นิยาย ภารกิจลับทลายยานรก, ตอนที่9 สวรรค์บนดิน, 9/2,

จูบที่เปลือกตา..ที่ปิดสนิท..มือลูบผมสลวยที่ดำขลับ..ก่อนจะช้อนสอดใต้คอพลิกร่างบอบบางให้พลิกตะแครง..นอมิก็ทำตามอย่างง่ายดายมิขัดขืน..หันหน้าหาพัน..ลมหายใจของคนทั้งสองปะทะกัน..เสียงหายใจที่ราบเรียบนอมิเปลี่ยนเป็บหอบถี่เร่งร้อน..จนพันต้องพลิกร่างหล่อนลงนอนก่อนที่มันจะรุกโหมกระหน่ำสูดดอมดมทั่วเรือนร่างที่เปลือยเปล่า..จากบนลงล่าง..สลับล่างขึ้นบน..ดั่งจะดูดดื่มเอาความหอมหวานออกจากกายนอมิ..มือสากเกาะกุมเนินหนันเนื้อที่ปิดแนบชิดด้วยกลีบที่อวบอิ่ม..ถูกนิ้วพันกรีดลากผ่านล่องมาหยุดบริเวณบุ่มน้อยๆ..พันขยี้นิ้วเบาๆจนร่างนอมิกระตุกหนีบรัดขาเรียวงามเข้าด้วยกัน..เพราะความเสียวซ่าน...สองมือที่เหยียดเกาะหินเปลี่ยนมาจับไหล่และข้อมือของพัน..จนเกร็ง..ปากจิ้มลิ้มอ้าเผยอ..ปล่อยเสียงอืมมมมเบาๆสะโพกผายยกลอยขึ้นสูง..หลับตาสนิท..คิ้วขมวดเข้าหากัน..พันรู้สึกได้ถึงความเหนียวหนึบที่ชำแรกซึม..ออกจากร่องหลืบของนอมิ..นิ้วที่ฝืดเริ่มไหลลื่น..ลากผ่านง่ายขึ้น..พันจูบที่หน้าท้องอันแบนราบที่เกร็งตัว..ลากลิ้นสากๆของมันวนรอบสะดือหลุมงามก่อนจะลากลงล่างผ่านทุ่งหญ้าที่มีอยู่เพียงประปราย..แทรกผ่านร่องหลืบ..ตวัดดูดดุนปุ่มเล็กๆจนนอมิแทบจะทนทานมิได้เปลี่ยนสองมือมาขยุ้มดึงผมของพัน..ปากที่อ้ากลับกัดฟันแน่น..ก่อนจะปล่อยเสียงซี๊ดดดดออกตามไรฟัน.."โอ๊ะ...อูยยยยซี๊ดดดดดดด..พะ..พะ..พอก่อนได้ไหมมมมม..อูย...นอมิ..นอมิจะไม่ไหวแล้ว...โอ๊ย...โอ๊ะ..อูยยยย..มะ..มะ..ไม่ไหวแล้วววว"สองมือจิกกดหัวพันให้เบียดบดลงหนันเนื้อ...พันเร่งรัวจังหวะ..เร็วขึ้น..ลิ้นสากๆตวัดรัว..จนทำขบเขื่อนนอมิมิอาจต้านทานไหว..ต้องปลกปล่อยให้ฉ่ำเยิ้มทะลักล้นออกมา..เสียงหายใจหอบถี่..ผสมเครียงครางกระเส่า..มันช่างชวนให้ลุ่มหลงลืมตัวเสียยิ่งนัก..พันมิรอช้าปลดเปลื้องสลัด..เครื่องพันธนาการช่วงล่างของตนเองออก..ในระหว่างที่มันตะแคงข้างกอดก่ายนอมิ..ไม่นานนักทั้งสองคนก็เหมือนกลับสู่ยุคหิน..ร่างกายล่อนจ้อน..มิมีเสื้อผ้าปกปิดร่างกาย..มือสากๆของพันลากเลื้อยลูบคลำทุกส่วนสัดของนอมิที่นอนบิดกายอยู่บนแท่นหิน..จมูกโด่งของพันดอมดมประสานกับมือที่จับเฟ้นคลึง..ก่อนที่พันจะค่อมกายขึ้นทับร่างบอบบาง..ระดมจูบประกบปาก..ทั้งคู่ต่างแลกลิ้นตวัดเกี่ยว..