นิยายภารกิจลับทลายยานรก ตอนที่12 / 2 เพชรฆาตเย็น

พันต้องตะลึงกับภาพที่พบ..มันแปลกตา..มองดูดั่งอีกโลกๆหนึ่ง..ดุจดั่งแดนสวรรค์..ต้นไม้ใบหญ้าก็คล้ายๆกันแต่บางชนิดนั้นกลับดูแปลกตา...แตกต่างกันออกไปบางชนิดพันกลับไม่เคยเห็น..ต้นไม้บางชนิดออกดอกเต็มต้นส่งกลิ่นหอม..พันพยายามมอง..ว่ามันคือดอกไม้อะไร..แต่พันไม่เคยเห็นมาก่อน..ช่อดอกย้อยเป็นพวงดั่งดอกคูณ.แต่มีสีขาวเจือชมพู..แซมตรงขอบกลีบ...และมีกลิ่นหอมเย็นชื่นใจคล้ายดอกมะลิแต่กลิ่นจะอ่อนกว่า..ลำต้นกลับมีหนามดั่งต้นงิ้ว..พันอดชื่นชมความงามของมันไม่ได้....มันถึงกับหลับตาพริ้ม..กางเเขนเงยหน้าสูดกลิ่นหอมที่โชยมาปะทะจมูก..มันเหมือนกำลังล่องลอยอยู่กลางอากาศ..เสียงนกร้องเพลง..เสียงคล้ายนกกางเขนดง..แต่กลับมีตัวสีดั่งปีกแมลงทับ..ปีกขนมันขลับบินโฉบเฉี่ยวเกาะกิ่งไม้..หยอกล้อกัน..แว่วเสียงนกแมลงทับยังประสานเสียงคล้ายลิงค่าง..อยู่บนยอดไม้ไหวๆ..พันลืมตาขึ้นจ้องมอง..มันคล้ายค่างห้าสี..แต่ไม่มีหาง..แต่พันมาสะดุดตาตรงขนที่สีแดงส้ม..แปลกตา..พันรำพึงรำพันกับตัวเอง..เฮ้ย....นี่มันที่ไหนกันเนี่ย..เราฝันไปหรือเปล่าว่ะ..มันคล้ายกับหลุดมาอีกโลก..เหมือนภาพยนต์เรื่องหนึ่ง...ที่พันเคยดู..พันไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเอง..มันเดินสำรวจบริเวณรอบๆพลันได้ยินเสียงวัตถุหล่นจากฟ้า..เฉียดหัวพันไม่ถึงศอก..พันต้องสะดุ้งตกใจ..เหลียวขึ้นไปดู..พบค่างหางสั้น..สีแดง..อยู่บนยอดไม้..ฝูงค่างแดง..กำลังนั่งกินผลไม้ที่สุกงอมสีเหลืองทอง..ผลคล้ายมะพร้าว..แต่เนื้อยุ้ยซุยคล้ายท้อไข่..มีกลิ่นหอมเหมือนใบเตย..พันก้มลงเอามือจับขึ้นมายกดม..มันอดที่จะใช้มือของข้างจับบิยกแตะลิ้น..ชิมเพื่อลิ้มรสของผลไม้ป่าที่แปลกประหลาดผลนั้น.มันแทบจะไม่เชื่อรสสัมผัสนั้น..แค่เตะถูกลิ้น..รสชาติมันกลมกล่อมลงตัวนุ่มละมุลทั้งหวานทั้งหอม..แถมมีรสมันปนนิดๆ..ความเมื่อยล้าพลันหายไปสิ้น..เฮ้ย..เจ๋งว่ะ..นี่มันลูกอะไรว่ะ..พันยกขึ้นสูดดมก่อนจะกัดกินผลไม้ที่อยู่ในมือ..มันคิดว่าเจ้าค่างประหลาดนั้นกินได้..มันคงไม่มีอันตรายหรอกกระมัง...พันก้มหน้าก้มตาเพลิดเพลินอยู่กับรสชาดของผลไม้ป่านั้น...มันต้องสะดุ้ง..มันลืมไปเลยว่าปล่อยนอมิให้อยู่ตัวคนเดียว..คิดดังนั้นมันจึงรีบหมุนตัวกลับ...ไปทิศทางที่ตนเองมาเมื่อสักครู่..แต่พันไม่ลืมที่จะหยิบฉวยผลไม้ประหลาดติดมือมาด้วย..มันเร่งรีบรุดกลับเข้าในอุโมงค์ถ้ำลึกลับ..ไม่นานก็เข้ามาถึงห้องโถงที่นอมิรออยู่..มันโล่งอกที่นอมิยังคงไม่ไปไหน..แต่หล่อนนั่งกุมข้อเท้าสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดี..กระวนกระวายใจ..มองเหลือบแลมาทางที่พันผลุบหายเข้าไป..หล่อนสีหน้าดีขึ้นเมื่อหล่อนได้ยินเสียงของพันเดินออกมาจากภายในอุโมงค์นั้น..หล่อนรีบกล่าวเสียงตัดพ้อพันนิดๆ..."พี่พัน..ไปไหนมา..ทำไมนานจัง..นอมิกลัว.นอมินึกว่าพี่พันจะไม่กลับมาเสียแล้ว..."คำแรกที่นอมิกล่าว..เมื่อเห็นหน้าพัน..ใจหล่อน..อยากจะโผเข้าหาพัน..แต่เพราะอาการเจ็บข้อเท้า..จึงทำได้แค่แสดงสีหน้าและคำพูด..พันเห็นสีหน้าแววตาที่ต่อว่าแบบน้อยใจของหล่อนมันต้องเผยอปากยิ้มแบบรู้สึกสำนึกผิดกล่าวเบาๆออกไป...."..นอมิเป็นไรบ้าง..พี่ขอโทษนะ..พอดีพี่เดินสำรวจอุโมงค์นั่นจนสุด.." นอมิพยักหน้ารับคำกล่าว.." แล้วเป็นไงบ้างคะที่นั่นมีอะไรรึเปล่า..นอมิกลัวพี่พันจะเกิดอันตราย..เห็นไปเสียตั้งนาน.."..นอมิ..เชิดปากจมูกกล่าวขึ้น..มันทำให้หล่อนดูน่ารักน่าเอ็นดู..พันค่อยๆนั่งลงข้างๆกายของสาวน้อยลาหู่..มันเอื้อมมือมาลูบที่หัวนอมิเบาๆ..กล่าว.."โอ๋ๆ..ไม่งอนนะ..พี่ก็มาแล้วนี่ไง..เห็นไหม.."พันกล่าวปลอบสาวน้อย..นอมิสีหน้าดีขึ้นจากเดิมมากมาย..ก่อนจะเงยหน้าย่นจะจมูกแค่เสียง "ชิ.."เบาๆ พันยิ้มกับอาการงามงอนของนอมิ..มันแทบจะโอบร่างของนอมิเข้ามาสวมกอดเอาไว้..แต่พันก็ทำได้แค่คิด.."ไหนว่าจะเล่าให้นอมิฟัง..ว่าไปเจออะไรมา.."นอมิกล่าวปลุกพวังค์ของพันให้ตื่นจากการคิดอกุศลในใจ..ทำให้พันเขินหน้าแดง..ขยับกายกลบเกลื่อนก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงข้างๆนอมิกล่าว.."ตอนที่พี่เดินเข้าสำรวจในอุโมงค์นั้นนะ....ที่ปลายอุโมงค์เป็นทางออก..นอมิเชื่อไหม..มันสวยมาก..ดั่งกับดินแดนในฝัน..ดั่งสวรรค์เลยล่ะ.." นอมิมองหน้าพันที่กล่าวขึ้น..หล่อนเผยอยิ้มเห็นฟันขาว...ทำตาโต.."จริงหรือพี่พัน..มีดินแดนแบบนี้ด้วย..แปลก..ในเมื่อผืนดินแผ่นเดียวกัน..มันอะไรจะแตกต่างกันขนาดนั้น.." พันพยักหน้ายิ้มกล่าว.. "ใช่ๆ..มันไม่น่าเชื่อเลย..ดูนี่.ซิ.."พันกล่าวพลางหยิบผลไม้สีเหลืองออกมา..ยื่นส่งให้นอมิ..นอมิทำตาวาว..หล่อนเกิดมาเดินป่าก็หลายป่า..ไปมาก็หลายดอย..กลับไม่เคยเห็นผลไม้ประหลาดเช่นนี้มาก่อน..กลิ่นมัรช่างหอมเสียเหลือเกิน..จนทำให้ท้องไส้หล่อนปั่นป่วน..น้ำลายสอ..รับมามองพิจารณาดู..ก่อนจะถาม..พันออกไป..ด้วยความสงสัย.. "นี่ลูกอะไรคะพี่พัน.."นอมิหลับตาพริ้ม..ก้มลงสูดดมความหอมพร้อมกลืนน้ำลายลงคอ.. พันส่ายหน้าไปมา..กล่าว.."พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน..แต่มันหอมหวานอร่อยมากเลยนะ..พี่เห็นลิงค่างมันกิน..พี่ก็ลองกินดูเห็นว่ามันอร่อยสุดวิเศษ แถมยังฟื้นฟูกำลังแก้ปวดเมื่อยได้อย่างดีทีเดียว..พี่เลยหยิบเอามาฝากนอมิ.." หล่อนค่อยๆลืมตา..