นิยาย ภารกิจลับทลายยานรก, ตอนที่ 6 ผจญป่าดงดิบ

."หนานคำกล่าว..พร้อมชี้มือไปเบื้องหน้า..อธิบาย.."แน่ใจรึหนาน.."พันสอบถาม..เพื่อความมั่นใจ..หนานหล้าพยักหน้ากล่าว.."ครับพี่พัน..ดูจากรอยเท้า..ไปไม่นานพี่..เดี๋ยวผมเช็คเพื่อความมั่นใจ.."หนานหล้ากล่าว..พร้อมแนบแก้มลงกับพื้น..ก่อนจะขมวดคิ้ว..เงยหน้าขึ้นมองหน้าพัน..ส่ายหน้าไปมา.."มีไรหนาน..ตกลง..ว่าไง.." พันสงสัยอาการหนานหล้า..มันรีบถาม.."พี่พัน..มันคงจะเข้าช่องเขาข้างหน้า..ตอนนี้ยังไม่พ้นดงหญ้าคา..เดี๋ยวผมเช็คอีกครั้ง.."กล่าวพลางปลดเป้หลัง..พร้อมปีนขึ้นต้นไม้ใหญ่อย่างคล่องแคล่ว..ว่องไว..ไม่นานหนานหล้าก็ถึงยอดไม้..หากิ่งเหมาะๆ..พร้อมยกกล้องส่องทางไกลขึ้นส่องตามเส้นทางที่มันได้ยินเสียง..ภาพที่เห็นคือกลุ่มคนที่คาดว่าน่าจะเป็นขบวนคาราวานขนยาเสพติด..หนานหล้าพยายามปรับความชัดและวัดระยะ..คนสุดท้ายเริ่มจะเดินพ้นแนวป่าหญ้าคาเข้าสู่ป่าสนสามใบ..เพื่อลัดเลาะตัดเข้าสู่เชียงใหม่และแม่ฮ่องสอน..หนานหล้ากัดฟันกรอด..ละกล้องลงสองมือจิกเปลือกไม้แน่น..มันสูดลมหายใจเข้าปอดข่มสติอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่าน...แล้วรีบลงมา..กล่าว..."น่าจะเป็นขบวนคาราวานยา..มาเกือบยี่สิบ..เดียวอีกสามดอยมันจะแยกเป็นสองทางแน่ๆ.."หนานหล้ากล่าวพลางล้วงแผนที่ออกมากาง..พร้อมชี้นิ้วลงบนแผนที่..ลากเป็นแนว..ให้ทุกคนเห็น..บนแผนที่..ตอนนี้กลุ่มของพันเข้ามาอยู่บนดินแดนพม่า..ซึ่งหากจากชายแดนไทยเกือบยี่สิบกิโล.ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพันแล้วถาม..."แล้วเอาไงพี่พันทีนี้.."พันหน้าเครียด..หันมองหน้าลุงคำ..ไกร..และหนุ่ม..เหมือนขอความคิดเห็น..ก่อนจะหันหาหนานล้ากล่าว.."คาดว่ามันจะแยกเป็นสองชุดตรงไหน..และเรามีทางอื่นที่จะเข้าไปถึงเมืองยอนได้ยังไง..ลุงคำมีอะไรแนะนำไหมครับ.."ลุงคำยิ้ม..กล่าว.."ไม่มีครับคุณพัน..คุณพันว่าไงว่าตาม...แต่..ว่า..." ทุกคนมองลุงคำเป็นตาเดียวกัน..ก่อนที่พันจะถาม.."..แต่อะไรครับลุง.."ลุงคำนิ่งสีกพักกล่าว.."มันอ้อมนิดนึง..และทางชัน..อีกอย่างเป็นป่าดิบและรก..