อย่างดูดดื่ม..พันยันกายสิ่งที่แสดงถึงความเป็นชายผงาดง้ำผงกหัวส่ายไปมาก็จะถูไถหลืบร่องที่ฉ่ำเยิ้มเตรียมพร้อมที่จะตั้งรับการจู่โจมของมังกรที่ทางดุร้าย..ร่องหลีบถ้ำที่ถูกปิดแนบสนิทเริ่มเผยออ้าเมื่อเจ้ามังกรร้ายเริ่มมุดดันเบียด..แทรกส่วนหัวเข้าสู่ถ้ำงาม..มือเรียวงามของนอมิ..ละมาจับดันช่วงเอวของพัน..มิให้รุกล้ำเข้าสู้ถ้ำทอง..นอมิเริ่มมีความเจ็บปวดแน่นตึงจุกที่หน้าท้อง..หล่อนต้องขยับสะโพกที่ผายหลบเลี่ยงการจู่โจม..พันก็มิได้เร่งร้อนมันยั้งบั้นเอวแค่ยังจ่อคาเจ้ามังกรที่ปากถ้ำ..ก่อนที่จะค่อยๆ..เค้นคลึงเต้างาม..ก่อนจะจูบดูดดุนตวัดลิ้นสากๆรอบยอดปทุม..จนนอมิลืมตัวส่งเสียงครวญครางเบาๆ..".อูยยยยย..โอ๊ะ...อ้าาาาาาซีด..นะ..นะ..นอมิ..จะ..โอย..จะขาดใจตายอยู่แล้วพี่พันขา..อ้าาาาาามัน..อูยยยย..สะๆๆๆๆเสียวจนนอมิจะไม่ไหวแล้ว.."เมื่อด้านบนถูกรุกไล่..นอมิพะวงแต่กับด้านบน..ด้านล่างกับถูกมังกรร้ายค่อยๆแทรกหัวเข้าถ้ำน้อยอีกครั้ง...จนเกือบครึ่งลำ.."ว๊ายยยยโอ๊ยยยยยไม่ไหววววพอๆ..พี่พัน..พอก่อน...นอมิเจ็บ..มัน..มันตึงแน่นไปหมด..โอ๊ย...ซีสสสส..."หล่อนกล่าวพร้อม..ใช้สองมือดันช่วงเอวพันให้หยุดนิ่ง..พันก็ไม่กล้าจะทะลุทะลวงล่วงล้ำเข้าไป..มันค่อยๆดึงถอดมังกรร้ายออกจากถ้ำ..แต่ช่วงที่พันดึงออกอย่างช้าๆ..นั้น...มันกรร้ายกับเสียดสีชะง่อนหินที่เป็นตุ่มไต...นอมิบิดกายส่ายไปมา..เหงื่อผุดเต็มใบหน้าของสาวน้อย..หล่อนกัดฟันเกร็งกายทุกครั้งยามเม็ดงามถูกเสียดสี..ร่องถ้ำฉ่ำเยิ้ม..ดั่งรอคอยสิ่งใดเข้าสูภายใน..ไปด้วย.เจ้ามังกรร้ายก็อดทนไม่ผลีผลามรอจังหว่ะ..เวลาที่เหมาะสม..ลำตัวพาดผ่านปากคูหาถ้ำสวรรค์..เสียดสีตุ่มไต..สุดที่ปุถุชนธรรมดาจะทนทานได้..นอมิเริ่มยักย้ายส่ายสะโพกงามตามจังหวะที่พันเสนอ...บัดเดี๋ยวช้า..บัดเดี๋ยวเร็ว...บัดเดี๋ยวหยุดนิ่ง...ยามใดที่มันหยุดนิ่ง..นอมิกลับเป็นฝ่ายแอ่นสะโพกเข้าหาบดบี้ขยับไปมา..มังกรเจ้าเล่ห์ผงกหัวกระหยิ่มยิ้มย่อง..ค่อยๆมุดแทรกปากถ้ำที่ลื่นรันจวน..นอมิรู้สึกเสียวซ่านผสานความตึงแน่น..จนจุกขึ้นมาถึงท้องน้อย..จนต้องกระเถิบกายถอยออกพร้อมสองมือยันหน้าอกพันเป็นจังหว่ะเดียวกัน..เมื่ออกถูกผลักดันกลับทำให้บั้นเอว..เด้งสวนเข้าอย่างอัติโนมัติ.."โอ๊ยยยยยยยยสสสสสสสส์..อุ๊ย..อ้าาาาาาาา...อูยยยยยยย..นอ..นอมิ..จะ..