นิยาย ภารกิจลับทลายยานรก ตอนที่3 สามเหลี่ยมทองคำ 3/1

นิยาย ภารกิจลับทลายยานรก ตอนที่3  สามเหลี่ยมทองคำ

สุดเขตแดนสยาม...... "สามเหลี่ยมทองคำ" ...ณ ดินแดนแห่งนี้ในอดีตแหล่งที่ปลูกฝิ่นที่ใหญ่ติดอันดับโลกเลยทีเดียวก็ว่าได้.....และยังเป็นเส้นทางลำเลียงยาเสพติดของชนกลุ่มน้อยที่ลักลอบผลิตยาเสพติดและส่งออกขาย..สามเหลี่ยมทองคำที่ติดชายแดนของประเทศไทยอยู่ในเขตบ้านสบรวก อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย..มีท่าเรือขนาดเล็กขนส่งสินค้าไปยังประเทศจีนแ
ละลาว เมื่อมองจากฝั่งไทยไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ จะเห็นหมู่บ้านในฝั่งลาวอย่างชัดเจน ส่วนทางพม่าซึ่งอยู่ด้านตะวันตกนั้นไม่มีหมู่บ้านหรือสิ่งก่อสร้างให้เห็นในระยะใกล้....ซึ่งบริเวณดังกล่าวยังเป็นที่ไหลมาบรรจบกันของแม่น้ำโขงและแม่น้ำรวก...ชาวบ้านแถบนี้จึงเรียกว่า... " สบรวก " บริเวณนี้มีเคยมีชนกลุ่มน้อยมีกองกำลังติดอาวุธอยู่หลายกลุ่ม พื้นที่ในแถบนี้เคยเป็นแหล่งปลูกปลูกฝิ่น..และผลิตยาเสพแหล่งใหญ่ มีโรงงานผลิตเฮโรอิน..หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า.. " ผงขาว " ตั้งกระจายอยู่ตามชายแดน ส่วนการลำเลียงฝิ่นนั้นมักจะลำเลียงไปเป็นขบวนลัดเลาะไปตามเส้นทางไหล่เขาพร้อมกำลังติดอาวุธคอยคุ้มกัน ว่ากันว่าที่นี่พ่อค้ายาเสพติดและฝิ่นจะนำสินค้า..มาแลกเปลี่ยนกันด้วยทองคำที่มีน้ำหนักที่เท่ากัน จึงเป็นที่มาของชื่อ สามเหลี่ยมทองคำ... "เราจะเริ่มจากตรงนี้ก่อน..แถบนี้เขาเน้นท่องเที่ยว.." เสียงลุงคำกล่าวขึ้นพร้อมชี้มือให้ทุกคนเห็น..บรรดานักท่องเที่ยวมีตลอด..ทั้งมาเป็นกรุ๊ฟทัวร์..และมาส่วนตัวบ้าง..ครอบครัวบ้าง..ทั้งชาวไทยชาวต่างชาติ..เศษฐกิจที่นี่เริ่มดีขึ้นตามลำดับ..แต่ปัญหายาเสพติดยังคงเป็นปัญหาหลักของที่นี่และเป็นปัญหาของประเทศและปัญหาของโลก..เป้าหมายของยาเสพติดจะเน้นมาทางเยาวชน..เป็นหลัก..จากความที่อยากลอง...อยากรู้..อยากเห็น..จนนำมาสู่การติดสารเสพติด...เริ่มจากเป็นผู้เสพ..จนกลายเป็นคนส่งยา..ที่สุดเป็นเอเย่นจำหน่าย..ทั้งๆที่มีกลุ่มที่ต่อต้าน..แต่ด้วยอำนาจของเงินตรา..มันจึงทำให้คนหลงไหล..ในความเย้ายวน..เลยมิสนใจหรือเกรงกลัวโทษภัย..อีกทั้งยังมิสนใจว่าประเทศชาติจะเป็นอย่างไร..."เราจะเริ่มต้นอะไรก่อนดี..