ภารกิจลับทลายยานรก ตอนที่ 4-2

ไกรส่ายหน้ากล่าว.. “มึงคิดว่ามันง่ายนักรึไง..สั่งปุ๊บจะเอาปั๊บ..” พันโบกมือไล่กล่าว...”กูเชื่อมือมึงเพื่อน..ไปๆๆๆจัดการให้เรียบร้อย..” ไกรรีบเดินออกมาแล้วโทรศัพท์หาพรรคพวกที่เล่นร่มบินด้วยกัน..

ร่มร่อนถือเป็นอากาศยานเบาชนิดหนึ่งและปัจจุบันกำลังเป็นกีฬาที่นิยมในหมู่คนที่ชอบความท้าทาย..ร่มร่อนจะประกอบด้วยปีก มีรูปทรงลิ่มอากาศ เพื่อก่อให้เกิดแรงยกเมื่อมีอากาศไหลผ่าน ตัวปีกจะถูกแบ่งเป็นห้องหลายห้องมีรูระบายอากาศทะลุถึงกันทุกห้อง มีคุณสมบัติที่สำคัญคือ ต้องมีรูปทรงที่คงที่ ไม่ต้องการความยืดหยุ่น ผลิตจากไนลอน แดครอน และโพลีเอสเตอร์ ที่ผ่านการเคลือบผิวเพื่อให้ลื่นลม และอากาศไม่สามารถผ่านทะลุเนื้อผ้าได้ สายร่ม แบ่งออกเป็นส่วนคือ สายพยุง และสายเบรก ภายในจะเป็นเคฟล่า ถูกห่อหุ้มด้วยเส้นใยโพลีเอสเตอร์ มีคุณสมบัติคือ สายพยุงต้องไม่สามารถยืดหยุ่นได้ แต่สายเบรกที่ต่อกับมือจับ สามารถยืดหยุ่นได้ ไรเซอร์ คือแถบผ้าที่ต่อจากส่วนปลายสุดของสายพยุง แล้วมารวมกันไว้ที่ ริบบิ้นริงค์ ปลายของไรเซอร์จะต่อเข้ากับ คาราบินเนอร์ ก่อนต่อเข้ากับที่นั่งนักบิน ที่นั่งนักบิน จะถูกออกแบบมาให้นั่งได้สบาย มีอุปกรณ์ป้องกันการกระแทกหลัง ก้น และด้านข้างไม่นานไกรก็เดินเข้ามาพร้อมกับบอกพันว่า.. “โอเค..เพื่อน..เที่ยงวันนี้ของจะมาถึงสนามบินเชียงราย..ต้องให้ คนลงไปเอา..ส่วนเรื่องเงิน..มึงจัดการเลยให้เรียบร้อย..เอานี่บิล...”ไกรยื่นโทรศัพท์มือถือให้พันดู.. “เฮ้ยไรว่ะ..เป็นแสนเชียวรึ..ตายๆๆๆๆกูจะเอาที่ไหนไปจ่าย..”พันเอามือกุมขมับ..ส่ายหน้า.. “อ้าว..ไอ้นี่..เดี๋ยวปั๊ด..แล้วให้กูสั่งทำแป๊ะอะไร..นี่กูสั่งแค่สองตัวนะ..ไอ้นี่..ของด่วน..มึงจะเอาราคาถูกใครจะหาให้พ่อทันว่ะ..”ไกรบ่นออดๆๆให้เพื่อนรัก..“เออๆๆๆ..แหม่..เดี๋ยวกูจะคุยกับเล่าซาเอง...”พันกล่าวหลังจากที่เห็นเพื่อนรักทำหน้าไม่สบายใจ..”เออ..รีบๆซะจะติดต่อใครก็ติดต่อให้เรียบร้อย..อย่าให้เดือดร้อนกู..ส่วนเดินทางวันนี้ให้เลื่อนออกไปก่อนสามสี่วัน..หรือหนึ่งอาทิตย์...เพราะต้องมาฝึกบินก่อนให้ชิน..”ไกรกล่าวกับเพื่อนรัก..พันพยักหน้ากล่าว..”..เออ..ต้องเลื่อนซิว่ะ “ พร้อมหันไปทางครูเชิด....กล่าว.. “ครูครับ..งั้นผมคงต้องรบกวนครูประสานเลื่อนนัดทางฝั่งโน้นออกไปสักสามสี่วันครับ..เพื่อเราจะได้เตรียมตัวกัน..ผมคิดมาทั้งคืน...