ภารกิจลับทลายยานรก ตอนที่ 11 / 3 สมิงดง
สาวน้อยชาวป่าที่อ้อนแอ้นบอบบาง..กลับเอื้อมมือคว้ากระชากพันด้วยแรงมหาศาล..พันต้องตกตะลึง..งุนงงสงสัยไม่รู้หล่อนเอาเรี่ยวแรงมาจากที่ใด..ใบหน้าขาวผ่องสะสวย..กลับแปรเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ..ฟันขาวเรียบ..กับค่อยๆมีเขี้ยวงอกออกมา..ใบหน้าหล่อนที่สะสวยกลับน่ากลัวสยดสยอง..ร่างหล่อนค่อยๆแปรเปลี่ยนกลายเป็นเสือโคร่งขนาดมหึมาแยกเขี้ยวคำรามมองมายังพัน...สมองพันสั่งการตามสัญชาตญาณ..11มม.ในมือของพันวาดโดยมิต้องเล็ง..พร้อมเหนี่ยวไกยิงออกไปหนึ่งนัด..สาวชาวป่าครึ่งคนครึ่งเสือกระเด็นไปด้านข้างเพราะอำนาจแห่งแรงกระสุน..ที่สร้างมาพิเศษในการต่อสู้ประชิดตัวตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อจะหยุดยั้ง..ความบ้าระห่ำของนักรบลูกพระอาทิตย์..ที่ไม่เกรงกลัวต่อความตาย..และก็ได้ผล..แต่ครั้งนี้..มันแค่หยุดพยามัจราชที่จะยื่นความตายให้แก่พัน..ได้เพียงชั่วขณะจิตแค่นั้นเอง..กระสุนหกนัด..พันยิงไปสี่..คงเหลือแค่สอง..พันดึงแม็กกาซีนออกมาตระเตรียม..ด้วยมือซ้าย..ก่อนจะม้วนดีดกายขึ้นยืน..เหงื่อกาฬทะลักทะลาย..แม้จะเจอสิ่งที่หนักหนาสาหัสมาก่อนหน้านี้..แต่หนนี้มันมากมายเกินกว่าที่พันจะระงับความกลัวเอาไว้ได้..มันพยายามที่จะเข้าหาต้นไม้ใหญ่..แต่ก็จนใจเพราะอยู่ห่างเกือบห้าวา..เพราะตอนที่พันกลิ้งหลบ..นั่นเอง..ปืนสั้นในมือ..แม้มีอานุภาพร้ายแรงแต่ไม่สามารถจะหยุดยั้งหรือทำอันตรายแก่เสื้อร้ายสองตัวนี้ได้..คงหวังพึ่งแต่ปาฏิหารย์เท่านั้น..พันนึกถึงพระคุณพ่อ..พระคุณแม่..รวมทั้งคุณพระคุณเจ้า..คุณพระพุทธ..คุณพระธรรม..และคุณพระสงฆ์..ที่มันนับถือรวมถึงครูบาอาจารย์..เสือร้ายสองตัวอ้าปากแยกเขี้ยวคำรามก้องป่า..ค่อยๆย่างกายเข้าหาพัน..นอมิร้อนรน..อยากจะเข้าปลุกลุงคำมาช่วยอีกแรง..แต่ลุงคำสั่งไว้ว่าห้ามแตะเนื้อต้องตัวแกเป็นอันขาด..นอมิได้แต่ร้อนรน..ไรเฟิลในมือของหล่อนกวาดไปมา..ก่อนตัดสินใจ..เหนี่ยวไกออกไป..ในจังหวะเดียวกันที่เสือร้าย..ย่างกายเข้าหาพันเตรียมย่อกายกระโจนหมายตะครุบฉีกร่างของพันให้ขาดออกจากกันเป็นชิ้นๆ..เปรี๊ยงง..แช๊ก..เปรี๊ยง..ด้วยความประหม่าและรีบร้อน.. จึงทำให้กระสุนนัดแรกพลาดเป้า..นัดนี้เหมาะเหม็งเจาะเข้าเบ้าตาเจ้าเสือร้ายอย่างจัง..มันชะงักงัน..หัวสะบัดเพราะแรงกระสุน..ขนรอบดวงตากระจุยปลิวว่อน..แต่มันกลับไม่มีอาการอะไรเลยนอกจากความโกรธ..ดวงตาทอแววดุร้าย..มันอยู่ยงคงกระพันรึนี่..ไม่มีอาวุธอะไรที่จะทำอันตรายมันได้เชียวหรือ...นอมิเคยได้ยินผู้เฒ่าผู้แก่เล่าเรื่องเสือสมิง..ที่ยิงไม่เข้าฆ่าไม่ตาย..ตอนนี้หล่อนมาเห็นกับตาตัวเอง..หล่อนแทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่สองตาของหล่อนมองเห็น..ขนาดช้างเจอจังๆแบบนี้ยังล้มไม่เป็นท่า..แต่..สำหรับเจ้าลาย..มันกลับไม่มีบาดแผลเลยสักนิดเดียว..นอมิร้อนรนใจ..เกรงพันจะเป็นอันตราย..ใจหล่อนอยากจะกระโจนลงไปช่วยพัน..หล่อนคิดๆพลางลุกขึ้นหมายจะลงไปช่วยพัน..ขณะที่นอมิกำลังหันหลังจับบันไดไม้ไผ่หมายลงไปช่วยพัน..