อีกทั้ง..เอ่อ.."แกหยุดนิ่งไม่กล่าวต่อ..พันพยักหน้าเหมือนรู้กัน..แกคงไม่อยากจะกล่าวอะไรมากเพราะอาจจะกระทบขวัญและกำลังใจคนในชุด..แกจึงเลี่ยงที่จะกล่าว..พันจึงรีบรับลูกกล่าว.."ครับลุง..อ้อมรึลำบากยังไงก็ต้องเลี่ยงการปะทะ..หรือการตรวจพบ..เราถือว่าโชคดีที่ตามหลัง..หากเรามาถึงก่อนคงจะแย่..เอาละ..ผมตัดสินใจแล้วว่า..จะเลี่ยงไปอีกทาง..พวกเราพร้อมไหม.."ทุกคนพร้อมใจกันพยักหน้า..ไม่เว้นแต่นอมิ..ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม.ที่ไม่เคยปริปากบ่นเรื่องลำบาก..หนานหล้ากับลุงคำต้องวางแผนเส้นทางเดินใหม่..โดยการมาร์คพิกัดแต่ละจุดในแผนที่ลงบนGPS เพื่อให้นำทางไปยังจุดที่บันทึกเอาไว้และตัดเข้าหาจุดนัดพบ..ซึ่งอาวุธทั้งหมดและสิ่งของที่จะใช้นั้น..กองกำลังชาวไตหรือกำลังไทยใหญ่จะเป็นผู้ตระเตรียมไว้ให้..ตามคำบอกเล่าของเล่าซา...ซึ่งพันไม่สนใจว่าเขาจะเอามาสนับสนุนยังไง..แต่นัดวันเวลาเรียบร้อย..เขาจึงต้องรีบไปถึงจุดนัดพบก่อนเวลานัด..เพื่องานจะได้ดำเนินการต่อไปอย่างราบรื่น...ขบวนเริ่มเดินทางต่อ..ก่อนที่จะเสียเวลาไปมากกว่านี้..โดยลุงคำและหนานหล้า..พานำทาง..หนึ่งอดีต ตชด.มือดีและทหารปืนใหญ่ที่คว้ำหวอดในแถบดินแดนภาคเหนือเป็นผู้พาตัดป่าหญ้า..ออกทางขวามือของเส้นทางหลัก..ลัดเลาะเข้าป่าสนสามใบ..ทุกคนต้องเอาแขนเสื้อลง..เพื่อป้องกันคมหญ้าคาบาดเป็นแผล..โดยพยายามให้ทางเดินเป็นปกติเพื่อไม่ให้เกิดร่องรอยใหม่ที่อาจจะเป็นจุดสนใจของฝ่ายตรงข้าม..ลูกหาบคนสุดท้ายต้องคอยเก็บร่องรอยให้ดี..แดดเริ่มร้อน..เหงื่อผสมกับขนอ่อนๆของหญ้าคา..เพิ่มความคันได้อย่างที่สุด..แต่ไม่มีใครปริปากบ่นสักคำ..ไม่นานทั้งหมดก็พากันเดินออกพ้นดงหญ้าคา..เข้าสู่ป่าสนสามใบที่ขึ้นเต็มดอย..เสียงลมพัดใบสนดังซู่ๆตลอดเวลา..พื้นเป็นดินลูกลังที่ทั้งเหนียวติดเท้าและลื่น..มันเพิ่มความลำบากให้ทีมไม่น้อย..เดืนไปพลาง..เอาเท้าถูกับใบสนที่ร่วงให้มันร่อนหลุด...กว่าจะทะเลาป่าสนสามใบออกมาได้ก็ใช้เวลานานโข...ทั้งหมดเริ่มเข้าสู่เขตป่าสัก..ที่มีแต่ต้นสามสี่คนโอบเป็นอย่างต่ำ..