ร้อยเรื่องราว ของพัน ภูพ่าย

."หนานคำกล่าว..พร้อมชี้มือไปเบื้องหน้า..อธิบาย.."แน่ใจรึหนาน.."พันสอบถาม..เพื่อความมั่นใจ..หนานหล้าพยักหน้ากล่าว.."ครับพี่พัน..ดูจากรอยเท้า..ไปไม่นานพี่..เดี๋ยวผมเช็คเพื่อความมั่นใจ.."หนานหล้ากล่าว..พร้อมแนบแก้มลงกับพื้น..ก่อนจะขมวดคิ้ว..เงยหน้าขึ้นมองหน้าพัน..ส่ายหน้าไปมา.."มีไรหนาน..ตกลง..ว่าไง.." พันสงสัยอาการหนานหล้า..มันรีบถาม.."พี่พัน..มันคงจะเข้าช่องเขาข้างหน้า..ตอนนี้ยังไม่พ้นดงหญ้าคา..เดี๋ยวผมเช็คอีกครั้ง.."กล่าวพลางปลดเป้หลัง..พร้อมปีนขึ้นต้นไม้ใหญ่อย่างคล่องแคล่ว..ว่องไว..ไม่นานหนานหล้าก็ถึงยอดไม้..หากิ่งเหมาะๆ..พร้อมยกกล้องส่องทางไกลขึ้นส่องตามเส้นทางที่มันได้ยินเสียง..ภาพที่เห็นคือกลุ่มคนที่คาดว่าน่าจะเป็นขบวนคาราวานขนยาเสพติด..หนานหล้าพยายามปรับความชัดและวัดระยะ..คนสุดท้ายเริ่มจะเดินพ้นแนวป่าหญ้าคาเข้าสู่ป่าสนสามใบ..เพื่อลัดเลาะตัดเข้าสู่เชียงใหม่และแม่ฮ่องสอน..หนานหล้ากัดฟันกรอด..ละกล้องลงสองมือจิกเปลือกไม้แน่น..มันสูดลมหายใจเข้าปอดข่มสติอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่าน...แล้วรีบลงมา..กล่าว..."น่าจะเป็นขบวนคาราวานยา..มาเกือบยี่...

ให้ตายเถอะมันคล้ายกับเป็นแวมไพร์หากมันมองเห็นในตอนนี้มันคงต้องตะลึงตาค้างเพราะเงาทะมึนดำที่ว่า.มันเหมือนนกยักษ์ที่กางปีกบดบังแสงจันทราที่ส่องสกาวลงสู่พื้นดิน..ในเงามืดที่ถูกปีกใหญ่บดบังบังเกิดกลิ่นเหม็นสาบดั่งซากศพมันไม่ใช่นก..แต่หากมีร่างเป็นมนุษย์ มีผ้าคลุมร่าง...ไอ้ปีกที่เป็นดั่งเงาบดบังแสงจันทร์กลับเป็นผ้า..ผ้าห่อคลุมกาย...หรือมันจะเป็นผีดิบดูดเลือด..ที่เขาเรียกกันว่า....แวมไพร์ มีการเล่าขานสืบต่อกันมาในโลกตะวันตกที่กล่าวถึงผีดิบดูดเลือดตนนี้ว่า...แวมไพร์คือผีในรูปแบบปีศาจ, เหยื่อฆ่าตัวตาย, หรือผู้ใช้เวทมนตร์คาถา หรือถูกสร้างมาด้วยอำนาจวิญญาณความชั่วร้ายที่ครอบงำศพ หรือถูกกัดโดยแวมไพร์ ความเชื่อต่าง ๆ ในตำนานกระจายไปทั่วท้องที่ที่ก่อให้เกิดความผวาหวาดกลัว ยากที่จะอธิบายถึงความหมายเพียงความหมายเดียวของความเชื่อเรื่องแวมไพร์ บางตำนานในยุโรป แวมไพร์มักมีการรายงานว่ามีลักษณะพอง มีเนื้อหนังเป็นสีม่วงหรือเข้ม จากลักษณะนี้ทำให้มีมีคุณสมบัติที่จะดื่มเลือด ซึ่งเลือดมักจะซึมออกจากปากหรือจมูกเมื่อพบในผ้าห่อศพหรือโลงศพ และมักมีตาซ้ายเปิด มักแต่งตัวในผ้าห่อศพจากผ้าลินิน และมีฟัน ผมและเล็บงอ...