ครับลุงคำ.."หนุ่มถามขึ้น..ลุงคำยิ้มกล่าว.."ไปเอาอุปกรณ์สำคัญอย่างหนึ่งก่อนครับ.."....."อุปกรณ์..???"ทั้งสามแทบจะพูดออกมาพร้อมกัน...."มันยังมีอุปกรณ์อะไรอีกรึ.ครับลุง..."หนุ่มถามขึ้น..ลุงคำพยักหน้าตอบ.."ครับ..คุณหนุ่ม..บางอย่างเราจะไปเอาที่นั่น..และวางแผนขั้นสุดท้ายก่อนทีมนั้นจะเดินทางข้ามชายแดน.."หนุ่มถามต่อ..."ไกลไหมครับ.อยู่ที่ไหนครับลุง..".ลุงคำชี้มือไปเบื้องหน้ากล่าว.."บนโรงเรียนครับ.."หนุ่มขมวดคิ้ว..ถาม..".แล้วทำไมเราต้องจอดรถตรงนี้."ลุงคำยิ้มกล่าว..."ที่มองเห็นนะมันไม่สามารถเอารถขึ้นได้..เดินไม่ไกลครับ.."ทั้งสามหันมองหน้ากัน..ก่อนจะพากันเดินตามลุงคำ..หนานหล้าและนอมิขึ้นดอย..หนุ่มแม้จะแข็งแรงตัวโตร่างใหญ่..แต่การเดินขึ้นดอยมันไม่ค่อยจะชำนาญเท่าใดนัก..การเดินขึ้นเขาต้องใช้ความชำนาญและความเคยชิน..แรกๆหนุ่มก้าวฉับๆจะอวดพลังกำลังที่เหลือเฟือ..แต่สุดท้ายมันกลับรั้งท้าย...หอบหายใจฟืดฟ๊าด...จะบ่นก็กลัวจะอาย..รีบจ้ำพรวดเพื่อให้ทัน..ยิ่งเร่งขายิ่งก้าวแทบไม่ออก..มันทรมานยิ่งกว่าลุยเลนในการฝึกรบพิเศษ..เสือคาบดาบ..หรือแบกเรือยางวิ่งตามชายหาด..ของรบพิเศษรีคอน..มันกัดฟัน..พยายามสุดกำลัง..มันเหลือเห็นนอมิที่เดินอย่างสบายใจเคียงข้างพันกับไกร..ยิ่งทำให้มันอยากจะเอาชนะ..ผ่านไปสองเนิน..ใจมันแทบขาด..จะหยุดก็มิกล้า..พันเหลือบแลเห็นเพื่อนรุ่นน้อง..มันต้องหันมากล่าว..ถาม.."ไหวไหมไอ้น้อง..."หนุ่มอ้าปากตอบทันควัน..แต่มันต้องเกร็งกล้ามท้องเปล่งเสียง.."สบายพี่...ไม่ต้องห่วง.."มันกล่าวอึดอัดแทบแย่แต่ฝืนเก๊กหล่อ.."สบาย..ทำไมเดินซะห่างเชียวว่ะ..ไม่ไหวก็บอกจะได้พัก.."ไกรรีบกล่าว..สอดสวนขึ้น..หนุ่มทำอวดเก่ง..เกร็งท้องกล่าวขึ้น.."..แหม่พี่..ผมระวังหลัง..โด่ว.."ทุกคนแทบจะปล่อยก๊ากกเสียงที่มันพูดไม่มีใครฟังไม่ออกว่ามันพยายาม.."เออ..พ่อคนเก่ง..เดี๋ยวพักก่อนละกัน.."ไกรว่าพลาง..บอกให้ขบวนหยุดพัก..รอหนุ่ม...ไม่นานหนุ่มก็หอบสังขารมาถึงพรรคพวกที่รอคอยอยู่..มันก็ยังเก๊ก..ไม่ยอมรับว่าตัวเองเดินเขาได้ห่วยสุด..."ป๊ะ..ต่อ..หนุ่มมาถึงละ..เราไปได้..หนานหล้า..ดูแลเพื่อนหน่อย.."ไกรแกล้งแหย่หนุ่มขึ้นมา.."อะไร..ว่ะพี่ไกร..ตัวเองพากันพัก..พอผมมาถึงก็จะเดินต่อ.."หนุ่มทำท่าฟึดฟัด..ทุกคนถึงกับกลั้นหัวเราเอาไว้..นอมิ..ยิ้ม..กล่าว.."