ร้อยเรื่องราว ของพัน ภูพ่าย

ในจังหว่ะนั้นเอง..เจ้าหมาป่ากระหายเลือดพุ่งกระโจนเข้าหาเหยื่อที่นอนเจ็บ..พันรีบพุงกาย..หมุนตวัด..ไรเฟิลขึ้นมาถือในมือ..ก่อนที่มันจะหวดพานท้ายซัดเจ้าหมาป่าตัวแรกที่อาจหาญหมายตะคุบเหยื่อ..ที่ไร้ทางสู้..โพล๊ะ.พานท้ายไรเฟิล...ด้ามไม้ที่หนักหวดซัดกระโดงคางเจ้าเพชรฆาตหางพวงถึงกับลอยละลิ่วตามแรง...เอ๊งงงงงงงง..เอ๋งงงงงง..เอ๋งงงงงง..มันร้องเสียงหลงตะเกียกตะกายลุกยืนอย่างทุลักทุเล..หางตกร่างซวนเซ.ทรงกายแทบไม่ไหว...ส่วนพวกที่เหลือกลับมิเกรงกลัว..แยกเขี้ยวขาววับ..ค่อยๆตีกรอบย่างสามขุมเข้าหาพัน..มารคอหอยที่มาขัดจังหวะอาหารค่ำ..มื้อสำคัญของมัน..พันมองกระสุน..หากยิงไป..จะมีโอกาสรอดหรือไม่..เจ้าจ่าฝูงดูเจ้าเล่ห์เดินวน..หาช่องจะจัดการกับพัน..ส่วนสมุนนั้นขู่แยกเขี้ยวโง้ง...ขนแผงคอชันซู่...ขู่กรรโชก..แฮกกกกกกกก...เขี้ยวขาววับดั่งเงินยวง..แหลมโง้ง..น่ากลัว..หากงับเข้าที่ใดที่หนึ่ง..แล้วกระชาก..เนื้อคงหลุดแหวะหวะออกตามแรงกระชากแน่..พันถึงกับขนลุกเกลียว..พันพยายามข่มความรู้สึก..มันสูดลมหายใจเข้าปอด..ตั้งท่า..ก่อนที่จะเหลือบแลมาทางเจ้าพลายน้อยที่นอนอยู่ไม่ไกล..พันมันค่อยๆก้าวเดินเข้าหา..เจ้าพลายน้อยที่อ่อ...

พันต้องตะลึงกับภาพที่พบ..มันแปลกตา..มองดูดั่งอีกโลกๆหนึ่ง..ดุจดั่งแดนสวรรค์..ต้นไม้ใบหญ้าก็คล้ายๆกันแต่บางชนิดนั้นกลับดูแปลกตา...แตกต่างกันออกไปบางชนิดพันกลับไม่เคยเห็น..ต้นไม้บางชนิดออกดอกเต็มต้นส่งกลิ่นหอม..พันพยายามมอง..ว่ามันคือดอกไม้อะไร..แต่พันไม่เคยเห็นมาก่อน..ช่อดอกย้อยเป็นพวงดั่งดอกคูณ.แต่มีสีขาวเจือชมพู..แซมตรงขอบกลีบ...และมีกลิ่นหอมเย็นชื่นใจคล้ายดอกมะลิแต่กลิ่นจะอ่อนกว่า..ลำต้นกลับมีหนามดั่งต้นงิ้ว..พันอดชื่นชมความงามของมันไม่ได้....มันถึงกับหลับตาพริ้ม..กางเเขนเงยหน้าสูดกลิ่นหอมที่โชยมาปะทะจมูก..มันเหมือนกำลังล่องลอยอยู่กลางอากาศ..เสียงนกร้องเพลง..เสียงคล้ายนกกางเขนดง..แต่กลับมีตัวสีดั่งปีกแมลงทับ..ปีกขนมันขลับบินโฉบเฉี่ยวเกาะกิ่งไม้..หยอกล้อกัน..แว่วเสียงนกแมลงทับยังประสานเสียงคล้ายลิงค่าง..อยู่บนยอดไม้ไหวๆ..พันลืมตาขึ้นจ้องมอง..มันคล้ายค่างห้าสี..แต่ไม่มีหาง..แต่พันมาสะดุดตาตรงขนที่สีแดงส้ม..แปลกตา..พันรำพึงรำพันกับตัวเอง..เฮ้ย....นี่มันที่ไหนกันเนี่ย..เราฝันไปหรือเปล่าว่ะ..มันคล้ายกับหลุดมาอีกโลก..เหมือนภาพยนต์เรื่องหนึ่ง...ที่พันเคยดู..พันไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเอง..มั...