คิดหาทางเข้าไปในโรงงานไม่ออก..พอดีไกรเขามีไอเดียร์เจ๋ง...จึงอยากรบกวนครูอีกสักสามสี่วัน..” ครูเชิด หรือดาบเชิดครูใหญ่ยิ้มพยักหน้ากล่าว.. “ได้สิครับได้เลยไม่ต้องห่วง..ไม่ว่าจะเรื่องที่พัก..อาหารการกิน..ไม่ใช่ปัญหา..”พันยกมือไหว้กล่าวขอบคุณดาบเชิดที่ให้ความกรุณามัน..เป็นอันว่าแผนการเดินทางต้องเลื่อนออกไปอีกสามสี่วันรอให้ทั้งสองสหายฝึกซ้อมการบังคับร่มร่อนให้คล่องแคล่วจนสามารถปฏิบัติงานได้..หลังทานอาหารเช้าเสร็จสำภาระต่างๆก็ถูกเก็บเข้าที่เดิม..หนุ่มและหนานหล้าต้องเข้าเมืองไปรอรับร่มร่อนที่จะส่งมาทางเครื่องบินวันนี้ที่ท่าอากาศยานนานาชาติจังหวัดเชียงรายอีกรอบ..ร่มร่อนตัวใหม่เอี่ยวเเกะกล่อง..ถูกวางตรงหน้าบริเวณสนามโรงเรียน...ไกรจัดการคลี่ออก..พร้อมประกอบ..มันอธิบายถึงการใช้งานโดยคร่าวๆไม่ละเอียดนัก..สองสาวยืนมองด้วยความตื่นเต้น.."นอมิ..อยากลองบินบ้างจังเลยคะ..ครูขวัญ.แต่กลัวมันไปกระแทกกับต้นไม้หรือค้างเติ่ง..น่ากลัว..."นอมิหันมากล่าวกับครูขวัญที่ยืนข้างๆ..ครูขวัญยิ้ม..กล่าว.."ขวัญว่าไม่น่าจะยากนะ..เห็นพี่ไกรอธิบายแล้ว..น่าสนุก..เราลองกันไหม.."สองสาวมองหน้ากันพร้อมชักชวนกันหัดบิน..."กีฬาชนิดนี้..หากมีลมแรงเกิน8 กม./ชม.เขาจะไม่บิน..เพราะมันอาจเกิดอันตราย.."ไกรกล่าวพลางยกนาฬิกาข้อมือสำหรับนักดิ่ง..ที่สามารถวัดระดับความสูง..ความเร็วของแรงลม..แรงกดอากาศต่างๆ.."วันนี้ถือว่าเราโชคดี..ที่ลมไม่แรง..หนุ่ม..ออกมานี่.." ไกรกล่าวพร้อมเรียกหนุ่มออกมาเพื่อทำการสาธิต..การประกอบร่มร่อนเข้ากับร่างกายและการใช้ปีกร่มรับลมจนเต็มที่..ไกรสวมอุปกรณ์ต่างๆให้หนุ่ม..พร้อมดึงปีกร่มที่รับลมถอยไปข้างหลัง..สายลมเอื่อยๆในหุบม้วนตัวเข้าปีกร่มที่รับลมจนพองกางเต็มที่ก่อนจะยกตัวขึ้น..ไกรพยักหน้าให้หนุ่ม..กล่าว.".ดึงๆ..หนุ่ม..ซ้ายๆดีๆนิ่งๆอย่าให้มันหมุน..โอเค.."หนุ่มดึงสายเบรคบังคับปีกร่มซ้ายขวาอย่างคล่องแคล่ว..ลมค่อยๆอุ้มยกร่างหนุ่มลอยขึ้น..หนุ่มเคยผ่านหลักสูตรส่งกำลังทางอากาศ หรือที่เรารู้จักคือกระโดดร่ม.".เปิดหน้ารับลม..ไต่ระดับ.ซ้ายๆ .ดีๆ..เยี่ยม..".เสียงไกรสั่งการและชื่นชมหนุ่ม..ไม่นานร่มร่อนก็ไต่ระดับความสูงโดยการอาศัยลมจากหุบช่องเขาหอบพัดให้ร่มลอยขึ้น..หนุ่มล่องลอยกลางอากาศบังคับร่มวนไหล่เขาโดยรอบ..ก่อนจะบังคับกลับลงมาสู่พื้นดินกลางสนามในโรงเรียนได้อย่างนุ่มนวล..