พี่ไกรก็อย่าไปแกล้งพี่หนุ่มสิค่ะ..ดูซิ..เหงื่อเต็มไปหมดล่ะ."ไกรถึงกับหัวเราะออกมา.."555นอมิ..รู้เปล่า..พี่หนุ่มเขาคนเหล็ก..ทั้งเก่งทั้งแกร่ง...แค่นี้..จิ๊บๆ...ไม่คนามือมันหรอก..."หนุ่มใช้มือดึงกระชากถอดหมวกตัวเองมาฟาดขา...กล่าวอย่างโมโห.."เอาเชียว..ได้ที...เออ..อย่าให้ลงน้ำละกัน..จะเอาคืนบ้าง..."ทุกคนถึงกับขำท่าทางหนุ่ม..ไม่นานนักทุกคนก็มาถึงที่หมาย..เป็นโรงเรียนตชด.เล็กๆ..ที่นี่สอนเด็กๆในพื้นที่สูง..ที่ด้อยโอกาส.."สวัสดีครับครู..."เสียงนุ่มๆของหนานหล้ากล่าวสวัสดีพร้อมยกมือไหว้ชายกลางคนรูปร่างสันทัด..แต่งกายเครื่องแบบตำรวจตระเวณชายแดน..ที่เก่าซีด..มองดูค่อนข้างสมถะ ที่กำลังง่วนอยู่กับการซ่อมแซมอุปกรณ์การเรียนบางอย่าง..ชายคนนั้นรีบเงยหน้ามอง..ยกมือรับไหว้ก่อนกล่าวสวัสดีทักทายลุงคำ.."อ้าวสวัสดีหนาน..สวัสดีครับลุงคำ..เชิญๆ.."แกกล่าวพร้อมวางมือจากอุปกรณ์ที่กำลังซ่อมแซม..พร้อมผายมือเชิญที่โต๊ะตัวยาวที่ตั้งกลางห้อง..พัน หนุ่ม. ไกรและนอมิยกมือไหว้..ก่อนที่พากันมานั่งที่เก้าอี้..พันมองรอบๆห้อง..นี่คงเป็นห้องพักครู..รวมถึงเป็นห้องประชุมด้วย..ภายในไม่กว้างขวางเท่าไหร่..แต่จัดได้เป็นระเบียบ..ด้านในสุดเป็นโต๊ะหมู่บูชา..มีพระพุทธรูป..ธงชาติ ธงประจำรัชกาลประดับ หมายถึง ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์..ถัดมาจะเป็นแท่นบูชา..มีพระรูปหล่อของสมเด็จย่า..ที่เหล่าตชด.นั้นเคารพรักเทอดทูลบูชา.. พระองค์ทรงมีพระเมตตาแผ่ไพศาลให้กับเหล่า ตชด.และประชาชนชาวเขา..ล่างถัดมามีภาพพระราชกรณียกิจของพ่อหลวงที่ทรงเยี่ยมเยือนราชฎรชาว มีทั้งภาพทรงม้า..ทรงงาน ภาพทุกๆภาพล้วนแล้วแต่มีคุณค่าทางจิตใจ..พระองค์ไม่ทรงย่อท้อต่อความยากลำบาก..ตลอดจนภาพสมเด็จพระพี่นาง.สมเด็จพระเทพฯ รวมถึงภาพทุกๆพระองค์ ที่เสด็จมาเยี่ยมประชาชนชาวเขา..ทุกๆภาพล้วนแล้วแต่อยู่ในความทรงจำของเหล่าพสกนิกร...พันมาสะดุดที่ภาพหนึ่งที่เก่ามากหน้าชายในภาพคุ้นเคยมากเป็นภาพที่พ่อหลวงพระราชทานสิ่งของให้ชายคนหนึ่ง..เหมือนมันเคยเจอที่ไหนสักแห่ง.."นึกว่าจะไม่มาเสียแล้ว..55"เสียงชายคนนั้นหัวเราะเดินเข้ามา..พร้อมยกแขนเสื้อปาดเช็ดเหงื่อบนใบหน้า..ก่อนจะขยับเก้าอี้พร้อมหย่อนก้นลงนั่ง..."ไม่มาได้ยังไงเล่าครับครู..คิดถึงครูจะแย่.."เสียงนุ่มๆของหนานหล้ากล่าว..