เป็นองค์พระแก้วโป่งข่ามที่ได้ชื่อว่าใหญ่ที่สุดในโลกซึ่ง..น้ำหนัก 1,000 กิโลกรัม อันเป็นที่เคารพบูชาของชาวบ้าน ชาวบ้านได้ขุดเอาหินแก้วโป่งข่ามจากแหล่งแก้วศักดิ์สิทธิ์นี้ นำมาเจียระไน โดยอาศัยประสบการณ์และภูมิปัญญาท้องถิ่นที่สืบทอดกันมา ก่อให้เกิดเป็นผลิตภัณฑ์สร้างรายได้แก่คนในชุมชนจนกลายเป็นอุตสาหกรรมประจำ เมื่ออยู่ภายใต้ผิวดิน แก้วโป่งข่ามสามารถที่จะดูดขับพลังงานจากธรรมชาติได้ ตลอดจนแสดงพลังงานออกมาในรูปแบบที่แตกต่างกันออกไปจนคนโบราณสังเกตพบ และกำหนดชื่อเรียกขานแก้วแบบนั้นๆ ตามลักษณะ และรูปแบบพลังงานที่แสดงออกมา เช่น..แก้วขนเหล็ก เป็นแก้วโป่งข่ามที่มีความนิยมอย่างแพร่หลายในหมู่โป่งข่ามด้วยกัน... แก้วขนเหล็ก ในบรรดาแก้วขนเหล็กนั้นก็จะแยกออกเป็นสองแบบ คือ แก้วน้ำใส เนื้อแก้วเป็นสีขาวใส และแก้วน้ำตัน เนื้อแก้วสีขุ่น เชื่อกันว่าอัญมณีทั้งสองชนิดนี้ต่างก็มีพลังดึงดูดซึ่งกันและกัน โดยแก้วน้ำใสนั้นคนโบราณจะเรียกว่า “แก้วตัวผู้” ส่วนแก้วน้ำตันนั้น คนโบราณจะเรียกว่า “แก้วตัวเมีย” ทั้งสองต่างมีคุณสมบัติโดดเด่นในด้านโชคลาภ อำนาจ บารมี และความคงกระพัน พลังของอัญมณีแก้วขนเหล็กจะบันดาลให้ผู้ครอบคร...

พันและลุงคำรู้สึกถูกคอกันอย่างยิ่ง...ลุงคำแกมองซ้ายมองขวา..ค่อยๆกระซิบกล่าว.."เมื่อเย็นผมไม่กล้าพูด..ผมกลัวทุกคนจะกลัว.ผมเลยนิ่งไว้..แต่ไม่ต้องห่วงทุกอย่างผมกันไว้หมด.." พันยิ้มพยักหน้ารับ..กล่าว.."แบ้วลุงคำไม่กลัวว่าผมจะกลัวรึ.."ลุงคำยิ้มปากกว้าง..ก่อนกระซิบกระซาบ..อีกรอบ..".ผมรู้คุณพันไม่กลัว..ผมเลยกล้าบอก.." พันพยักหน้าถามต่อ.."มันคืออะไรครับลุง..."ลุงคำส่ายหน้ากล่าว.."ผมไม่มั่นใจ..แต่รู้ว่ามันแรงพอสมควร..แต่ผมได้วางป้องกันรอบๆบริเวณไว้หมด..ต่อให้มีปีกบินเข้ามาก็ทำอะไรไม่ได้...มันคล้ายมนต์สะกดครับคุณ..แต่เป็นมนต์สะกดของภูต..." พันทำตาโต...กล่าวทวนคำ..."ภูต.."..ลุงคำพยักหน้ากล่าว.."ใช่ครับ..ภูต..ภูตที่มีมนต์สะกด..มันร้ายพอควร..ผมเคยได้ยินแต่คำบอกเล่าของครูบาอาจารย์ว่ามี...แต่ส่วนตัวผมไม่เคยเจอหรอก.."พันทำหน้าสงสัยกล่าวออกมา.."อ้าว..ลุงไม่เคยเจอแล้วรู้ได้ไงว่าเป็นมัน..และจะป้องกันมันยังไง.."ลุงคำยิ้ม..กล่าว..."ครูบาอาจารย์สอนและแนะนำเล่าให้ฟังครับถึง..วิธีการสังเกตุ.วิธีการป้องกัน..และ.วิธีการปราบ.....