มองมายังพันสลับก้มลงมองผลไม้วิเศษในมือของตน..พันยิ้ม..คะยั้น..คะยอให้นอมิกิน.."ลองดูน่า..ชิมดู...พี่เอาอะไรมาฝาก..กินสิ..มันอร่อยมากนะ.."นอมิทำปากจู๋เอียงคอมอง.."..กินได้แน่หรือคะ..."พันยิ้มพลางยื่นมือมาหยิบบิ..ส่งผลไม้ที่หยิบจากมือนอมิส่งเข้าปากมันเคี้ยวตุ้ยๆ...ก่อนจะกล่าว...."ท้อสวรรค์..ลองกินดู..อร่อยมาก.."มันทำหน้าตาท่าทาง..นอมิถึงกับอดยิ้มออกมาไม่ได้....นอมิยกมันขึ้นมาสูดดมอีกครั้ง...หล่อนถึงกับหลับตาเคลิ้ม..ค่อยๆแกะผลไม้เนื้อซุยสีเหลืองนั้นใส่ปากชิม..มันซาบซ่าน..แผ่ไปทั่วเรือนร่างนอมิ..หล่อนรู้สึกได้ถึงรสชาติที่อัศจรรย์ทั้งหอม...ทั้งหวาน..และมัน..นอมิรู้สึกสบายตัว..เลือดลมเดินสะดวก..อาการขัดๆบริเวณข้อเท้ากลับดีขึ้น..มันน่าประหลาดใจ..แต่หล่อนกินได้แค่นิดเดียวก็รู้สึกอิ่มแปร้..ทั้งที่สักครู่หล่อนรู้สึกหิวจนแสบท้อง..."เป็นยังไงบ้างนอมิ.."หล่อนยิ้ม..พยักหน้ากล่าว.."อร่อยมากเลยคะพี่พัน..กินแล้วรู้สึกมีกำลังวังชา...ขาที่ปวดกลับหายแทบจะปลิดทิ้ง.."ว่าพลางหล่อนลองขยับเท้าไปมา...แล้วพลันพยุงกายลุกขึ้น..พันมองหน้าสาวน้อยลาหู่อย่างไม่ละสายตา..กลัวหล่อนจะลุกพลวดเกิยหกล้มขึ้นมาอีกจะแย่.. "ระวัง..นอมิ..อย่าเพิ่งรีบ..ช้าๆ.." ไม่ทันเสียแล้ว..นอลุกพรวดขึ้นขยับแข้งขยับขาไปมาก่อนจะหมุนวนรอบๆไปมา.."นอมิ..เบาๆอย่าเพิ่งกระโด..เพิ่งจะแค่รู้สึกดีขึ้นมาแค่นั้นเอง.."นอมิยิ้มเริงร่า..กล่าว.."พี่พัน..เห็นไหม..ไม่มีอะไรหรอกน่าดูสิ..นอมิเดินได้แล้ว..ไม่ปวดเหมือนเดิมแล้ว..." ขณะที่ทั้งคู่กำลังคุยกัน..พันต้องสะดุ้ง..เมื่อได้ยินเสียงช้างทั้งโขลงร้องประสานเสียง...กันให้สนั่นป่า..มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...ทำไมมันถึงได้ร้องกันอึกกระทึกคึกโครม..พันสงสัย.จึงหันไปกล่าวกับนอมิ.."นอมิ..นั่นเสียงช้างป่านี่...พวกเจ้างายาว..มันเป็นอะไรของมัน.."พันกล่าวพร้อมขมวดคิ้วหนาเข้มของมัน..นอมิเงี่ยหูฟัง..ใช่จริงๆด้วย..เสียงช้างป่า..มันดังมาจากด้านนอก.."มันร้องทำไมกันคะพี่พัน.."พันส่ายหน้าไปมาก่อนจะกล่าว.."พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน..เหมือนมันจะเกิดอะไรสักอย่างกับพวกมัน..เดี๋ยวพี่จะออกไปดูมันสักประเดี๋ยวนะ..นอมิรอพี่อยู่ที่นี่.."พันกล่าวขึ้น..นอมิทำตาโตตกใจ..กล่าว.."พี่พันจะออกไปทำไม..มันอันตราย..อย่าออกไปเลย.."นอมิกล่าวด้วยความเป็นห่วง.."ไม่มีอะไรน่า..พี่ดูแค่ปากถ้ำ..มันเข้ามาทำอะไรเราไม่ได้อยู่แล้ว...รอพี่ที่นี่แหละนะ..ประเดี๋ยวพี่มา..."มันหันมาทางนอมิ..ใช้มือสากหนาลูบที่หัวนอมิเบาๆ..บอกนอมิให้รอก่อน..