ยิ้ม..มันพลางล้วงซองสีขาว เป็นซองพับสี่ยื่นให้ ชายที่แต่งเครื่องแบบตชด. "เล่าซาฝากมาครับครู..อ้อ..ลืมแนะนำเลยครับ..นี่พี่พัน..พี่ไกร..หนุ่ม. นี่ครูชาญครับ..ครู ตชด.ที่อุทิศตนให้กับเด็กๆชาวเขาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยทำงานสนองรับใช้บ้านเมือง..สุดยอดมากเลยครับ..."ทั้งสามยกมือไหว้อย่างเป็นทการอีกครั้งหลังจากที่หนานหล้าแนะนำ...ครูชาญ..หรือดาบชาญ..ยกมือไหว้อย่างไม่ถือตัวฉีกยิ้มและหัวเราะกล่าว.."ยินดีที่ได้รู้จักครับทุกคน..หนานก็กล่าวเกินไป..พวกเราข้าราชการ..ไม่ทำงานสนองพระเดชพระคุณ..ตามรองเบื้องพระยุคลบาท..แล้วจะได้ชื่อเป็นข้าราชการได้อย่างไร.."ดาบชาญ..เป็นคนรูปร่างสันทัด ผิวดำแดง..ในหน้าคมคาย..แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น..ผันตัวจากนักรบจับปืน..มาจับชอล์คแท่งสีขาว...เขียนกระดานแหกปาก...สอนนักเรียนชาวเขาเพื่อเด็กๆจะได้มีความรู้..
แผนที่ทางทหาร 1:50000 ที่ผลิตโดยกรมแผนที่ทหารถูกคลี่กางออก...ภายนอกห่อหุ้มด้วยพลาสติกใส..เมจิกสีแดงขีดวาดลากเส้น..โดยดาบชาญหรือครูชาญ..ที่เขียนผังลงแผนที่..ข่าวเกือบห้าสิบเปอร์เซ็นต์นี่ก็ได้จากดาบชาญ..เป็นส่วนใหญ่..ที่เหลือคือจากรายย่อยๆที่ขายข่าวและจากชุดข่าวกรอง.."นี่ครับ..เส้นทางนี้ปลอดภัยสุดแล้ว..และเป็นเส้นทางที่ง่ายที่สุดทีจะลัดเลาะเข้าไปถึงโรงงาน.แหล่งผลิตยานรก."ดาบชาญลากเส้นตามภูมิประเทศ..ขีดวกไปวนมา..หากคนมองไม่ออกคงจะงงกับเส้น.."..โห..ระดับชั้นความสูงมันพันห้าขึ้นไปทุกดอยเลย...พับผ่า.."หนุ่มเบ๊ะปากเป่าลม..กล่าว..พร้อมชี้มือลากตามเส้นสีแดงที่ ดาบชาญวาด..."ครับ..จุดเขียวๆที่ผมมาร์คเอาไว้..คือจุดที่มีคนของพวกเราอยู่..จุดแดงๆคือจุดอิทธิพลของว้า..ส่วนสีเหลืองนั้นเป็นเขตอิทธิพลของรัฐไต..สีส้มก็เป็นของกระเหรี่ยง.."ดาบชาญอธิบายพร้อมชี้ให้ดูตามจุดต่างๆ.."เอ๊ะ..แล้วตรงกากะบาทนั่นละครับครู.มีอยู่เพียบ..เลย. .."ดาบชาญยิ้มพยักหน้าหันมามองหนุ่ม..จอมสงสัยแล้วกล่าว.."ครับคุณหนุ่ม..ตรงนั้นผมกำลังจะอธิบายพอดีเลย..ตรงนั้นแหละ..เราควรพยายามเลี่ยงให้มากที่สุด..อย่าไปใกล้หรือไปยุ่งกับมันโดยเด็ดขาด..."ทุกคนหันมามองดาบชาญอย่างสงสัย..หนุ่มนักรบเจ้าปัญหา..ขมวดคิ้วหนาดกดำของมันเข้าด้วยกันทำท่าจะเอ่ยปากถามแต่มันเจ็บแปรบที่หน้าแข้ง..