ใบสักที่หนาใหญ่ทับถมกันหนาเกือบฟุต..แปลว่าป่าแถบนี้ไม่ค่อยมีผู้คนเข้ามาสักเท่าใด..สภาพป่ายังคงสมบูรณ์..ต้นสักเป็นไม้เศษฐกิจที่สำคัญของประเทศพม่าที่สร้างรายได้ให้กับประเทศในอุตสาหกรรมป่าไม้..นอมิเดินก้มหน้าก้มตา..สมกับที่เล่าซาบอกไว้ว่านอมิจะไม่เป็นภาระให้กับใคร..แต่อย่างไรเสียหล่อนก็เป็นผู้หญิง..คงไม่สะดวกเหมือนผู้ชายยามเข้าป่าแบบนี้..หล่อนแม้จะแข็งแกร่งปานใด..หล่อนก็ยังอดนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนไม่ได้..ทำให้รู้สึกขนลุกเกรียวยามคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาไม่นาน..เกือบสามชั่วโมง...ในดงสักใหญ่...ทีี่ทุกคนต้องรีบเร่งผ่านก่อนจะผลบค่ำ..ในที่สุดขบวนก็พ้นทะลุป่าสักใหญ่..เข้าสู่ป่าดงดิบ..ลุงคำพาเดินตัดลงร่องน้ำธรรมชาติ..ลำห้วยนี้จะไหลลงไปรวมแม่น้ำสาระวิน..ลำห้วยแลไม่ลึก..แต่น้ำใสใต้ลำห้วยเป็นพวกกรวดก้อนโต..วางเรียงสวยงาม..หนุ่มเห็นลำห้วยมันรีบก้าวสับลงห้วย..ใช้มือกวักวิดน้ำขึ้นมาล้างหน้าเพื่อดับความคันตามใบหน้าและลำคอ..ข้างๆกอเตยหนาม..และต้นปงที่ขึ้นสลับอยู่ริมห้วย..ใกล้กับกอกล้วยป่า.."เดี๋ยว..คุณหนุ่ม.."ไม่ทันเสียแล้ว..ลุงคำร้องเรียกหนุ่ม..แต่หนุ่มมาถึงริมลำห้วยวิดน้ำ..หันมามองลุงคำอ้าปากหวอ..กำลังจะถาม...ว่าเรื่องอะไร..มันต้องสะดุ้ง..เมื่อลำคอมันมีวัตถุที่มีชีวิตกระโดดเกาะเต็มลำคอ..ดูดำมืด..เหมือนเส้นเฉาก๊วย..รอบๆลำคอของมัน.."เฮ้ย..อะไรว่ะ.."หนุ่มสะบัดเต้นร่าวๆ..วิ่งกลับขึ้นบนเข้าหากลุ่ม..ที่อยู่ข้างบน.."เอาๆๆๆมะๆๆมันออกที.."ไกรอดขำท่าทางเต้นเเร้งเต้นกาของหนุ่มไม่ได้.."สม..เสือกไม่ดูให้ดี..นี่แหละบทเรียนของมึง.ทะลึ่งดีนัก..."หนุ่มเต้นไปเอามือคว้าดึงด้วยความขยะแขยง..นอมิรีบล้วงหยิบขวดสเปรย์พร้อมกล่าว.."พี่หนุ่มนิ่งๆอย่าดึง..อย่าดึง.."พร้อมฉุดสเปรย์กันแมลงเข้าที่ซอกคอหนุ่ม..ทากนับร้อยตัวที่เกาะรอบๆต้นคอของหนุ่ม..งอหงิกม้วนตัวก่อนจะหลุดร่วงออกจากคอหนุ่ม..บนลำคอหนุ่มเต็มไปด้วยเลือดที่ทากจอมดูด..