มันจะรีบรุดออกไปสังเกตุดู.ภายนอกถ้ำที่เสียงช้างโขลงนั้นร้องป่วนดั่งลั่นสนั่นป่า.....แปร๊นนนน..แปร๊นนนน..เสียงช้างป่า..ร้องประสานเสียงกันเซ็งแซ่...พันต้องสงสัย..ภาพที่พันเห็นช้างทั้งโขลงยืนล้อมรอบอะไรอยู่..เหมือนมันพยายามจะฉุดลากสิ่งใดขึ้นมา...ตรงนั้นคืออะไร..เอ๊ะ...หรือว่า..พันต้องสะดุ้ง..เมื่อไม่เห็นเจ้าพลายน้อยแสนซน..มันหายไปไหน..หรือว่า..พันฉุกคิด..คงเพราะความซนของมันจึงทำให้มันตกลงในหุบ..พันคิดดังนั้น..ตัดสินใจก่อนจะทะยานออกมา..จริงๆด้วย..เป็นหุบลึก..ลงไป.."พี่พัน..อย่าออกไป.." เสียงร้องอย่างตกใจของนอมิร้องห้ามเตือน..ไม่ทันเสียแล้ว..พันบึ่งทะยานออกมายืนจังก้า..มือถือปืนไรเฟิลคู่ใจ..บรรดาช้างป่าต่างรุมกลุ้มเข้ามา..ก่อนที่เจ้าตัวแรกจะถึงตัวพัน..ไอ้พลายงายาวนั่นเอง....มันก็แหกปากร้องลั่น..สะท้านทั้งป่า..จนพันถึงกับขนลุก..มันมีพลังอำนาจลึกลับ..ที่ใครได้ยินเสียง..จำต้องนิ่งดุจเจอคาถา นะจังงัง...นกแทบจะหยุดบิน..ลมแทบจะหยุดพัด...บรรยาสมุนต่างหางตกหูลู่..ย่อกายถอยหลัง...เจ้าพลายงายาวส่งเสียงอีกครั้ง...มันร้องเบาๆ..ดั่งวิงวอนให้พันช่วยลูกของมันที่ตกลงไปในหุบที่ลาดชัน..นัยตาของมันเศร้าหมอง..น้ำตาไหลเป็นทางยาว....พันนึกสงสาร..มันไม่รู้ว่ามีอะไรมาดลใจมัน..ให้กล้าออกมาท้าทายเจ้างายาว..ก่อนมันจะพยักหน้ากล่าว.."..อืม...เอาละเจ้าพลาย..ไม่ต้องห่วง...ข้าจะช่วยลูกเจ้าเอง..เจ้าพลายน้อยจะต้องปลอดภัย..เขื่อใจข้าเถิด...ข้าสัญญา.."เมื่อพันกล่าวจบเจ้างายาวถึงกับผงกหัวย่อกาย..ดั่งทำความเคารพ..คำนับยังไงยังงั้น..ท่าทีที่เคยดุร้าย..กลับเชื่องทันตา..พันยิ้ม..ค่อยๆเดินไปหามัน..ก่อนจะเอามือลูบงวงอวบใหญ่เบาๆ...จากนั้นพันเดินมาที่ปากเหว..ที่เจ้าพลายน้อยพลัดตกลงไป...ภาพที่เห็น..เจ้าพลายน้อยยังมีชีวิตอยู่..แต่ขาหลังซ้ายของมันเหมือนจะเจ็บหนัก..มันพยุงกายไม่ได้..ได้แต่ร้องเรียกพ่อกับแม่มัน..นางพัง..ผู้เป็นแม่..ถึงกับกระวนกระวายใจ..เดินวกไปวนมาส่งเสียงเรียกลูกน้อย...พันหันไปกล่าวปลอบมัน.."ใจเย็นๆนางพัง...ข้าจะช่วยเจ้พลายน้อยเอง..ไม่ต้องห่วง..รับรอง.."กล่าวพลางพันรีบสะพายปืน..ก่อนจะค่อยๆเกาะต้นไม้..ห้อยไต่ลงเบื้องล่างหุบ..มันลงไปได้แค่ห้าเมตรกว่า..มันต้องตะลึง...เมื่อเบื้องล่างปรากฏฝูงหมาป่าเกือบสิบตัว..ห้อมล้อม..ตีวงเข้าหาเจ้าพลายน้อย..ที่ร้องด้วยความเจ็บปวด..มันพยายามจะยันกายลุกขึ้นยืน..แต่ไม่นานก็ต้องล้มกายลง..พัน..สงสารมันยิ่งนัก..มันรีบทิ้งตัวลงไม่สนใจว่าเบื้องล่างจะเป็นอย่างไร..ตุ๊บ..ระยะเกือบสามเมตรเศษ..ที่พันตัดสินใจทิ้งดิ่งลง..มันม้วนตัว..เก็บคองอเข่า...