ไกรนั่นเอง..สับปลายเกือกหัวเหล็กเจาะเข้าอย่างเหมาะเหม็ง..จนหนุ่มต้องซีสปากก้มลงเอาฝ่ามือถูหน้าแข้ง..ทำหน้ายู่..บอกบุญไม่รับ...หันควับกลับมามองค้อนไกรที่นั่งตรงข้าม..บ่นขมึบขมิบๆ.."ต่อครับพี่..ไกรยิ้มๆมุมปากบอกให้ดาบชาญอธิบายต่อ.."ดาบชาญหันมองทุกคนแล้วกล่าวต่อ.."จุดที่ผมกากะบาทนั้นคือจุดพักยา..เป็นแหล่งพักยา..ห้ามเข้าใกล้..ห้ามปะทะโดยเด็ดขาด..เพราะจะทำให้งานเสีย...และอีกอย่างมันคนละภารกิจ..เราควรเลี่ยง..ไม่ผ่านไปยังบริเวณจุดพักยา..ส่วนการวางแผนต่างๆขึ้นอยู่กับทีมของคุณว่าจะเข้าไปถึงพื้นที่โรงงานยานรกได้อย่างไร.."กล่าวพลางเดินไปเคาะเกาะไม้ไผ่ที่แขวนอยู่ข้างต้นเสาด้านหน้าสามครั้ง..ไม่นานชายร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบ ตชด.ยศ ส.ต.อ.เดินค้อมกายชิดเท้าแสดงความเคารพทุกคน.ดาบชาญหรือครูชาญ..แนะนำให้ทุกคนรู้จักกัน..ครูเชิดเป็นชาวเชียงรายและที่สำคัญเป็นเด็กในหมู่บ้านนี้และเป็นเด็กที่จบจากโรงเรียนแห่งนี้..มีโอกาสได้รับคัดเลือกเป็นครูคุรุทายาท..ซึ่งเป็นโครงการที่คัดเลือกนักเรียนที่เรียนดีมีความประพฤติที่เรียบร้อย ไปเรียนต่อในวิชาชีพครู..จบแล้วก็กลับมาช่วยกันพัฒนาเด็กพัฒนาบ้านเกิด...ครูเชิดผิวขาวตามแบบฉบับหนุ่มดอย..ตาหยีคิ้วเข้มหนา..มองเผินๆคล้ายพระเอกซีรีย์เกาหลี..หรือดาราฮ่องกง..ประมาณนั้น..."นั่งก่อนครูเชิด.."เสียงดาบชาญกล่าวกับลูกศิษย์และที่เป็นลูกน้อง...ในขณะนี้.."ผมจะให้ครูเชิดนำทางไปก่อนสักระยะ..ช่วงนี้โรงเรียนปิดเทอม..คงไม่ค่อยจะยุ่งยากสักเท่าไหร่ที่นี่ตอนนี้มีครูอยู่หกคน..แต่ละคนจะสอนคนละชั้น.เราจะหมุนเวียนกันพัก..ตอนนี้แต่ละคนก็จะช่วยกันปรับปรุงห้องเรียน...ซึ่งสามคนลงไปพัก..และไปหาอุปกรณ์การเรียนคงเหลือบนโรงเรียนสามคนมีผม..ครูชาญและครูขวัญ..ครูขวัญจริงๆบ้านแกอยู่อีสานแต่แกเคยมาออกค่ายอาสาที่นี่สมัยเรียนราชภัฏจบมาก็เลยมาเป็นครูอาสาที่นี่..ซึ่งตอนนี้ครูขวัญกำลังเตรียมอาหารเย็น..เดี๋ยวพวกคุณก็จะได้รูจัก.."ดาบชาญ..ครูใหญ่กล่าวทิ้งท้าย..ก่อนจะให้ครูเชิดหรือหมู่เชิดกล่าวอธิบายการเดินทางในวันพรุ่งนี้.."ครับ..พรุ่งนี้เราจะมีรถกะบะขนเสบียง..เราจะขับรถผ่านด่านท่าขี้เหล็ก..ซึ่งอาวุธ..เราจะไม่เอาไป.."ทุกคนหันมองหน้ากัน..หนุ่มยกมือถาม.."เดี๋ยวๆครับครู..