มันเกาะคล้ายปลิง โดยทั่วไปลำตัวเป็นปล้องมีเมือกเหนียวหุ้มไว้ไม่ให้ตัวแห้งรูปร่างเรียวยาว ลำตัวด้านหลังจะโค้งนูนเล็กน้อยส่วนด้านท้องจะเรียบ ที่สำหรับดูดเลือดเหยื่อคือ แว่นดูด ซึ่งมีอยู่ทั้งทางด้านหัวและด้านท้าย แต่ทากสามารถดูดเลือดได้จากทางแว่นดูดด้านหน้าแต่เพียงด้านเดียว ส่วนแว่นดูดทางด้านท้ายทำหน้าที่ยึดเกาะ เท่านั้น...มันสามารถลอดช่องเล็กๆของถุงเท้าเข้าไปเกาะดูดกินเลือดของเหยื่อ...ในทางนิเวศวิทยา ทากจัดเป็นสัตว์เผ่าพันธุ์เดียวกับปลิงลำตัวที่เป็นปล้องนี้แหละที่ทำให้ทากยืดและหดตัวได้อย่างสบายโดยไม่ต้องรบกวนเหยือของมันให้รู้สึกตัว..ทาก รับรู้ว่าหยื่อของมันอยู่ที่ไหน ได้จากแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดิน..เวลาที่เราเดิน เพราะฉะนั้น การชิงเดินเป็นคนแรกๆ อาจจะปลอดภัยกว่าคนที่เดินท้ายๆ ..... เมื่อมันเจอเหยื่อ มันก็จะค่อยๆกระดึ๊บ..หรือดีดตัวมัน. เข้ามาเกาะเหยื่อ.อย่างแผ่วเบา พวกทากตัวเล็กก็เลยง่ายต่อการเข้าถึง มุดเข้าได้ทุกที่โดยที่เราไม่รู้สึกตัวเลย ก่อนที่จะเลือกหาจุดเกาะที่เหมาะสม จากนั้นมันก็ ฝังเขี้ยว ลงบนผิวหนังแล้วบรรจงดูดเลือดอย่างแผ่วเบา โดยในขณะที่ดูดเลือดมันก็จะปล่อยสารบางชนิด ที่ประหนึ่งดังยาชาออกมา เพื่อไม่ให้เรารู้ตัว ทากได้ปล่อยสารที่สำคัญ 2 ชนิดที่เข้าสู่แผล ก็คือ...1.มันเป็นสารที่มีองค์ประกอบคล้ายกับฮีสตามีนที่จะช่วยกระตุ้นหลอดเลือดของเหยื่อให้ขยายตัว 2. สารฮีรูดีนซึ่งจะมีคุณสมบัติต้านทานการแข็งตัวของเลือด ซึ่งจะทำให้เลือดของเหยื่อไหลไม่หยุดถึงแม้ว่าทากจะปล่อยตัวหลุดไปแล้ว เลือดยังคงไหล.. ทาก ขยาย ตัวใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น จนถึงที่สุดที่ เมื่อทากอิ่มเลือดแล้ว มันก็ผละออกไป โดยทิ้งรอยแผลและเลือดให้ไหลออกมา เป็นของแถม ..นอมิรีบนำสำลีชุบแอลกอฮอลเช็ดเลือดที่ไหลของหนุ่ม..มันแดงจนน่ากลัว.."เฮ้ย...เลือดไม่หยุดไหลเลย..ตายแน่.."หนุ่มหน้าซีดเผือดเมื่อไกรแกล้ง..กล่าวทัก..เพราะเลือดมันคงไหลออกมาไม่ยอมหยุด.นอมิเอามือปิดปาก..หันมาทำตาโต..ดุไกร.."..เอ๊ะ..พี่ไกรนี่..อย่าไปแกล้งพี่หนุ่มสิดูซิ..แกจะเป็นลมอยู่แล้ว..