นิยาย ภารกิจลับทลายยานรก, ตอนที่ 8 8/3 เผชิญพลายงายาว,

ในจังหว่ะนั้นเอง..เจ้าหมาป่ากระหายเลือดพุ่งกระโจนเข้าหาเหยื่อที่นอนเจ็บ..พันรีบพุงกาย..หมุนตวัด..ไรเฟิลขึ้นมาถือในมือ..ก่อนที่มันจะหวดพานท้ายซัดเจ้าหมาป่าตัวแรกที่อาจหาญหมายตะคุบเหยื่อ..ที่ไร้ทางสู้..โพล๊ะ.พานท้ายไรเฟิล...ด้ามไม้ที่หนักหวดซัดกระโดงคางเจ้าเพชรฆาตหางพวงถึงกับลอยละลิ่วตามแรง...เอ๊งงงงงงงง..เอ๋งงงงงง..เอ๋งงงงงง..มันร้องเสียงหลงตะเกียกตะกายลุกยืนอย่างทุลักทุเล..หางตกร่างซวนเซ.ทรงกายแทบไม่ไหว...ส่วนพวกที่เหลือกลับมิเกรงกลัว..แยกเขี้ยวขาววับ..ค่อยๆตีกรอบย่างสามขุมเข้าหาพัน..มารคอหอยที่มาขัดจังหวะอาหารค่ำ..มื้อสำคัญของมัน..พันมองกระสุน..หากยิงไป..จะมีโอกาสรอดหรือไม่..เจ้าจ่าฝูงดูเจ้าเล่ห์เดินวน..หาช่องจะจัดการกับพัน..ส่วนสมุนนั้นขู่แยกเขี้ยวโง้ง...ขนแผงคอชันซู่...ขู่กรรโชก..แฮกกกกกกกก...เขี้ยวขาววับดั่งเงินยวง..แหลมโง้ง..น่ากลัว..หากงับเข้าที่ใดที่หนึ่ง..แล้วกระชาก..เนื้อคงหลุดแหวะหวะออกตามแรงกระชากแน่..พันถึงกับขนลุกเกลียว..พันพยายามข่มความรู้สึก..มันสูดลมหายใจเข้าปอด..ตั้งท่า..ก่อนที่จะเหลือบแลมาทางเจ้าพลายน้อยที่นอนอยู่ไม่ไกล..พันมันค่อยๆก้าวเดินเข้าหา..เจ้าพลายน้อยที่อ่อนแรง.."ไม่ต้องกลัว..เจ้าพลายน้อย..ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว..."มันเอื้อมมือมาลูบหัวเจ้าพลายน้อยเบาๆเจ้าพลายน้อยแสนรู้..ใช้งวงรัดเหนี่ยวแขนมันเบาๆ..ส่งเสียงอู๊กกก..เบาๆ..พันยิ้ม..กล่าว.."รอแปปนะ..เดี๋ยวจะพาเจ้าไปหาพ่อ..หาแม่.ของเจ้า..."..เหมือนเจ้าพลายน้อยจะฟังภาษาคนรู้มันพยักหน้าหงึกๆ..สองตามันมีหยดน้ำใสๆไหลออกมา..เจ้าพลายน้อยกลับร้องไห้...พันตบหัวมันเบาๆ..ไม่กล่าวอะไร..มันปลดเซฟ..เตรียมพร้อมที่จะจัดการกับฝูงหมาป่า..หากไล่ไม่ไปคงต้องตัดสินใจเด็ดชีพเจ้าหมาป่าตัวใดตัวหนึ่งเพื่อข่มขวัญ..มันพยายามจะไม่ฆ่า..เพื่อช่วย.ชีวิตอีกชีวิต..เพราะวัฏจักรของสิ่งมีชีวิตก็เป็นเช่นนี้..ผู้อ่อนแอย่อมเป็นเหยื่อ...แต่มันจะปกป้องเจ้าพลายน้อยได้อย่างไร..