อีกตัวถูกสับเป็นชิ้นๆมารวมกับขาปีกและคอ..หนานหล้าเดินหายลับเข้าไปในป่าริมธารพร้อมเครื่องใน..ไม่นานก็ออกมาพร้อมเครื่องในที่ผ่าทำความสะอาดเรียบร้อย..ในมือเพิ่มกระเพราป่าสีเขียวผสมม่วงมากำใหญ่..ไก่ป่าทั้งสามถูกหนีบใส่ไม้ไผ่..ย่างไฟอ่อนๆ..ส่งกลิ่นหอมฉุย..ล่อน้ำลาย..หม้อสนามถูกตั้งไฟ..ไขมันไก่ช่วงคอ ช่องท้อง..และก้นถูกตัดออกโยนใส่หม้อสนามเจียวจนน้ำมันออกมา..พริกแกงถูกใส่ลงไปผัดจนส่งกลิ่นฉุนหอม..บางคนได้กลิ่นทนไม่ได้ต้องจามออกมา...พอได้ที่..หนานหล้าเทไก่สับลงไป..คนจนทั่ว..ใส่เกลือป่นชูรส..เทน้ำเปล่าลงไปเล็กน้อยเพื่อให้มีน้ำขลุกขลิก..หนานหล้าปล่อยทิ้งไว้สักพักจนสุกก่อนจะยกลง..ใบกระเพราป่าถูกหนานหล้าขยุ้มโยนใส่ลงไปในหม้อสนาม..ไม่นาน..อาหารเย็นก็เสร็จเรียบร้อย.ทั้งหมดก็ล้อมวงทานมื้อเย็นในป่ามื้อแรก..คำแรกที่ได้สัมผัสกับลิ้น..รสออกเผ็ดร้อน...เนื้อติดหนังที่กรุบๆ..มันสุดแสนจะอร่อย..ไก่ย่างหนังกรอบ..ส่งกลิ่นหอมไม่แพ้แกงป่าคั่วไก่...หนุ่มกินไปยกมือปาดเหงื่อไป..นอมิดูน่าสงสารกว่าใครๆ..ปากเล็กๆของหล่อนแดงเพราะความเผ็ด..มันร้อนขึ้นมาจนหน้าหล่อนแดงลามไปจรดใบหู..แต่ยิ่งเผ็ดก็ยิ่งกิน..ยิ่งกินก็ยิ่งอร่อย...

หนานหล้าส่ายหน้าไปมากล่าว.."ไม่มีเพิ่มเติมเลยครับพี่..รู้แค่ว่าเป็นพราน..ทางฝั่งไทย..แต่ไม่มีหลักฐานบ่งบอกว่าเป็นใคร..แต่จากเสื้อผ้าของใช้..เป็นพวกเศรษฐี..ดูจากยี่ห้อ..ของแบรนด์เนมครับพี่"..หนาหล้ากล่าวอธิบาย..พันพยักหน้า..ไกรเอ่ยติดตลก.."พวกเดียวกับเจ้าสัวเปล่าว่ะ..55"..ทุกคนก็หัวเราะตาม..."ว่าไปเรื่อย..เขาจะมาทำหอกอะไรแถบนี้.."พันกล่าวขึ้นบ้าง...ทั้งสี่เดินมาถึงจุดๆหนึ่งบริเวณด้านแนวเชื่อมกับป่าไผ่..ใบไผ่แห้งปกคลุมจนหนา..ร่องรอยไก่ป้าคุ้ยเขี่ยหาอาหารเป็นหย่อมๆกระจายทั่วบริเวณ.."ผมจะวางลวดสะดุดบริเวณนี้นะครับลุง..ช่วยเตือนพวกเราด้วย..อย่าเดินมาทางนี้..พวกเราจะได้รู้หากมีใครเข้ามาใกล้บริเวณนี้.."พันกล่าวบอกลุงคำ..ลุงคำพยักหน้า.."พี่พัน..วันนี้คงได้กินย่างไก่ป่า..เดี๋ยวผมจะทำบ่วงแร้ว..หากโชคดีได้สักสี่ห้าตัวก็เจ๋ง.."หนานหล้ากล่าว..พันพยักหน้า.กล่าว..".เอาสิ..อ้อ..อย่าลืม..ตัดกระบอกไม้ไผ่รองน้ำด้วย..น้ำไผ่มีประโยชน์.."หนานหล้ารับคำแล้วชักมีดเหน็บจากเอว..ลัดเลาะไปทางขวามือ..ก่อนจะเลือกไผ่บ้องโตๆ..ฟันฉับๆเหลาปาดก้นให้แหลม..ปักดิน....