มันจะไหลออกไม่นานหรอกคะพี่หนุ่ม.."หนุ่มมีสีหน้าดีขึ้นกล่าว"จริงรึ..นอมิ..ไม่นานใช่ไหม..นี่มันก็นานมากละนะ..มันจะนานไหมอะ..นอมิ.."นอมิยิ้มกล่าว" ประมาณ 30-40นาที ค่ะ. เพราะในระหว่างที่ทากกัดได้ปล่อยสารที่ช่วยให้หลอดเลือดขยายตัว""แม่ง..ทำไมต้องมาแดกเลือดกูด้วยว่ะ.คนตั้งเยอะตั้งแยะ..เสือกเจาะจงมาแดกกูอยู่คนเดียว..."หนุ่มโวยวายพร้อมใช้เท้าขยี้..ทากที่หล่นกองกับพื้นที่บิดตัวม้วน"อ้าว..ก็เอ็งเสือกทะลึ่งไปให้มันเกาะทำไมว่ะ.."ไกรพูดกะรุ่นน้อง."เออ..ผมเสือกทะลึ่งพี่ไม่โดนบ้างก็แล้วไป..แม่ง..มันจะมีเชื้อโรคอะไรป่าวว่ะเนี่ย.."หนุ่มสบถคำออกมา...นอมิยิ้ม.กล่าว."พี่หนุ่ม.อาจจะมีบ้างนะเพราะมันดูดเลือดสัตว์ทุกชนิด..แต่ก็นะ...ทางการแพทย์พบว่าทากก็มีประโยชน์ นะพี่.."หนุ่มทำหน้าสงสัย......ไกรก็ถือโอกาศกล่าวเสริมนอมิ.."ใช่ว่ะหนุ่ม."หนุ่มเบ้ปากทำท่าทางไม่เชื่อ.."พี่มั่วเปล่า.." ไกรหัวเราะกล่าว.."55จริงสิ..เอ็งรู้เปล่าทำไมทากกัดแล้วเลือดไม่หยุด.."หนุ่มส่ายหน้า..ไกรกล่าวต่อ.."เพราะมึงโง่ไง..รู้ไว้.ไอ้ตัวทากนะมันมีสาร ไฮรูดิน.ที่ช่วยให้เลือดเดินสะดวกหมอจะใช้มันทำให้เส้นเลือดไม่อุดตัน โดยเฉพาะเส้นเลือดที่หัวใจ."หนุ่มทำท่าทางไม่อยากเชื่อ..นอมิจึงกล่าวต่อ.."พี่หนุ่มคะ..ทั้งคนจีน ไทยใหญ่ แม้แต่ลาหู่รึกระเหรี่ยง.เวลาป่วยบางโรคเขารักษาโดยใช้ทากดูด."หนุ่มทำหน้าขยะแขยง"แปลว่ามึงไม่เคยดูสารคดี.การใช้ตัวทากหรือปลิงดูดเลือด โดย เอาตัวทากเป็นๆ วางไว้ตรงบริเวณที่ห้อเลือด ให้มันดูดเอาเลือดออกมาบ้าง เพื่อลดอาการห้อเลือดให้น้อยลง หรือลดอาการเลือดคั่งในร่างกายโดยอ้อม จีนใช้วิธีนี้มาตั้งแต่สมัยแผ่นดินถังโน่น.. และต่อมาวิธีนี้ได้แพร่ไปยังยุโรปและญี่ปุ่น โดยในสมัยนั้นมักใช้วิธีนี้รักษาโรคโลหิต คั่งในสมอง โรคเลือดออกในสมอง และอาการปวดศีรษะข้างเดียว..จำพวกไมเกรน..หรือพวกหลอดเลือดหัวใจตีบ..."ไกรกล่าวต่อด้วยหลักวิชาการร่ายยาว.....หนุ่มส่ายหน้า..กล่าว.."ผมไม่เอาด้วยคนนึงละ. แล้วเราจะป้องกันมันยังไงเนี่ยะ."หนุ่มถาม.นอมิยิ้มหวาน..ชี้มือไปทางลุงคำ..และลูกหาบก่อนจะกล่าว..."