จะเจ็บ..คะ.."นอมิถึงกับร้องเสียงหลง..เมื่อมังกรเจ้าเล่ห์เล่นทีเผลอ..พันกลับนิ่ง..กดแช่ไม่ขยับเบื้องล่างแต่กลับก้มกายลงประกบจูบปากจิ้มลิ้มที่เผยออ้ากล่าว...ลิ้นสากๆตวัดเกี่ยวดุดดันดูดควานดั่งกำลังควานหาน้ำอัมฤทธิ์..น้ำทิพย์จากสวรรค์..จากความอึดอัดแน่นตึง..กลับเริ่มเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน..ทีละนิด..ทีละนิด..ลิ้นที่จิ้มลิ้มของนอมิ..กลับกล้าหาญ..ขืนสู้ลิ้นสากๆของพัน..มันตวัดเกี่ยวดุนดันผลักกันรุกรับ..สองมือของพันลูบไลน์จับขยี้..บี้คลึงทุกคราที่ลากผ่านทุกๆอณูร่างกายของนอมิ..มันละจากปากนอมิ..ก่อนจะสูดดมซอกคอติ่งหู..ก่อนจะหลงมาเกลือกกลั้วที่เนินถัน..ปทุมคู่งาม..ปล่อยให้ริมฝีปากบางๆของนอมิเป็นอิสระอีกครั้ง.โดยปกติ..พันเป็นคนสุภาพ.อ่อนโยน.ให้เกียรติ..แก่ทุกคนนี้คือพื้นฐานนิสัยของมัน..แต่ขณะนี้มันกลับหื่นกระหายอย่างมิเคย









เป็นมาก่อน..เฉกเช่นกัน..นอมิจากเด็กสาวที่เรียบร้อยอ่อนหวาน..แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสาวที่เร่าร้อน.คล้ายดั่งจะลุ่มหลง.ชื่นชอบ..เริงโลกีย์..สติสัมปชัญญะกลับสลายไปสิ้นทั้งสองคน..ขาดความฉุกคิด..ขาดความยับยั้งชั่งใจ...หรือเพราะพิษของผลไม้สีเหลืองทองผลโตนั่น.ที่มันมีทั้งรสหวานมันกลมกล่อม..มีกลิ่นหอมเย้ายวนใจ...แต่ความจริงทั้งคู่ก็กินเมื่อช่วงกลางวันไปแล้วหนึ่งรอบ..กลับมิเป็นอะไร..แถมร่างกายกลับดีขึ้น..หายจากการปาดเจ็บอย่างเร็วยิ่ง...ดั่งยาเทวดา..แม้แต่เจ้าพลายน้อยยังหายจากการบาดเจ็บอย่างทันตาเห็น...ทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับ..ไม่มีทีท่าว่าจะยินยอมพร้อมใจเลิกรากันไป..แต่กลับตรงกันข้าม..ดั่งเอาน้ำมันราดรด..เข้ากองไฟ..มังกรตัวเขื่อง..กลับผุดเข้า..ผุดออกรัวถี่ยิบ..นอมิก็มิยอมอ่อนข้อให้แม้แต่น้อย..พันกดลง..นอมิเด้งสวน..เป็นจังหว่ะควบคู่กันไป..เสียงครางสลับเสียงหายใจหอบถี่..อกกระเพื่อมไปมา..พันเริ่มเร่งจังหว่ะดั่งลูกสูบ.รถที่สปีดรอบ..เร่ง.ชักเข้าชักออกยาวๆสาวแล้วกดกระแทกลง..มันไม่สนใจว่านอมิจะเป็นอย่างไร..นอมิลืมความเจ็บปวดไปสิ้น..คงมีแต่ความเสียวกระสันต์..ซาบซ่าน..หล่อนเริ่มตอบสนองต่อสิ่งเร้า..ความต้องการทางธรรมชาติเริ่มสูงถึงขีดสุด..หล่อนกางมือจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของพัน..อย่างสุดแรงเกร็งร่างแอ่นกายรับแรงกระแทกกระทั้น..อย่างมิเกรงกลัว..ทุกๆอย่างดำเนินตามครรลองแห่งธรรมชาติ..ทั้งสองต่างตักตวงห้วงเวลาแห่งความสุขสม..ทุกสิ่งทุกอย่างมันลงตัวเหมาะเจาะตามกาละ..นอมิรู้สึกว่าตนเองกำลังล่องลอยทะยานสู่ต้องฟ้า..ทั้งตื่นเต้น..ทั้งลุ้นระทึก..มันวูบวาบไปทั่วร่างของหล่อน..จนหล่อนรู้สึกว่าโลกทั้งโลกมีเพียงหล่อนและพันเท่านั้น..ทุกอณูของร่างกายของนอมิเริ่มเกร็งกกระตุกถี่....สะท้อนสะท้านขึ้นลง..ส่วนพันเองก็มิได้แตกต่างจากนอมิเท่าไหร่..มันรับรู้ถึงการตอดรัดขมิบจนแทบจะกลั้นไว้ไม่ไหว.จนต้องรัวเร่งเหมือนจะรีบให้ถึงเส้นชัย.ไปพร้อมๆกับนอมิ..ความอบอุ่นล้นทะลักดุจเขื่อนทำนบแตก.จนเอ่อล้น...ไออุ่นแห่งรักพุ่งกระฉูดฉีด.ก่อนพันจะค่อยๆลดกายลง..หอมสองแก้มที่เต็มไปด้วยเหงื่อ..ก่อนจะจูบเบาๆที่หน้าผาก..พร้อมตะเคงข้างดึงนอมิที่นอนหลับตาพริ้ม..หายใจหอบถี่..มากอดก่าว..มือสากๆมันลูบปอยผมที่นุ่มสลวยของนอมิ...ทุกๆสิ่ง..ทุกๆอย่าง.มันเป็นดั่งความฝัน..ที่ล่องลอย..พันเริ่มทบทวนกับการกระทำของมันเมื่อครู่..มันเริ่มนึกเสียใจกับสิ่งที่มันกระทำย่ำยี..สาวน้อย..ลมพัดเอื่อยๆ..นอมินอนนิ่ง..หล่อนยังหลับตาพริ้ม..แต่ภายใต้เปลือกตา..กลับมีน้ำใสๆเริ่มไหลออกจากสองตา..ไหลอาบแก้ม..ริมฝีปากบางๆของนางกัดเม้มร่างกายสะท้าน..สิ่งที่เกิดขึ้นกับหล่อนเมื่อครู่มันคือเรื่องจริง..หรือความฝัน..กัยแน่..ตอนนี้หล่อนตกอยู่ในภวังค์แห่งความสับสน..พันเองก็มิแตกต่าง..มันพยายามจะหลับตา..คิดลำดับเหตุการณ์..ภาพสุดท้ายที่มันระลึกได้คือภาพที่นั่งกินผลไม้แปลกประหลาด..นั้น..ก่อนที่ภาพนั้นค่อยๆเลือนหายไป..พันลุกขึ้นสวมกางกาง..และเข้าประคองนอมิที่นอนร้องไห้สะอึกสะอื้น..มันลูบผมนอมิเบาๆ..กระซิบกล่าว.".นอมิ..เอ่อ..พี่..เอิ่ม..พี่.."นอมิส่ายหน้าไปมา..กล่าว.."ช่างมันเถอะคะ..พี่พัน..นอมิ..นอมิ.."นอมิกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาดั่งละเมอ..ก่อนที่หล่อนจะหยิบเสื้อมาปิดอกอูมก่อนจะสวมใส่..เสื้อกางเกงจนเรียบร้อยก่อนจะค่อยๆลุกเดินไปที่บึงใส..ก้าวแต่ละก้าวล้วนยากเย็น..มันแสบแปร๊บ..จนหล่อนต้องบดกัดฟันแน่นค่อยๆก้าว..อย่างยากเย็น..น้ำตาไหลอาบสองแก้ม..นอมิไม่คิดโทษใคร..