ก่อนที่สองสาวจะตบมือวิ่งมารับหนุ่ม.."เจ๋งมากเลยค่ะพี่หนุ่ม..พี่หนุ่มเก่งมาก.."สองสาวกล่าวชื่นชมทั้งยกนิ้วโป้งให้..หนุ่มยิ้มแก้มแทบปลิกล่าว.."ผมนี่แชมป์เลยนะขอบอก.."นอมิยิ้ม..ทำตาโต.."โอ้โห...จริงรึคะพี่หนุ่ม.."หนุ่มพยักหน้ากล่าว.."อืม...ใครๆก็รู้จัก..หนุ่ม..กบบิน..."พอหนุ่มกล่าวจบเสียงหัวเราะก็ครืนกันออกมา.."กบบิน...คริๆพี่หนุ่ม..ฉายามีเยอะแยะ...ทำไมไม่ไปตั้ง.."ครูขวัญแหย่หนุ่ม.."แต่ช่างเหอะ..สอนขวัญกะนอมิเล่นบ้างได้ไหมคะ.."หนุ่มยิ้มกล่าว.."ยินดีครับ..."ในที่สุดพันก็คิดหาหนทางเข้าสู่โรงงานนรกได้สำเร็จจากการช่วยเหลือจากไกรเพื่อนรัก...เวลาสามวันทำให้ทุกคนสามารถใช้ร่มร่อนได้อย่างคล่องแคล่ว..แต่มันก็คือภาระที่ต้องแบกหามกันไปอีก..ดี่ที่ได้ลูกหาบมาเพิ่มอีกสองคนที่ทำหน้าที่ควบคุมล่อเดินทางล่วงหน้าไปก่อน..ส่วนคณะก็เริ่มเดินทางเข้าสู่สามเหลี่ยมทองคำทางท่าขี้เหล็ก..การผ่านแดนเป็นไปด้วยความสะดวกเพราะบารมีของเล่าซาที่ประสานงานจนทำให้คณะข้ามไปได้โดยง่าย..ทั้งหมดมาในนามนักท่องเที่ยว..โดยมีนอมิทำหน้าที่เป็นไกด์นำเที่ยว..เพราะนอมินั้นมาที่นี่บ่อย..จนไม่เป็นที่ผิดสังเกตุของใคร..ที่นี่สวยงามทั้งธรรมชาติและวัฒนธรรมที่รวบรวมเอาหลายๆอย่างมาประสานอย่างลงตัว..ทุกคนอยู่กันอย่างสงบสุข..แต่ภายใต้ความสงบสุขก็ยังมีบางกลุ่มคน..ที่เป็นแกละดำคอยทำลายความสงบสุขแห่งวิถีของที่นี่..การอ้างเหตุผลการกู้ชาติแล้วกระสิ่งที่ผิดต่อมโนธรรม..นำมาซึ่งสิ่งเลวร้ายให้มวลมนุษยชาติ..กลุ่มของพันเริ่มเดินทางออกจากท่าขี้เหล็กวกลงมาทางด้านซ้าย..เกาะตะเข็บชายแดนลงมาทางด้านช่องทางเมืองนะแต่ต้องเดินตามสันเขาเพื่อหลบเลี่ยงการตรวจตราของกลุ่มว้าแดงที่ผลิตยานรก.."..คืนนี้เราคงนอนที่นี่ก่อน..พรุ่งนี้ค่อยเริ่มเดินทางกันใหม่.."พันกล่าวก่อนที่จะเดินมาหาไกร..มันกางแผนที่ทางทหารลง..ไกรหยิบGPS ออกมาเช็คพิกัดที่อยู่ของตน..แล้วอ่านพิกัดให้พันฟัง."อืม..ดอยข้างหน้า..เป็นฐานกะยา..พวกนี้ไม่ค่อยมีปัญหา..แต่ระวังหน่อยก็ดี.."พันกล่าว..พร้อมชี้มือไปด้านทางทิศใต้..ไกรพยักหน้าก่อนกล่าว.."ตรงด้านโน้นน่าจะมีถ้ำว่ะ..เดี๋ยวไปสำรวจแปปนึง..เอ็งว่าไง.."พันพยักหน้าพูด.."ตามนั้นเพื่อน..เรียกให้ไอ้หนุ่มกับหนานหล้าไปด้วยละกันจะได้ช่วยกันดู.." ลุงคำ..อดีตผู้นำกองกำลังชาวเขาอาสา..แกวางสัมภาระเสร็จ..แกก็เดินวนรอบๆ..