ตามความเคยชิน..ด้านหน้าที่ไกรชี้มือเป็นถ้ำจริงๆ..แต่เป็นถ้ำเล็กๆคล้ายเพิงของชะง่อนเขา..พออาศัยบังน้ำค้างได้บ้าง.."ไงบ้างว่ะ..เพื่อน.."พันเดินเข้ามาสมทบพร้อมกล่าวถาม.."อืม..พอได้ว่ะ..เป็นเพิงชะง่อนหิน..มีร่องรอยของพวกพรานเคยมาหลบฝนพักผ่อนที่นี่.." ไกรตอบเพื่อนรัก..พร้อมเขี่ยกองไฟ..เพื่อหาเบาะแสอะไรบางอย่าง.."นานยังว่ะ..มาพักกี่คน.."ไกรนั่งยองๆพิจารณากล่าว.."ประมาณเดือนกว่า..มีหกเจ็ดคนว่ะ..พวกพราน..ไม่ใช่พวกขนยา.มึงดูนี่..."ว่าพลางหยิบบางสิ่งยื่นให้พันดู..เป็นกระดูกสัตว์ที่ตกอยู่กองไฟ..มองดูน่าจะเป็นไก่ป่าตัวย่อมๆ.."เฮ้ย..ไอ้เสือ..แปลกว่ะ..กูว่าต้องเกิดอะไรขึ้นสักอย่างกับพวกนี้..มึงดูนี่..กระดูกไก่พวกนี้ยังเป็นโครงอยู่เลย..เหมือนยังไม่ได้กิน..โน่น..ปลากระป๋องถูกเปิดไว้..แต่ยังไม่ได้กิน."ไกรชี้ให้พันดูหลักฐานต่างๆ..ที่วางตรงโขดหินเบื้องหน้า.."พี่ๆ..มาดูนี่สิ...ข้าวของ..เครื่องใช้มันยังอยู่ครบ..ปืนลูกซอง..ไรเฟิล....มีดเดินป่า..แม่งยังห้อยอยู่นี่.."เสียงหนุ่มและหนานหล้า..เรียกทั้งหมดมาดู..เป้สนามของนักเดินป่าถูกวางไว้ตรงซอกหินอยู่...

ไกรส่ายหน้ากล่าว.. “มึงคิดว่ามันง่ายนักรึไง..สั่งปุ๊บจะเอาปั๊บ..” พันโบกมือไล่กล่าว...”กูเชื่อมือมึงเพื่อน..ไปๆๆๆจัดการให้เรียบร้อย..” ไกรรีบเดินออกมาแล้วโทรศัพท์หาพรรคพวกที่เล่นร่มบินด้วยกัน.. ร่มร่อนถือเป็นอากาศยานเบาชนิดหนึ่งและปัจจุบันกำลังเป็นกีฬาที่นิยมในหมู่คนที่ชอบความท้าทาย..ร่มร่อนจะประกอบด้วยปีก มีรูปทรงลิ่มอากาศ เพื่อก่อให้เกิดแรงยกเมื่อมีอากาศไหลผ่าน ตัวปีกจะถูกแบ่งเป็นห้องหลายห้องมีรูระบายอากาศทะลุถึงกันทุกห้อง มีคุณสมบัติที่สำคัญคือ ต้องมีรูปทรงที่คงที่ ไม่ต้องการความยืดหยุ่น ผลิตจากไนลอน แดครอน และโพลีเอสเตอร์ ที่ผ่านการเคลือบผิวเพื่อให้ลื่นลม และอากาศไม่สามารถผ่านทะลุเนื้อผ้าได้ สายร่ม แบ่งออกเป็นส่วนคือ สายพยุง และสายเบรก ภายในจะเป็นเคฟล่า ถูกห่อหุ้มด้วยเส้นใยโพลีเอสเตอร์ มีคุณสมบัติคือ สายพยุงต้องไม่สามารถยืดหยุ่นได้ แต่สายเบรกที่ต่อกับมือจับ สามารถยืดหยุ่นได้ ไรเซอร์ คือแถบผ้าที่ต่อจากส่วนปลายสุดของสายพยุง แล้วมารวมกันไว้ที่ ริบบิ้นริงค์ ปลายของไรเซอร์จะต่อเข้ากับ คาราบินเนอร์ ก่อนต่อเข้ากับที่นั่งนักบิน ที่นั่งนักบิน จะถูกออกแบบมาให้นั่งได้สบาย มีอุปกรณ์ป้องกันก...