แต่นอมิเองก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าเหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร..เกิดขึ้นจากอะไร..แม้นางจะชื่นชม..ชื่นชอบพันเป็นทุน..แต่อยู่ๆถึงกับพลีกายให้ชายที่เพิ่งจะรู้จักแบบตนเองไม่รู้สึกอะไร..มีนเป็นำปได้ยังไง..นอมิพยายามสลัดความรู้สึก.ทุกๆอย่าง.ทั้งหมดออกจากห้วงสมอง..พันยังนั่งสูบบุหรี่ที่เดิม..มันมิกล้าแม้จะหันมามองนอมิ..มันรู้สึกผิดกับการกระทำของมัน..มันพยายามทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีกสีหน้าของพันเคร่งเครียดอย่างมาก..คิ้วหนาเข้มขมวดเข้าหากัน..มันอยากจะอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับนอมิฟัง..แต่มันไม่รู้จะอธิบายอย่างไร..จะเริ่มต้นตรงจุดไหนก่อน..ต่อไปนี้มันจะมองหน้านอมิติดได้หรือไม่..มันจะแก้ปัญหาที่ตามมายังไง..มันคงยังมืดแปดด้าน..ไม่นานนอมิเดินกลับเข้ามา..หล่อนยังคงมีสีหน้าที่หมองหม่น..หล่อนผลัดผ้าที่เปียกชื้นออกใส่ชุดใหม่..โดยชุดที่เปียกนั้น..แขวนตากผึ่งลม..แล้วกลับมานั่งกอดเข่าข้างกองไฟ..แวบนึงที่หล่อนมองมายังพัน..หล่อนสภาพสีหน้าแววตาของพัน..หล่อนค่อยๆเงยหน้าขึ้นกล่าว.."พี่พันคะ..พี่คิดเสียใจและกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นใช่ไหมคะ.."เสียงของนอมิคล้ายค่อยๆล่องลอยมากระทบโสตประสาทของพัน..มันเงยหน้ามองสาวน้อยลาหู่..พร้อมทอดถอนหายใจ..พยักหน้ากล่าว.."ครับ..นอมิ..พี่..เอ่อ..พี่ไม่..เอ่อ.."ปกติพันมิเคยที่จะเป็นคนที่กล่าวติดๆขัดๆพูดจาฉะฉาน..กล้าพูด..แต่คราครั้งนี้มันกลับตะกุกตะกัก..กล่าวอะไรไม่ออก..นอมิค่อยๆยิ้ม..แต่มันไม่ใช่ยิ้มที่บ่งบอกถึงความน่ารัก..ร่าเริง.แจ่มใสเช่นทุกๆครั้ง..หล่อนมองมายังพัน..ขยับกายเข้าหา..พันยังทอดถอนหายใจ..สีหน้าเคร่งเครียด..ขมวดคิ้วย่น..หันมามองนอมิ.มือเนียนนุ่ม.ของนอมิเอื้อมมาเกาะกุมมือใหญ่สากหนาของพันอย่างช้าๆ..หล่อนสบัดผมสลวยของหล่อนให่สยายไปด้ายหลัง..มือน้อยๆบีบเบาๆ.ดูเหมือนจะเข้าใจสภาพจิตใจของพัน..ก่อนที่หล่อนจะกล่าว.."พี่พันคะ..มันไม่ใช่ความผิดของพี่หรอกค่ะ..นอมิเชื่อ.."หล่อนพยายามกล่าวปลอบใจพัน..ซึ่งเหมือนพยายามจะโทษตัวเอง..ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาทั้งหมด.."แต่..เอ่อ..พี่..เอ่อ.."มันพยายามจะพูดไล่เรียงลำดับอธิบาย..สาวน้อยยิ้ม..