..โน่นไง..พี่หนุ่มเห็นไหมคะ ช่วงเท้าของลุงคำ..เห็นด้ายอะไรไหม..ลุงคำแกร้อยใส่ข้อเท้า..มันเป็นยาเ้ส้น..หรือยาฉุนที่ทำมาจากใบยาสูบ..." หนุ่มมองตามที่มือของนอมิชี้..เหนือรองเท้าบูทจังเกิ้ล ที่ลุงคำสวมใส่..มันมีเหมือนเศษผ้า..ผูกมัดพันเอาไว้่ ก่อนที่นอมิจะกล่าต่อ..."..จริงๆแล้วมันก็มีหลายวิธี..หลายรูปด้วยกัน..แบบถ้าโบราณก็ใช่ยาฉุนหรือยาเส้นที่นำมาใช้มวนบุหรี่วิธีใช้โดยการนำยาฉุนไปพรมด้วยน้ำจนชื้นหมาดๆแล้วยัดลงในรองเท้า หรือคอ.แขน..แต่ในปัจจุบันเรามียาทาหรือใช้.ฉีดพ่นก็ไม่จำเป็นต้องใช้ยาเส้น.."นอมิกล่าวอธิบาย.."ไหนบอกมันมากับหน้าฝน..นี่หมดฝนแล้วทำไมมันยังเยอะอยู่.."พันอดไม่ได้ที่จะตอบคำถามที่ถามแบบไม่น่าจะถามของหนุ่ม.."แล้วตรงที่เอ็งลงไปนั่นนะมันตรงไหน..ริมน้ำ..ที่ชื้นแฉะ..มันชอบนัก..ไอ้ตัวทาก..แต่ก็ดี..เอาเลือดโง่ๆออกจากสมองบ้างก็ดี..แต่สงสารทากนะสิ..แดกเลือดโง่ๆไปเต็มๆ..55" สิ้นเสียงกล่าวพันทุกคนต้องหัวเราะครืน..หนุ่มทำหน้างอนๆ..ไม่พูดไม่จา..จากนั้นทุกคนก็เดินทางต่อ..เพื่อเร่งเวลาให้ทันจุดนัดพบอีกห้าวันข้างหน้า..อากาศที่ร้อนอบอ้าวในตอนกลางวัน..จนนอมิแสดงสีหน้าไม่ดีเลย..หล่อนต้องคอยมองพื้นดินสลับต้นไม้อยู่ตลอดเวลา...พันสงสัยในอาการของนอมิที่ดูเหมือนจะกังวล..แต่มันก็ไม่ถามหล่อน..ลุงคำสังเกตุเห็นท่าทางของนอมิและพัน..ทั้งหมดเดินมาจนเที่ยงกว่า..พันหันมาถามลุงคำที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก.."ลุงครับ..จะไม่พักกลางวันก่อนรึครับ..ทุกคนหิวกันรึเปล่า.."ลุงคำหันมาตอบ.."อีกนิดเถอะครับคุณ..อีกไม่ไกลเท่าไหร่ผมอยากให้พ้นจุดนี้ไปก่อน..ค่อยพัก.."พันพยักหน้า..ทางเริ่มชันและเดินยาก..ต้องไต่เลาะขอบเขาแล้วดันขึ้นสู่ปลายยอดเพื่อเดินตามสันเขาสูง..บางพื้นที่แทบจะไม่มีที่วางเท้า..ทั้งแคบทั้งชัน..การเดินต้องเดินแบบเท้าต่อเท้าและเอียงตัวเข้าขาเขาด้านขวามือ..เพราะด้านซ้ายมือเป็นหุบเหวลึก..ทุกคนบากบั่นเพื่อให้ถึงที่หมายทันเวลา..ยังดีที่มีต้นไผ่ป่าบ้าง เถาวัลย์บ้าง..พอได้ยึดเหนี่ยวรั้งเพื่อง่ายในการเดิน...