. นิยาย ภารกิจลับทลายยานรก, ตอนที่ 5 เผชิญปีศาจเวตาล

ตามความเคยชิน..ด้านหน้าที่ไกรชี้มือเป็นถ้ำจริงๆ..แต่เป็นถ้ำเล็กๆคล้ายเพิงของชะง่อนเขา..พออาศัยบังน้ำค้างได้บ้าง.."ไงบ้างว่ะ..เพื่อน.."พันเดินเข้ามาสมทบพร้อมกล่าวถาม.."อืม..พอได้ว่ะ..เป็นเพิงชะง่อนหิน..มีร่องรอยของพวกพรานเคยมาหลบฝนพักผ่อนที่นี่.." ไกรตอบเพื่อนรัก..พร้อมเขี่ยกองไฟ..เพื่อหาเบาะแสอะไรบางอย่าง.."นานยังว่ะ..มาพักกี่คน.."ไกรนั่งยองๆพิจารณากล่าว.."ประมาณเดือนกว่า..มีหกเจ็ดคนว่ะ..พวกพราน..ไม่ใช่พวกขนยา.มึงดูนี่..."ว่าพลางหยิบบางสิ่งยื่นให้พันดู..เป็นกระดูกสัตว์ที่ตกอยู่กองไฟ..มองดูน่าจะเป็นไก่ป่าตัวย่อมๆ.."เฮ้ย..ไอ้เสือ..แปลกว่ะ..กูว่าต้องเกิดอะไรขึ้นสักอย่างกับพวกนี้..มึงดูนี่..กระดูกไก่พวกนี้ยังเป็นโครงอยู่เลย..เหมือนยังไม่ได้กิน..โน่น..ปลากระป๋องถูกเปิดไว้..แต่ยังไม่ได้กิน."ไกรชี้ให้พันดูหลักฐานต่างๆ..ที่วางตรงโขดหินเบื้องหน้า.."พี่ๆ..มาดูนี่สิ...ข้าวของ..เครื่องใช้มันยังอยู่ครบ..ปืนลูกซอง..ไรเฟิล....มีดเดินป่า..แม่งยังห้อยอยู่นี่.."เสียงหนุ่มและหนานหล้า..เรียกทั้งหมดมาดู..เป้สนามของนักเดินป่าถูกวางไว้ตรงซอกหินอยู่ห้าใบ..แต่ละใบยังวางไว้ไม่มีรอยถูกรื้อค้น..ปืนสามกระบอกขึ้นสนิมแต่สภาพยังสมบูรณ์หากทำความสะอาดก็คงใช้การได้..แต่แปลกตรงที่ไม่พบเห็นซากศพมนุษย์หรือร่องรอยการต่อสู้และรื้อค้นสิ่งของ..ทุกคนต่างตั้งคำถามในใจเป็นคำถามเดียวกันว่า..มันเกิดอะไรขึ้นกับคนกลุ่มนี้.หากเป็นสัตว์ร้าย..เหตุใดไม่มีร่องรอยการต่อสู้หรือแม้กระทั่งคราบเลือดหรือสิ่งบอกเหตุใดๆ..หากเป็นการกระทำของคน..ยิ่งไม่น่าจะใช่..เพราะไม่มีการต่อสู้ขัดขืนรื้อค้น..ปืนก็ไม่ได้ถูกหยิบมาใช้..ข้าวของอยู่ครบ..ไม่มีการรื้อค้นอันใด..ลูกหาบสามคน..สีหน้าไม่สู้ดีกล่าว.."นาย..ผมว่า..เอ่อ..เรา..เราเปลี่ยนที่พักเถอะนาย..ลูกหาบกล่าวด้วยสีหน้ากังวล..พันยิ้ม..กล่าว.."ทำไมต้องเปลี่ยน..ตรงนี้เหมาะแล้วละ..เราคงไม่มีเวลาที่จะหาที่เหมาะเท่านี้แล้วละในเวลานี้.."ลูกหาบคนเดิมสีหน้าไม่สู้ดีนักกล่าว.."แต่..เออ..นาย..ผมว่ามัน..เอ่อ.." พันเดินมาตบไหล่ลูกหาบกล่าว.."เอาน่า...เราป้องกันดีๆ..คงไม่มีอะไร..อีกอย่างตรงนี้ไม่มีการต่อสู้..ร่องรอยอะไรก็ไม่มี..ข้าวของเครื่องใช้ก็ไม่ถูกรื้อค้น..มันคงไม่มีอะไรเลวร้ายอย่างนั้นหรอก.."พันกล่าวปลอบลูกหาบที่ยังกังวลใจ..ไม่นานลุงคำและหนานหล้าก็เข้ามาสมทบ..พร้อมไกรและหนุ่มที่สำรวจรอบๆ..ทั้งหมดมานั่งรวมกัน."เป็นยังบ้างครับลุง.."พันกล่าวถาม...ก่อนที่ลุงคำกล่าว.."..รอบๆไม่พบสิ่งผิดปกติ..ไม่มีร่องรอยการต่อสู้..แต่มันน่าสงสัยตรงที่ว่าคนเหล่านั้นหายไปไหน..หากไปเหตุใดจึงไม่เอาสิ่งของหรืออาวุธของตนไปด้วย.."ลุงคำกล่าว..