พยักหน้ากล่าว.."ฟังนะคะ..พี่พัน..ฟังนอมิ..ไม่มีแต่..พี่พันไม่ได้ตั้งใจที่จะให้มันเกิด..นอมิรู้.."น้ำเสียงจริงจัง..ของนอมิทำให้พันต้องเงยหน้า..จ้องใบหน้างามผุดผาดของนอมิ..กล่าว.."นอมิรู้หรือว่าพี่จะพูดอะไร..ที่นอมิพูดว่าเข้าใจ..นั้นเข้าใจอะไร..ยังไง.."สาวน้อยเม้มปากทอดถอนหายใจ..มือน้อยๆยังคงกุมบีบมือของพัน..กล่าว.."คะ..ใช่..นอมิเข้าใจ...และคิดว่าเข้าใจถูกต้อง...มีผู้เฒ่า..ผู้แก่เคยเล่าต่อๆกันมาถึงผลไม้นั้น...นอมิเพิ่งจะนึกออก..ท่านเล่าให้ฟังว่ามีผลไม้ชนิดหนึ่ง..ที่หากกินห้วงเวลาต่างกัน..จะส่งผลลัพธ์ต่างกัน..และนอมิคิดว่า..ผลไม้ชนิดนั้น..คือผลไม้ชนิดเดียวกันกับที่ผู้เฒ่าผู้แก่เล่ามา.."พันยังคงขมวดคิ้วมอง..หล่อนมองมายังนอมิ..เหมือนไม่อยากจะเชื่อ.."พี่พันจำนกแร้งที่เต้นรำได้ไหมคะ..พี่ดูซิ..เวลานี้มันใช่ฤดูผสมพันธุ์ของนกแร้งหรือไม่..จู่ๆมันกับเต้นระบำจับคู่ผสมพันธุ์กัน..นอมิคิดว่ามันคงมีผลมาจากผลไม้นั้น..แม้ผู้เฒ่าผู้แก่จะกล่าวถึงแค่สรรพคุณของมัน..แต่ไม่กล่าวถึงลักษณะผล..นอมิคิดว่า..ที่เรา..เรา..."กล่าวถึงตรงนี้หล่อน.ถึงกับสะท้านอาย..หน้าแดงกล่ำต้องหยุดกล่าวคำพร้อมก้มหน้า..พันเงยหน้าขึ้นสบตานอมิเข้าพอดี..มันเห็นท่าทีของนอมิที่เขินอายจนหน้าแดง..พันรู้สึกสงสารหล่อนอย่างยิ่ง..มันพยายามจะพูดกลบเกลื่อน.."มันจริงรึนอมิที่ผลไม้นั่น..เป็นต้นเหตุเอ่อ..."มันรู้สึกว่าตนเองกล่าวผิดไปทั้งๆที่มันพยายามจะไม่เอ่ยถึงเหตุการณ์เมื่อครู่..มันได้แต่ชงักคำกล่าว..นอมิยิ้มแบบเอียงอายก้มหน้า..กล่าวรับคำเบาๆ.."คะ"..พันไม่รู้จะกล่าวคำอันใดออกมา..ได้แต่ครุ่นคิด..หากแม้นเป็นเพราะผลไม้นั่นจริง..นอมิคงจะไม่โกรธมัน.."งั้นนอมินอนพักผ่อนเถอะนะครับ..พี่จะอยู่โยงเอง..ไม่ต้องห่วง..พรุ่งนี้เราจะได้เดินทางต่อ..แล้วข้อเท้าเป็นปกติแล้วนะ.."นอมิยิ้มพยักหน้ากล่าว.."ค่ะ..หายแล้ว.."กล่าวพลางหล่อนค่อยๆเอนกายลงนอนตะแคง..หันหน้าเข้าหาพัน..พันยิ้มพยักหน้าให้หล่อนเป็นเชิงบอกให้พักผ่อน..นอมิค่อยๆปิดเปลือกตาลง..ไม่นานก็หลับไหลไปด้วยความอ่อนเพลีย..พันนังยองๆ..บนโขดหินหันหน้ามองสาวน้อยกำลังหลับไหล..ความไร้เดียงสาของนอมิ..มันช่วยเพิ่มความน่ารักน่าเอ็นดู..ให้หล่อนเพิ่มเป็นทวี..ปากอิ่มเอิบจิ้มลิ้ม..ที่พันเคยลิ้มรสสัมผัส..มันทำให้พันถึงกับหน้าแดง..