มกับนอมิ.."ขอบคุณนะครับ..กาแฟอร่อยมาก..ชื่นใจที่สุดครับ..เอ่อ..ทำไมไม่ปลุกผมด้วยครับ...ผมนี่แย่จัง..นอน..ขี้เซา.ไม่น่าเลย..." พันกล่าวยิ้มๆ..นอมิก็ยิ้ม..มองมาทางพันกล่าว.."นอมิเห็นพี่พันเหนื่อย..อยากให้พักผ่อนมากๆ..เดี๋ยววันนี้ก็ต้องเดินทางอีก..ทานเถอะคะ..เดี๋ยวจะเย็นก่อนพอดี.."
หลังอาหารมื้อเช้าไม่นาน..ลุงคำก็เริ่มพานอมิและพัน..ออกเดินทางต่อ..โดยพาตัดเขาเบื้องหน้า..ก่อนจะลงหุบ..เพื่อตัดขึ้นเทือกเขาแดนลาว..เป็นแนวพรมแดนกั้นระหว่างไทยกับพม่า...เป็นเทือกเขาที่ทอดตัวยาว..จากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ..มายังทิศตะวันตกเฉียงใต้..ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดเชียงรายและตอนเหนือของจังหวัดเชียงใหม่...เป็นเทือกเขาที่มีความยาวทั้งสิ้น 1,330 กิโลเมตร แต่มีส่วนที่อยู่ในประเทศไทยแค่เพียง.120 กิโลเมตร.เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำสาขา.ของแม่น้ำสาละวิน แม่น้ำปิง..แม่น้ำเมย..และแม่น้ำอื่นๆอีกมากมาย..ซึ่ง..แม่น้ำสาละวินมีต้นกำเนิดที่เดียวกับแม่น้ำโขง..และแม่น้ำแยงซีเกียง..โดยแบ่งแยกออกจากกันอย่างชัดเจนจากต้นกำเนิด และเนื่องจากเป็นน้ำที่เกิดจากการละลายของหิมะ อุณหภูมิของน้ำในแม่น้ำสาละวินจึงมีความเย็นกว่าน้ำในแม่น้ำอื่น ๆ ในประเทศไทย บางช่วงมีความลึกมากและน้ำไหลแรง.นอกจากนี้ ในประเทศ จีน.แม่น้ำสาละวิน เป็น 1 ในแม่น้ำ 3 สาย ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น "มรดกโลก" ร่วมกับ แม่น้ำโขง..และ แม่น้ำแยงซีเกียง..หรือแม่น้ำเหลือง.ในเขตพื้นที่มณฑลยูนาน โดยพื้นที่ดังกล่าว นับได้ว่าเป็นสถานที่แห่งหนึ่งบนโลกที่มีความอุดมสมบูรณ์และความหลายหลายทางชีวภาพสูงลำน้ำสาขาซึ่งไหลลงแม่น้ำสาละวินทั้งทางตรงและทางอ้อม แบ่งตามระบบลุ่มน้ำประธาน ประกอบด้วย..ลุ่มน้ำสาขาของแม่น้ำสาละวิน..มีหลายลำน้ำที่ไหลมารวมกับแม่น้ำสาละวินได้แก่..แม่น้ำปาย ต้นกำเนิดจากทิวเขาถนนธงชัย ใน อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน ไหลลงทางใต้ของแม่น้ำสาละวินในพม่าแม่น้ำยวม ต้นน้ำจากเขาที่ อ.ขุนยวม จ.แม่ฮ่องสอน ไหลลงแม่น้ำเมยที่ อ.แม่สะเรียง จ.แม่ฮ่องสอนแม่น้ำเมย ต้นน้ำเกิดที่โคดโพโชในประเทศพม่า แล้วไหลเป็นเส้นกั้นเขตแดนระหว่างไทยกับพม่าใน อ.แม่สอด อ.แม่ระมาด อ.ท่าสองยาง จ.ตาก และ อ.แม่สะเรียง จ.แม่ฮ่องสอน แล้วไหลเข้าประเทศพม่าลงสู่แม่น้ำสาละวิน
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น