หากไม่ฆ่า...พันจังก้าถือปืนในท่าเตรียมพร้อม..มือซ้ายจับที่ประกับรองลำก้อง..มือขวาจับที่คอปืนเหนือพานท้าย..ในท่าเตรียมใช้อาวุธ..เตรียมพร้อม..สามารถที่จะยกขึ้นเล็งยิงออกไปหากมีอะไรเกิดขึ้น...พันอ้าปากร้องข่มขวัญมันบ้าง.."อ๊ากกกกกกก....มา..พวกมึงเข้ามา.."เจ้าหมาป่า..สดุ้งเล็กน้อย..ก่อนที่เจ้าจ่าฝูงรูปร่างปราดเปรียวแยกเขี้ยวคำรามขู่ตั้งท่าโดยมันเหยีดขาหน้าคู่..เอนตัวมาข้างหลังเตรียมกระโจนหมายก้านคอของพัน..หากแม้มันกระโจนพรวดมาพร้อมกันทุกทิศทุกทางพันคงมีหวังจอดไม่ต้องแจว..พันพยายามคิดหาทางโดยไว..ก่อนที่จะสานเกินไป..หากเป็นเช่นนั้น..ทั้งมันและเจ้าพรายน้อยจะต้องตกเป็นอาหารค่ำของหมาป่าเป็นแน่..เอาละ..อยู่ที่ชะตาของจ่าฝูงว่ามันจะดื้อดึงหรือจะยอมพาสมุนมันถอย..พันตัดสินใจยกปืนเล็งใส่ต้นไม้ขนาดท่อนแขนที่เจ้าจ่าฝูงยืนอยู่ใกล้ๆ..ไรเฟิลเอฟเอ็น .375 กระสุนทองแดงขนาด .375 แผดคำรามเสียงก้องป่าจนฝูงหมาป่าสะดุ้ง..พร้อมกับต้นไม้ขนาดเท่าท่อนแขนกระจุยหักโค่นค่อยๆล้มครืนลง..เหมือนจะได้ผล..เจ้าจ่าฝูงหดหัวกลับ..ทำท่าชะงัก..พันมิรอช้ากระชากคันรั้งลูกเลื่อนตบกลับ..กระสุนนัดใหม่เลื่อนเข้าแทนที่..ในจังหวะนั้น..เจ้าจ่าฝูงหางพวงกลับกระโจนพรวด..เข้าหมายจะขย้ำ..พัน..ในจังหวะที่พันก้มแล้ว..เงยหน้าขึ้นมอง..พอดี....ประสาทสัมผัสของพันยังดีเยี่ยมนิ้วชี้ขวาเกี่ยวไก..ตามสัญชาตญาณ...เปรี๊ยงงงงง..เสียงของเพชรฆาตดังก้อง...พร้อมส่งกระสุนทองแดง ขนาด .375 ออกจากลำกล้องหมุนคว้าง..แผดคำรามดังสะท้านป่ากลับกลบเสียง..เจ้าจ่าฝูงเสียงสิ้น..เงาร่างสีน้ำตาลที่พุ่งทะยานเข้าหาพัน..กลับปะทะเข้ากับหัวทองแดงเข้าซอกคอมัน...ร่างที่กระโจนเข้ามากลับโดนกระแทก..มันปลิวดั่งว่าวสายป่านขาดตกกระแทกก้อนหิน..อ้าปากตาค้าง...ดิ้นกระตุกสองสามทีก่อนขาดใจตาย..สมุนที่เหลือกลับตกใจหางตก..ตื่นกลัว..พากันแตกกระเจิงหายลับเข้าป่าไป.เมื่อกระสุนอีกหนึ่งนัดยิงขึ้นฟ้า..ขู่พวกมัน...บริเวณนั้นคง.เหลือเพียงร่างไร้วิญญาณของเจ้าจ่าฝูงชะตาขาดนอนแน่นิ่ง..พันนึกเสียใจ..ในที่สุดมันต้องทำในสิ่งที่มันไม่อยากจะทำ..