ผมสลวยของนอมิเส้นละเอียดเล็กดุจเส้นไหม..ดำขลับเงางามหน้าอกอวบอิ่มอูมพองามสมส่วนสะท้อนกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหายใจ..เข้าออก..ไม่ว่าจะรูปร่าง..หน้าตา..ผิวพรรณ..นอมิช่างงดงามหมดจด..ไม่มีที่ติ..แม้นอมิจะไม่หุ่นสูงเพียวดั่งนางงาม..แต่ก็สมส่วน..ไม่น่าเกลียด..แมลงกลางคืนร้องรับขับขานกันประหนึ่งดนตรีแห่งพงไพร..ที่ขับกล่อมบรรเลงกล่อมราตรีนี้ให้..ไม่วังเวงนัก..เปลวไฟยามต้องลมเอนโอนพริ้วไหว..ดั่งกำลังเริงระบำตามเสียงจังหว่ะแห่งพงพี..พันจุดบุหรี่ขึ้นสูบ..ปล่อยควันให้ล่องลอย..ตามสายลม..มันเหม่อมองไปยังม่านน้ำตกที่ไหลลงจากยอดเขาสูงตกลงมายังบึงใหญ่...มันพลันเห็นแสงแสงประหลาดที่ปรากฏคล้ายแสงพวยพุ่งออกมาจากถ้ำอุโมงค์ที่พันเข้ามาเมื่อกลางวันที่ผ่านมา..มันเป็นแสงวูบวาบบัดเดี๋ยวสว่าง..บัดเดี๋ยวเลือนหาย..แสงนั้นกลับพุ่งตรงลงมายังบึงน้ำ..จนน้ำแตกกระจาย..พันต้องตะลึงงันเมื่อลำแสงสีเงินยวงกลับกลายเป็นงูเผือกที่ลำตัวเกือบเท่าต้นตาล..มีหงอนดั่งพยานาคราช..ให้ตาย..แปลว่าไอ้ช่องอุโมงค์นั้นไม่ใช่ร่องรอยที่มนุษย์ขุดขึ้นแต่กลับเป็นปล่องงูเผือก..ที่มันใช้เป็นทางเข้าออก..เกล็ดสีเงินของมันวาววับยามต้องแสงจันทร์..ที่พันมองเห็นลำแสงวูบวาบดั่งแสงหิ่งห้อย..กลับกลายเป็นดวงตาของมัน..แสงที่วาบวามเรืองแสงคือดวงตาของงูเผือกแต่จะเรียกงูเผือกคงไม่ถูกต้องกระมัง..ต้องเรียกมันว่า..พระยานาคราชเผือก..ถึงจะถูก..พันกุมปืนไรเฟิลในมือ..นั่งตัวเกร็ง..เกรงว่ามันจะเหลือบแลเห็น..ในจังหวะที่มันมุดหายลงไปในก้นบึง..พันเริ่มสังเกตว่าบริเวณนี้คือที่ราบหุบเขา..เหมาะแก่การสร้างเมือง..มองๆคล้ายตัวเมืองยอนเป็นแอ่งที่ราบกลางหุบเขา มีภูเขาล้อมรอบ มีความอุดมสมบูรณ์ เพราะมีแหล่งน้ำที่ดี นับเป็นเขตเกษตรกรรมที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งในอดีตแห่งนี้อาจจะเป็นเมืองๆหนึ่งแต่เนื่องจากมีผู้คนอพยพออกจากที่นี่ ทิ้งถิ่นฐาน อาจจะมีเหตุอันใดที่ทำให้ประชาชนที่นี่ย้ายหนี.. ภูมิประเทศด้านตะวันตกสูงกว่าด้านตะวันออก มีลำน้ำนี้เป็นลำน้ำสายสำคัญหล่อเลี้ยงที่นี่..จะว่ามีการเกิดโรคระบาดก็มิใช่..หรือเพราะสัตว์ร้ายจึงมิมีใครกล้าที่จะอยู่ที่นี่..แล้วลายแทงหนังสัตว์นี้เขียนไว้อย่างไร..มันยังคงเป็นปริศนาที่คาใจพันอยู่.