นอมิต้องสะดุ้งเมื่อหล่อนได้ยินเสียงร้องตะหวาดห้าม.."อย่าลงไปเชียวนะนอมิ..ห้ามลงไปเด็ดขาด..."..เป็นเสียงของลุงคำที่ร้องสั่งดังลั่นนอมิถึงกับดีใจอย่างบอกไม่ถูกหันไป..ร้องเรียกลุงคำ.."ลุง.คำ..ช่วยพี่พันด้วย..พี่พันแย่แล้ว.."หน้าตาลุงคำเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดโป้ง..แกรีบลุกขึ้น..หันรีหันขวาง.ก่อนจะคว้า..ตุ๊กตาไม้แกะสลัก..พร้อมเพชรนาคา..รีบรุดมาที่ทางลงห้างสูง..แกขมวดคิ้วจ้องมองเสือร้ายสองตัวก่อนเบิกตากว้าง.กล่าว..อุทานเบาๆ..ในลำคอ..".เสือสมิง...ว่าแล้วไม่ผิด..สังหรณ์แล้วเชียว.."แกกล่าวพลางพนมมือยกตุ๊กตาไม้แกะสลักขึ้น..ทำปากขมุบขมิบ..ตุ๊กตาไม้แกะสลักถึงกับเปล่งรัศมีสีทองวาววาม..ลุงคำไม่รอช้า.ก่อนที่จะสาย..แกรีบแบบมือออก..เงาสีทองก็พุ่งออกจากมือแก..ลงมายังเบื้องล่าง..จนเกิดพลังลมมหาศาลพุ่งเข้าปะทะเสือสองตัวที่ทะยานเข้าหมายขย้ำพัน..โฮ๊กกกกกกกกก..มันคำรามลั่น..เมื่อเงาสีทองปะทะโดนตัวมันจนกระดอนไปไกล..เกือบสองวา...พันรีบลนลานลุกขึ้น..พร้อมเสียงลุงคำร้อง.."คุณพันรีบเข้ามาในเขตใต้ร่มไม้เร็ว..."พันนึกขึ้นได้..ว่าตรงนี้บริเวณนี้ลุงคำแกลงอาคมสะกดเอาไว้เพื่อป้องกันภูติผีปีศาจเอาไว้..มันรีบทะยานเข้าวงกรอบ..แต่นางเสือสมิงตัวร้าย..เห็นพันกำลังจะเข้าบริเวณรั้วเกราะอาคมของลุงคำ..มันรีบกระโจนเข้าหมายลากพันออกจากพื้นที่ไม่ให้พันเข้าไปได้.."ระวัง.."เสียงนอมิร้องเตือน..พันรีบหดขา..ก่อนถีบออกกระทบจมูกนางสมิง..พร้อมกดปืน11 มม.ที่เหลือกระสุนสองนัดซัดออกไป.."มึงอย่าอยู่เลย..ไอ้เสือผี.."เปรี๊ยงงงง...เปรี๊ยง...ร่างเสือร้ายถูกกระสุนหัวระเบิดของพันเข้าอย่างจัง...ถึงกับหน้าหงาย..แต่มันยักไม่รู้สึกเจ็บปวด..ก่อนที่ลมหอบใหญ่เข้าปะทะร่างมันจนกระดอนออก...เงาสีทองเจือจางลง..กลับกลายเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยอ้อนแอ้น..ผิวเหลืองดั่งทอง..เปล่งทอประกายรัศมี..สวมชุดไทย..สีดำขลับ..เงางาม..ยิ่งเพิ่มขับผิวเหลืองทองของนางผุดผาด..น่ามองยิ่งนัก.."สั่งสอนมันให้หลาบจำทีนางพราย..ลูกพ่อ..มันจะได้ไม่ไปก่อกรรมทำเข็ญกับใครต่อใครอีก.."เสียงลุงคำกล่าว..กับหญิงชุดไทยสีดำ..หล่อนยิ้ม..ยิ้มอย่างเยือกเย็น..จนพันแทบจะทนมองรอยยิ้มของนางไม่ได้..มันสยิวกายอย่างบอกไม่ถูก..เจ้าสมิงสองผัวเมีย..คำรามก้อง..ลมพัดอื้ออึงไม่รู้มาจากทิศทางใดบ้าง..ก่อนจะปรากฎเสียงหัวเราะที่โหยหวนเสียดแทงขั้วหัวใจ.."ฮิๆๆๆๆ..เจ้าสมิงชั้นต่ำ..ยังมิรีบไสหัวไปให้ไกลๆก่อนที่ข้าจะหักคอเจ้าเสีย.."เสียงนางพรายชุดดำหัวร่อ..สมิงสองผัวเมียไม่สนใจ..แยกเขี้ยวคำรามย่างก้าวเข้าหานางพรายอย่างมิเกรงกลัว..มันกระโจนพรวดพร้อมกัน..หมายขย้ำต้นคอนางพรายให้ขาดกระจุย...นางพรายสาวหาเกรงกลัวไม่..กลับสะบัดมือขวาที่อ้อนแอ้นของนางออกไปทางข้าง..เจ้าสมิงสองตัวถึงกลับปลิวกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง..แต่มันก็ไม่ละความพยายาม..มันหาเกรงกลัวนางพรายไม่..
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น