ป่าด้านล่างแถบโค้งของลำน้ำถูกพายุพัดจนเสียหายไปทั้งแถบ..มองดูแล้วน่าหวาดเสียว..ลำน้ำสาละวินที่ใสกลับขุ่นแดงดุจสีชาเย็นหรือโอวัลตินยังไงยังงั้น..เนื่องเพราะน้ำจากเขาชะล้างดินโคลนลงไปจนขุ่นคลัก..หมูป่าแม่ลูกอ่อนส่งเสียงร้องเรียกลูกๆที่เดินแตกแถวให้เข้าพวก...มันเดินส่ายอุ้ยอ้าย..นำหน้าลูกที่เพิ่งจะคลอดได้ไม่นานออกมาดุดคุดคุ้ยหารากไม้หัวกลอยกิน..พันไม่เห็นภาพนี้มานานมากโข..วันนี้มันรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษหลังจากที่เคร่งเครียดมานาน..อาหารเช้ามื้อนี้มีอาหารพิเศษ..ต้มส้มอึ่ง..หนานหล้านำอึ่งมาเสียบไม้ย่างไฟจนแห้ง..แล้วนำมาต้มยำ..ใบมะขามอ่อนเพิ่งแตกยอดช่วยให้เกิดรสเปรี้ยวอย่างลงตัว..กลิ่นใบกระเพราป่าช่วยเพิ่มความแซบตามฉบับต้มยำป่า..ฝีมือของหนานหล้านับว่าเลิศไม่เป็นสองรองใคร...อากาศหนาวๆซดน้ำต้มยำที่เผ็ดร้อน...มันช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นทันตา..หนังอึ่งที่ย่างจนแห้งมันจะหนึบกรุบส่งกลิ่นหอม..ไข่ที่เต็มท้อง..สีดำออกจะมันๆสุดแสนวิเศษมันดั่งอาหารทิพย์..เนื้อที่เคี้ยวหนึบๆ....หลังจากอิ่มหนำสำราญทั้งหมดก็ออกเดินทางต่อ..โดยการเดินตัดลงเข้าหาแม่น้ำสาละวินก่อนเดินเลียบเลาะตามตะลิ่งเพื่อหาเขาลูกหน้า..กา...

