ภารกิจลับ ทลายยานรก 1/10

พันเคยได้ยินมาเหมือนกันเรื่องสหรัฐเข้าช่วยฝ่ายก๊กมินตั๋ง.รวมถึงเข้าช่วยเหลือรับขนส่งทหารก๊กมินตั๋งที่ตกค้างไปไต้หวัน ทหารก๊กมินตั๋งอีกชุดจำนวน สี่พันกว่านาย ที่เดินทางจากลาวข้ามโขงมาขึ้นเครื่องบินที่เชียงราย ลำเลียงไปไต้หวันอีกหลายเที่ยว จนเที่ยวสุดท้ายในวันที่ 30 เมษายน 2504 ถือว่าเป็นการปิดฉากการลำเลียงทหารก๊กมินตั๋งตกค้างไปไต้หวัน แม้จะมีการลำเลียงทหารก๊กมินตั๋ง อพยบกำลังพลเกือบสองหมื่นแต่กลุ่มตกค้างและไม่ยอมอีกมากมาย"เล่าซา..ผมถามได้ไหม.."พันกล่าวขึ้น..เล่าซา พยักหน้า..พันจึงเอ่ยขึ้น.."ว่ากัน..ก๊กมินตั๋งทั้ง เป็นทหาร ครอบครัวหลายพัน คน ไม่สมัครใจไปไต้หวัน ขอลี้ภัยอยู่ในประเทศไทย ส่วนอีก ยังอยู่ในลาว.และรับจ้างลาวช่วยกองทัพบกลาวฝ่ายขวา โดยตั้งเป็น “กองพันพิเศษ ที่ 111..จริงใช่ไหม.ครับ.”..เล่าซาพยักหน้ากล่าว.."ใช่.พวกนั้น.เข้าสังกัดของนายพลภูมี หน่อสวรรค์ ประจำอยู่ที่เมืองน้ำทา ร่วมรบอยู่ที่นั่น...จนปี 2505 เมื่อลาวฝ่ายขวาได้พ่ายแพ้สงคราม ..ล่มสลาย ทหารส่วนนี้จึงข้ามมาสมทบกับพวกที่อยู่ในเมืองไทยและ ได้แยกตัวออกเป็น 3 กลุ่ม เพราะต่างมีเหตุผลของแต่ละกลุ่ม "พันพยักหน้าเข้าใจเพราะมันก็รู้มาบ้าง..หนุ่มสงสัยกล่าว."3กลุ่มนั้นมีกลุ่มไหนบ้างรึครับ.แต่ที่ผมทราบ.สามกลุ่มนี่เกี่ยวข้องกับยาเสพติดทั้งหมดไม่ใช่หรือครับ...เลาซายกก้องยาสูบมาจุดสูบ..เหม่อมองไปนอกหน้าต่าง..กล่าว."ผมยอมรับนะว่า..เมื่อก่อนพวกเราทำเช่นนั้น..กลุ่มทุกกลุ่มไม่ว่าจะเป็นชาวเขาเผ่าไหนๆก็ทำ. เพราะต้องการเงินทุนมากอบกู้ชาติ..ไม่ว่าจะเป็นไทยใหญ่ ว้า..กระเหรี่ยง..หลังจากที่พวกเขาถูกฉีกสัญญาปางหลวงจากรัฐบาลทหารพม่า..ตัวเลือกสุดท้าย..คือ..ยา..แม้แต่พวกผม. ก็ทำ..มีอะไรเล่าที่จะได้เงินจำนวนมากๆ..มาซื้ออาวุธ..กระสุน..เสบียง..รวมถึงหยูกยา.."เล่าซาเหม่อมอง..ไปทางภูเขาสูงเบื้องหน้า.ที่มีเขียวขจีของไร่ชาที่ลดหลั่นเป็นชั้นๆ .บรรยากาศเงียบสงบทุกคนรอฟังเล่าซากล่าวต่อ..สายลมพัดใบลานที่ผูกติดกับกระพรวนส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งๆ..เบาๆ...ก่อนเล่าซาจะกล่าวต่อ..."ตอนนั้น..ทางเลือกมีเพียง..ยาฝิ่น.....คือทางเลือกที่เรานำมาปลูก..เราไม่สนว่ามันจะเลวร้ายเพียงใด..พวกเราคิดว่า..ความอยู่รอดของพวกเรา...ผมไม่คิดจะแก้ตัว..ไม่เคยคิดว่าจะพูดแก้ต่าง..ให้ตัวเองและพวกพ้อง..ผมยอมรับว่าปัจจุบัน..ยังหลงเหลือบางกลุ่มที่ยังเข้าไปเกี่ยวพันกับยานรกนั่น..สำหรับผม..ด้วยวัยขนาดนี้..และทั้งได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพ่อหลวง..อย่างหาที่สุดมิได้..ผมจึงเลิกและร่วมมือกับทางการ..ผมเป็นตัวเชื่อม..สร้างเครือข่ายเพื่อทะลายแหล่งผลิตรายใหญ่ให้จงได้..แม้มันไม่อาจจะแก้ไขอดีตที่เลวร้ายของพวกเราได้..แต่เราก็จะทำให้สุดกำลังสามารถแม้แต่ชีวิตเราก็ยอมพลี..."เล่าซาหรี่ดวงตาที่หยีเล็กฝ้าฟาง...ผิวหนังที่เหี่ยวย่น..เครายาวปลิวพริ้ว..หยดน้ำใสๆไหลซึมออกจากดวงตา.อาบร่องแก้ม..น้ำตานักรบ..น้ำตาลูกผู้ชาย..พันเข้าใจสภาพของเล่าซา..ต้องตกเป็นจำเลยสังคม..อาชญากรสังคม..ไม่นาน..ชายชราถอนหายใจ..กล่าวต่อ.."กลุ่มพวกเราแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม.. ตามเหตุผลและอุดมการณ์ของแต่ละกลุ่ม