 นิยาย ภารกิจลับทลายยานรก ตอนที่ 4 วางแผนเข้าถ้ำเสือ, 4/1 เราจะไม่เอาอาวุธติดตัวไปเลยรึ...แล้วเราจะใช้อะไรไปป้องกันตัว..และอีกอย่าง จำพวกสป.5 ที่ต้องใช้พวกระเบิดอะไรต่างๆ..นี่ละ.." หนุ่มบ่นกระปอดกระแปด.ตีโพยตีพาย..หมู่ชาญหรือครูชาญหนุ่มหล่อยิ้ม..หันมาทางหนุ่มกล่าว.."พี่หนุ่มไม่ต้องห่วงครับเรื่องนั้นทางเราเตรียมไว้เรียบร้อย..พรุ่งนี้เราเริ่มออกเดินทาง..เหมือนนักท่องเที่ยวข้ามไปเที่ยวทางฝั่งท่าขี้เหล็ก..ให้พ้นหูพ้นตาพวกว้าแดง..เราจะอยู่ท่าขี้เหล็กสองวัน..จะมีคนของกองกำลังชาวไทยใหญ่..มารับเราอีกทอดหนึ่ง..เมื่อพ้นจุดนั้น..ไปแล้ว..หมดหน้าที่ผม..คงเป็นหน้าที่ของพวกพี่..ส่วนอาวุธ..เราจะให้ชุดเราขนโดยใช้ล่อ..ขนจากดอยนี้..ผ่านจุดนี้..แล้ว..มาพบกันจุดนี้..."ครูชาญชี้ไม้ลากผ่านแผนที่..หากให้พวกพี่เข้าด้านนี้เกรงว่า..จะลำบากเกินไป..เพราะจุดนี้..พวกกระเหรี่ยงของนายพลนะคะมวยมีอิทธิพลมาก..หากเราไปเองเกรงว่าจะไม่สะดวก..และจะยุ่งยากเอิกกะเหริกเกินไป..เราค่อยไปรับอย่างสะดวกที่โน่นจะดีกว่า..รับรองของทุกชิ้นจะไม่มีเสียหายบุบสะลาย..ผมเอาหัวเป็นประกัน.."นะคะมวย..ผบ.ทหารสูงสุดของกอง...

นิยาย ภารกิจลับทลายยานรก ตอนที่3  สามเหลี่ยมทองคำ สุดเขตแดนสยาม...... "สามเหลี่ยมทองคำ" ...ณ ดินแดนแห่งนี้ในอดีตแหล่งที่ปลูกฝิ่นที่ใหญ่ติดอันดับโลกเลยทีเดียวก็ว่าได้.....และยังเป็นเส้นทางลำเลียงยาเสพติดของชนกลุ่มน้อยที่ลักลอบผลิตยาเสพติดและส่งออกขาย..สามเหลี่ยมทองคำที่ติดชายแดนของประเทศไทยอยู่ในเขตบ้านสบรวก อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย..มีท่าเรือขนาดเล็กขนส่งสินค้าไปยังประเทศจีนแ ละลาว เมื่อมองจากฝั่งไทยไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ จะเห็นหมู่บ้านในฝั่งลาวอย่างชัดเจน ส่วนทางพม่าซึ่งอยู่ด้านตะวันตกนั้นไม่มีหมู่บ้านหรือสิ่งก่อสร้างให้เห็นในระยะใกล้....ซึ่งบริเวณดังกล่าวยังเป็นที่ไหลมาบรรจบกันของแม่น้ำโขงและแม่น้ำรวก...ชาวบ้านแถบนี้จึงเรียกว่า... " สบรวก " บริเวณนี้มีเคยมีชนกลุ่มน้อยมีกองกำลังติดอาวุธอยู่หลายกลุ่ม พื้นที่ในแถบนี้เคยเป็นแหล่งปลูกปลูกฝิ่น..และผลิตยาเสพแหล่งใหญ่ มีโรงงานผลิตเฮโรอิน..หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า.. " ผงขาว " ตั้งกระจายอยู่ตามชายแดน ส่วนการลำเลียงฝิ่นนั้นมักจะลำเลียงไปเป็นขบวนลัดเลาะไปตามเส้นทางไหล่เขาพร้อมกำลังติดอาวุธคอยคุ้มกัน ว่ากั...