ลุงคำถึงกับปรบมือชื่นชม.."ใช่ครับคุณพันนี่เก่งนะครับ.."พันยิ้มกล่าว.."..แหมลุง..ก็ลุงอธิบายให้ฟังผมตอบไม่ได้ก็โง่เกินทนแล้วละ.."ทั้งคู่สบตากันหัวเราะร่วน..".ไปกันเถอะคุณพัน.เรียบร้อยแล้วครับ..."ลุงคำกล่าวพร้อมหอบอะไรไม่ทราบติดไม้ติดมือมาด้วยหอบใหญ่...ก่อนจะนำมาโรยรอบๆบริเวณที่พัก.."นอมิ...ผงโรยกันแมลง..อย่าลืมโรยรอบๆที่พักด้วยนะครับ.."พร้อมหันมากล่าวกับนอมิ..นอมิพยักหน้ารับคำพร้อมนำผงกันแมลงออกมาโรยรอบๆที่พัก..จนทั่ว..หล่อนโรยเป็นสามชั้น..รอบๆบริเวณ..นาฬิกาข้อมือบอกเวลาห้าโมงเย็นพอดิบพอดี..หม้อสนามสองใบหุงข้าวแบบไม่เช็ดน้ำ..ไม้ง่ามถูกปักสองข้างโดยใช้ไม้ยาวเป็นราวพาดแขวนหูหม้อข้าวสนามอยู่เหนือถ่านไม้ที่เกิดจากฟืนที่เขี่ยออกมาเพื่อหุงข้าว..มื้อนี้ไม่มีอาหารพิเศษ..คงมีเนื้อแห้งและปลากระป๋องเสบียงที่เตรียมมาเท่านั้นเอง..กับน้ำพริกข่ารสเผ็ด..ที่เป็นผงพอคลุกข้าวร้อนๆ..กิน..ยอดมะกอกอ่อน..ถูกเด็ดมากินแกล้มน้ำพริกและปลากระป๋อง..ข้าวเริ่มสุกส่งกลิ่นหอม.."เอ้า..มากินข้าวกันก่อน..ประเดี๋ยวจะได้จัดยามเหมือนเดิม..เดี๋ยวจะไม่ทันฝน.."เสียงลุงคำกล...

บ่ายแกๆทุกคนก็เดินถึงสันเขาที่สูงตระหง่าน..เล่นเอาทุกคนเหนื่อยหอบเอาการ ลุงคำหยุดหันมากล่าวกับทุกคน.."..เอาละ..เราพักกินข้าวกลางวันที่นี่ก่อน.แล้วค่อยเดินทางต่อ..นี่ก็ได้เวลาแล้ว.." ทุกคนปลดสัมภาระที่แบกมา..มันเหมือนปลดแอกที่พันธณาการตัวเองออก..พันรู้สึกโล่งเบาสบายตัว..หนุ่มเงยหน้าขึ้นหลังจากที่ปลดเป้วางลง..มันถึงกับตาโต...ภาพที่เห็นคือผืนป่าสีเขียวขจี..เมฆหมอกสีขาว..ล่องลอยตัดผ่านยอดเขาสูง..ภาพสายน้ำที่คดเคี้ยวดั่งงูยักษ์ที่ไหลผ่านหุบเขานับร้อยหุบ..คดโค้งเห็นได้ชัดเจน...หนุ่มถึงกับอุทานออกมา.. "โอ้โฮ..สวยจัง..แม่น้ำอะไรนะลุง.."หนุ่มชี้มือลงเบื้องล่างที่มองเห็นสายน้ำคดเคี้ยว..ดูสวยงามยิ่งนัก. ลุงคำยิ้มปากกว้างยิงฟันกล่าวตอบหนุ่ม.."แม่น้ำสาละวิน..ครับ." แม่น้ำสาละวินนั่นเอง...มันเป็นแม่น้ำที่มีต้นกำเนิด.....จากแหล่งกำเนิดเดียวกันกับแม่น้ำโขง...ทางด้านทิศเหนือของประเทศจีน..ที่มีความยาวกว่าสองพันกิโลเมตรจากที่ราบสูงทิเบตในเขตประเทศจีนสู่อ่าวเมาะตะมะในเขตประเทศพม่า..อีกทั้งมีแม่น้ำสาขาสายสำคัญหลายสายได้นำพาสายน้ำและความอุดมสมบูรณ์แม่น้ำสาละวินไหลผ่านเข้าสู่...