หนานหล้าก็เห็นด้วย..พันมองหน้าทุกคนกล่าว.."งั้นทุกคนมีความเห็นอย่างไร..หากเราไปหาที่พักอื่น..คงไม่ทันแน่ๆ..ตรงนี้ผมคิดว่าเหมาะสุด..ข้างหน้ามีทางเข้าด้านเดียว..เพราะด้านหลังเป็นผาสูง..มีชะง่อนเว้า..เป็นเพิงพัก..เราสามารถสอดส่องดูแลง่าย..อีกทั้งยังสามารถหลบฝนหลบน้ำค้าง.ได้.เป็นอย่างดี.."ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย..ยกเว้นสามลูกหาบที่ยังมีสีหน้ากังวล.."เอางี้..ผมจะจัดเวรยาม..ผลัดละสามคน..นะชี อาชิ และอาอู เลือกเอาจะอยู่พลัดไหน..นอมิไม่ต้องอยู่ยาม..ให้พักผ่อนเต็มที่..ผลัดหนึ่งให้หนุ่มและหนานหล้า..ผลัดสองให้ไกรและลุงคำ..ผมอยู่ผลัดสุดท้าย..และสามารถเรียกผมได้ตลอดเวลาหากมีอะไรไม่ชอบมาพากล.." นอมิส่ายหน้า.."ไม่ค่ะ..ทุกคนเข้ายามเฝ้ากันหมด..นอมิจะเอาเปรียบได้ยังไง..นอมิจะไม่เอาเปรียบทุกคนเด็ดขาด..นอมิขอเข้าผลัดสุดท้ายกับพี่พัน..โอเคนะคะ.."กล่าวจบหล่อนหันมามองหน้าพัน..พันยิ้มกล่าว.."นอมิ..คุณคือหัวใจของทีมนะครับ..นอมิเป็นหมอ..หากนอมิป่วย..ใครจะดูแลทีม..เชื่อพี่..ขอบใจนอมิที่มีน้ำใจ..แต่ไม่จำเป็นต้องอยู่ยาม...มันยังระยะทางอีกไกล..เชื่อพี่.อ้อ..ก่อนอื่นเอายามาแจกจ่ายทุกคนด้วยนะ..มาลาเลียชุม..เดี๋ยวจะแย่เอา...สามคนเอาของเก็บให้เรียบร้อย..ไปหาฟืนมาตุนไว้ก่อน..แบ่งหน้าที่กันใครจะหุงข้าว..รับผิดชอบไปเลย.." ว่าพลางหันบอกลูกหาบทั้งสาม..ให้นำของสัมภาระต่างๆเข้าเก็บในชะง่อนผา..ที่เป็นเพิงเหมือนถ้ำ..แล้วพันก็เดินสำรวจรอบๆพร้อมไกร..ลุงคำและหนานหล้าอีกรอบ..ส่วนหนุ่มพันให้ดูแลที่นี่จัดทำที่พักพร้อมกับวางแผนการระวังป้องกันให้เรียบร้อย..พันมองนาฬิกาข้อมือ..มันบ่ายสี่โมงกว่าๆ..ยังพอมีเวลาที่จะตระเตรียมอะไรอีกหลายๆอย่าง..หากค่ำไปกว่านี้คงไม่เหมาะ..ในระหว่างเดินตรวจตรา.พันหันมองหน้าลุงคำ..ก่อนจะกล่าว.ยิ้มๆ."ลุงคำมีอะไรจะบอกผมหรือครับ.." ลุงคำค่อยๆหันมาทางพัน..พร้อมพยักหน้ากล่าว.."..ที่นี่น่ากลัวเหมือนกันครับคุณ..แต่ผมวางป้องกันไว้แล้ว.."พันขมวดคิ้ว..มองหน้าลุงคำแล้วถาม.."อะไรลุง..คนรึ.."ลุงคำยิ้มแห้ง..ส่ายหน้ากล่าว.."ไม่เชิง..หรอกครับ..ผมดูๆไม่ใช่สัตว์ร้าย..ไม่ใช่แน่นอน..เป็นไปไม่ได้ที่สัตว์พวกนั้นเข้ามาจะไม่มีใครรู้เห็นสักคน..ยกเว้น..."ลุงคำกล่าวทิ้งท้ายแล้วหยุดไว้.."อะไรลุง..ยกเว้นอะไร..หรือลุงจะบอกว่าพวกนั้นหลับจนไม่ได้สติ.."พันกล่าวถามเพราะสงสัย..ลุงคำพยักหน้ากล่าว...."ครับ..ประมาณนั้นแหละคุณพัน...ผมเคยได้ยิน..ชนเผ่าแม้ว..จะเก่งทางคุณไสย์..ยาสั่ง..ยานอนหลับ..หรือยาสลบอะไรประมาณนั้น..แต่แถบนี้ไม่ใช่ดินแดนแม้ว.ไม่ใช่แถบอิทพลของแม้ว...ไม่น่าจะใช่.."พันพยักหน้าแล้วพร้อมหันไปทางหนานล้ากล่าว.."หนาน..แล้วข้าวของพวกนั้น..ตรวจเจออะไรที่พอจะมีเบาะแสอะไรบ้าง..