แต่มันต้องปกป้องตัวเองและเจ้าพลายน้อย..ที่บาดเจ็บ.".อโหสิให้ข้าเถิดว่ะ..ข้าไม่อยากทำเจ้า..แต่เจ้ากลับไม่เชื่อในสิ่งข้าเตือน..กล่าวจบพันก็หันไปหาเจ้าพลายน้อย..ที่ทำตาปริบๆมองพัน..พันเดินเข้าหา..เจ้าพลายน้อยก่อนจะลูบหัวมันเบาๆ..แล้วกล่าว"เจ้าพลายน้อย..ไม่ต้องกลัวนะ..พวกมันไปแล้ว..ไม่กล้ากลับมาอีกแล้วล่ะ..ดูเจ้าสิ..ท่าทางจะหิว..และเจ็บ..เดี๋ยวเจ้ารออยู่นี่นะ..ข้าจะหาวิธิช่วยให้เจ้าขึ้นข้างบน.."พันกล่าว..พร้อมจับงวงที่ยื่นเข้ามาหามันบีบเบาๆ..ช้างน้อยผงกหัวขึ้นลงดั่งเข้าใจ..ก่อนจะส่งเสียงแอ๊ๆเบาๆ.."หิวละซิ..เดี๋ยวนะ.."พันนึกขึ้นได้ว่าผลไม้นั่นยังเหลือในกระเป๋าเสื้อเเจ็กเก็ตฟิลตัวโปรด..มันจึงยื่นผลไม้นั่นให้เจ้าพลายน้อยพอประทังความหิว.."เอา..กินซะ..แก้ขัด..ประเดี๋ยวเจ้าก็เจอพ่อกับแม่แล้วล่ะ.."พลายน้อยรีบใช้งวงจับยัดผลไม้ปนะหลาดที่มีรสชาติหอมหวานกลมกล่อม..อย่างหิวโหย...จากนั้นพันก็ผละจากมันไป..พันมองซ้ายมองขวา..ก่อนจะลิงโลด..เมื่อเจอสิ่งหนึ่ง...ดงหวาย..มันคิดหาวิธีจะนำช้างน้อยขึ้นจากหุบโดยการใช้หวาย...ทำเป็นกระเช้าเพื่อยกเจ้าพลายน้อยขึ้นจากก้นหุบให้จงได้...พันพยายามมองภาพเครนที่ยกสัตว์ตัวโตๆออกจากหล่ม..มันเอาหมายมาถักร้อยทำเหมือนกระชุที่ใส่หมู..แต่มาใส่เจ้าพลายน้อยแทน..ไม่นานกระชุที่ใส่เจ้าพลายน้อยก็เสร็จเรียบร้อยแม้จะไม่สวยงาม..แต่ก็ดูแน่นหนา..ปัญหาที่ตามมา..จะใช้อะไรเป็นรอกในการชักลากเจ้าพลายน้อยขึ้นจากก้นหุบที่ลึกเกือบสิบเมตรได้...กระชุที่ใส่ช้างน้อยนั้นทำเหมือนเป้อุ้มเด็กที่ขาปล่อยห้อยเป็นอิสระ..ด้านบนกระชุ...ทำหูเกี่ยวร้อยที่แน่นหนา.โดยใช้หวายม้วนเป็นวงๆใช้หวายเล็กๆพันรอบๆส่วนเชือกที่ชักลอกก็เอาหวายมามัดต่อกันทำการคาดคอไก่กันมันหลุดลื่น..พันทำโดยการใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง..ไม่นานกระชุที่ทำเป็นกระเช้าแสวงเครื่องก็เสร็จเรียบร้อย..พันหาต้นไม้ที่ใหญ่และแข็งแรงเป็นรอกโดยตัดไม้ไผ่ยักษ์มาผ่าซีกแล้วนำมาครอบกิ่ง..ก่อนจะปีนขึ้นโยงปลายหวายอีกด้าน..พาดผ่านและโยงขึ้น..