."หนานคำกล่าว..พร้อมชี้มือไปเบื้องหน้า..อธิบาย.."แน่ใจรึหนาน.."พันสอบถาม..เพื่อความมั่นใจ..หนานหล้าพยักหน้ากล่าว.."ครับพี่พัน..ดูจากรอยเท้า..ไปไม่นานพี่..เดี๋ยวผมเช็คเพื่อความมั่นใจ.."หนานหล้ากล่าว..พร้อมแนบแก้มลงกับพื้น..ก่อนจะขมวดคิ้ว..เงยหน้าขึ้นมองหน้าพัน..ส่ายหน้าไปมา.."มีไรหนาน..ตกลง..ว่าไง.." พันสงสัยอาการหนานหล้า..มันรีบถาม.."พี่พัน..มันคงจะเข้าช่องเขาข้างหน้า..ตอนนี้ยังไม่พ้นดงหญ้าคา..เดี๋ยวผมเช็คอีกครั้ง.."กล่าวพลางปลดเป้หลัง..พร้อมปีนขึ้นต้นไม้ใหญ่อย่างคล่องแคล่ว..ว่องไว..ไม่นานหนานหล้าก็ถึงยอดไม้..หากิ่งเหมาะๆ..พร้อมยกกล้องส่องทางไกลขึ้นส่องตามเส้นทางที่มันได้ยินเสียง..ภาพที่เห็นคือกลุ่มคนที่คาดว่าน่าจะเป็นขบวนคาราวานขนยาเสพติด..หนานหล้าพยายามปรับความชัดและวัดระยะ..คนสุดท้ายเริ่มจะเดินพ้นแนวป่าหญ้าคาเข้าสู่ป่าสนสามใบ..เพื่อลัดเลาะตัดเข้าสู่เชียงใหม่และแม่ฮ่องสอน..หนานหล้ากัดฟันกรอด..ละกล้องลงสองมือจิกเปลือกไม้แน่น..มันสูดลมหายใจเข้าปอดข่มสติอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่าน...แล้วรีบลงมา..กล่าว..."น่าจะเป็นขบวนคาราวานยา..มาเกือบยี่...

ให้ตายเถอะมันคล้ายกับเป็นแวมไพร์หากมันมองเห็นในตอนนี้มันคงต้องตะลึงตาค้างเพราะเงาทะมึนดำที่ว่า.มันเหมือนนกยักษ์ที่กางปีกบดบังแสงจันทราที่ส่องสกาวลงสู่พื้นดิน..ในเงามืดที่ถูกปีกใหญ่บดบังบังเกิดกลิ่นเหม็นสาบดั่งซากศพมันไม่ใช่นก..แต่หากมีร่างเป็นมนุษย์ มีผ้าคลุมร่าง...ไอ้ปีกที่เป็นดั่งเงาบดบังแสงจันทร์กลับเป็นผ้า..ผ้าห่อคลุมกาย...หรือมันจะเป็นผีดิบดูดเลือด..ที่เขาเรียกกันว่า....แวมไพร์ มีการเล่าขานสืบต่อกันมาในโลกตะวันตกที่กล่าวถึงผีดิบดูดเลือดตนนี้ว่า...แวมไพร์คือผีในรูปแบบปีศาจ, เหยื่อฆ่าตัวตาย, หรือผู้ใช้เวทมนตร์คาถา หรือถูกสร้างมาด้วยอำนาจวิญญาณความชั่วร้ายที่ครอบงำศพ หรือถูกกัดโดยแวมไพร์ ความเชื่อต่าง ๆ ในตำนานกระจายไปทั่วท้องที่ที่ก่อให้เกิดความผวาหวาดกลัว ยากที่จะอธิบายถึงความหมายเพียงความหมายเดียวของความเชื่อเรื่องแวมไพร์ บางตำนานในยุโรป แวมไพร์มักมีการรายงานว่ามีลักษณะพอง มีเนื้อหนังเป็นสีม่วงหรือเข้ม จากลักษณะนี้ทำให้มีมีคุณสมบัติที่จะดื่มเลือด ซึ่งเลือดมักจะซึมออกจากปากหรือจมูกเมื่อพบในผ้าห่อศพหรือโลงศพ และมักมีตาซ้ายเปิด มักแต่งตัวในผ้าห่อศพจากผ้าลินิน และมีฟัน ผมและเล็บงอ...