กลุ่มที่ 1 เป็นกลุ่มของนายพลต้วน ซี เหวิน อยู่ที่อำเภอแม่สาย อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย มีราวประมาณ หนึ่งพันห้าร้อยคน
กลุ่มที่ 2 เป็นกลุ่มของ นายพลหลี่ เหวิน ฮ้วน กระจายกันอยู่ในอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ และอำเภอเทิง อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย มีราว พันกว่าคน

กลุ่มที่ 3 เป็นกลุ่มของ นายพลหม่า จุ่ง กว๊ะ แยกตัวออกไปตั้งหน่วยที่มีชื่อว่า “คอลัมน์อิสระ” หลบซ่อนอยู่ในรัฐฉาน มีกำลังพลเพียง สี่ห้าร้อยคน.. คนขึ้นตรงกับ เจียง จิง กัว บุตรชายของจอมพลเจียงไคเช็ค เป็นกลุ่มเดียวที่ยังได้รับการสนับสนุนจากทางไต้หวันเพื่อให้คอยสืบหาข่าวในพม่าและจีนต่อไป.." คนทั้งสามรับฟังแล้วพยักหน้า..

"ขออนุญาตครับ...เล่าซา...ผมขอถามเป็นคำถามสุดท้าย.." เสียงของไกรกล่าวถามขึ้น..พร้อมมองมาทางพรรคพวกทั้งสามและกล่าวเอ่ยถามบ้าง..เล่าซายิ้ม..พยักหน้ากล่าว..."ตามสบายคุณไกร...มากกว่านั้นก็ได้.."ไกรยิ้ม...นำมือสองข้างประสานที่บนโต๊ะไม้สักทองที่แกะสลักลวดลายสวยงาม..เงยหน้ากล่าวยิงคำถาม..."..เอ่อ..เล่าซา..เป็นคนเลือกพวกเราหรือครับ..หรือใครเลือกครับ.."เล่าซาพยักหน้า..ไม่กล่าวอันใด..พันที่นั่งร่วมวงก็ขมวดคิ้วเข้มหน้า..ด้วยความสงสัย...เอ่ยขึ้นบ้าง.."..เล่าซาครับ..คนทำงานข่าวมีความรู้ความสามารถในภาษาจีนฮ่อ..ภาษาจีนกวางตุ้ง..แต้จิ๋ว..ภาษาพม่า...ภาษาชนกลุ่มน้อย.....

กระเหรี่ยง..ว้า..ม้ง..แม้แต่ภาษามูเซอ..อาข่า..ขมุ...มีมากมาย.จากข่าวกรอง...ทำไมเลือกพวกผม..บอกตามตรง..แม้ผมจะเคยทำงานทางแถบนี้..แต่ผมไม่เลยล่วงลึก..ไม่เคยรู้..การทำงานคงจะลำบาก..ด้วยเรื่องภาษา..และ ภูมิประเทศ.."ไกรหัวเราะกล่าวสนับสนุนพัน.."5555..จริงๆๆๆใช่..ใช่ครับเล่าซา...หากเป็นภาษาเขมรผมนี่ไม่เคยกลัวเลย..พม่าผมได้คำเดียว.มิงกะลาบา..55 ..แล้วทำไมจึงเลือกพวกผม.."เลาซายิ้ม..กล่าวช้าๆ..ตามองมายังคนทั้งสาม...."อย่างที่บอก..เรื่องนี้ลับสุดยอด.คุณมาในฐานนะพรานป่า..ย่อมไม่จำเป็นต้องรู้ภาษา..เพราะมีพรานและล่ามนำทาง..จะไม่เป็นที่สงสัย..ผมพูดตามตรงนะ...ผมไม่ไว้ใจใครทั้งสิ้น..แม้แต่ลูกน้องผมเอง..ผมก็ไม่ไว้ใจ..ยิ่งน้อยคนยิ่งดี..ผมจึงต้องการคนนอกพื้นที่..ต้องการคนที่เคยทำงานข่าวที่มีประสบการณ์..ผมต้องการคนที่รู้และชำนาญเรื่องระเบิด..สงครามนอกแบบ..แกะรอย..สะกดรอย..การใช้อาวุธ..รวมถึงการเดินป่าภูเขา...พวกคุณทั้งสามมีครบ..ผมไม่ต้องการคนพื้นที่..ผมไม่เคยไว้ใจใครทั้งนั้น..เงิน.ไม่เข้าใครออกใคร..เงินตกใส่หญ้าๆตาย..ตกใส่ไม้ๆล้ม..ตกใส่หินๆแตก..ตกใส่เหล็กๆงอ..ผมคิดว่าผมมองคนไม่ผิด..คนที่รู้งานนี้มีไม่ถึงยี่สิบคน.เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน..ทั้งพม่า ไทยใหญ่ กระเหรี่ยง..ว้า..ไม่มีใครไว้ใจใคร.มันจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ..."พันพยักหน้า..เข้าใจ..เพราะการทำงานด้านนี้..ยิ่งเงียบยิ่งดี..ยิ่งไวยิ่งดี..พื้นที่ดอยลาง.มันเคยเข้าทำงานจนป่านนี้ยังเข้าไม่ได้