ภารกิจลับทลายยานรก 1/9

เป็นธรรมดา...เมื่อมีการก่อตั้งรัฐ ต้องมีการใช้จ่ายจำนวนมหาศาล..การที่รายจ่ายมากมาย..ที่ต้องนำมาพัฒนา..มีสิ่งเดียวที่จะทำให้มีเงินมหาศาลแบบเขย่งก้าวกระโดดได้นั้นก็คือ.." ยาเสพติด " จึงทำให้กลุ่มคนกลุ่มนี้..หันมาผลิตยาและส่งออกทั่วโลก......รายได้จำนวนมหาศาลจึงได้ถูกนำมาสร้างกองกำลังส่วนตัวและฐานที่มั่นอันยิ่งใหญ่ ภายใต้ชื่อ บก.ว้ากองพลน้อยที่ 171 รัฐฉานใต้ หรือเมืองยอน มีกำลังพลนับพันนาย ซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยเชื้อชาติต่าง ๆ รวมทั้งมีคนไทยร่วมอยู่ด้วย ตัวของ...เหว่ย เซียะ กัง เองเก็แต่งตั้งตนเองป็นผู้บัญชาการกองพล......บก.ว้ากองพลน้อยที่ 171 มีการบริหารจัดการกองทัพอย่างเป็นระบบ โดยอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ใช้ในกองกำลังส่วนใหญ่สั่งซื้อจากจีนแผ่นดินใหญ่ จากเงินค้ายาเสพติด ซึ่งกองกำลังนี้ควบคุมพื้นที่แถบเมืองใหม่ โขงโค้ง 46 ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามกับ อ.แม่ฟ้าหลวง จ.เชียงราย หลัง ขุนส่า เข้ามอบตัวกับรัฐบาลพม่า เมื่อปี 2539 เหว่ย เซียะ กัง แผ่อิทธิพลกว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนครองความยิ่งใหญ่กลายเป็น ราชายาเสพติดแห่งสามเหลี่ยมทองคำ แทนขุนส่า มีโรงงานผลิตเฮโรอีนอย่างน้อย 2 แห่ง และโรงงานผลิตยาบ้าอย่างน้อย 3 แห่ง เร่งผลิตปั๊มยาบ้ามาขายในเมืองไทยเป็นล่ำเป็นสัน.."เล่าซาคว้าก้องยาใส่ปากดูดพ่นควันขาว..ไกรมองเล่าซาก่อนกล่าว..ต่อ...."เขาว่าเหว่ย เซียะ กัง มีภรรยา ถึง3 คนใช่ไหมครับ.."เล่าซาพยักหน้ากล่าว "ใช่มีสามคน.. มีบ้านอยู่หลายหลังในกรุงเทพ เหว่ย เซียะ กัง ยังมีกิจการบังหน้าอยู่มากมายหลายแห่งในประเทศไทย เคยเข้าไปถือหุ้น และเป็นกรรมการ บริษัทประกอบธุรกิจผลิตอาหารกระป๋อง อยู่ที่บ้านยาง ต.แม่งอน อ.ฝาง จ.เชียงใหม่ มีสำนักงานตั้งอยู่แถวเขตประเวศน์ กรุงเทพฯและยังเคยเข้าไปถือหุ้น ใน บริษัทถนนรัชดาภิเษก เขตห้วยขวาง กรุงเทพฯ ซึ่งเป็นธุรกิจในครอบครัวของเหว่ย เซียะ หลง นอกจากนี้ เหว่ย เซียะ กัง ยังมีบริษัทที่ใช้ฟอกเงินอีกมากมาย..เฮ้ออออออออ....ข่าวว่า..ตอนนี้..เหว่ย เซียะ กัง อาศัยอยู่ที่บ้านปางปอย อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองปางซางและ.. นายสุรชัย เงินทองฟู..."เล่าซากล่าวยังมิทันจบหนุ่มถึงกลับโผลงออกมา... " บังรอน..." เล่าซายิ้มกล่าว..."ใช่....บังรอน..พ่อค้ายาที่หลบหนีการจับกุมของทางตำรวจไปได้...มันได้ไปกบดานอยู่กับเหว่ย เซียะ กังที่นั่นด้วย .." หนุ่มสงสัยกล่าว..."เล่าซา...แล้วทำไมเราไม่เข้าทางช่องเมืองนะ..ไม่นานก็ถึงเมืองยอน..จะไม่ง่ายกว่ารึ..."พันและไกรก็สงสัย..ช่องเมืองนะ ทางอำเภอเชียงดาว น่าจะง่ายกว่า..ใกล้กว่า...เล่าซายิ้มกล่าว..."แถบนั้นเป็นฐิ่นว้าแดง..หูตาเป็นสัปรด..มีหวังจบข่าว..ด้านทางนี้..แม้เคยเป็นถิ่นของกองพล93 และฐานที่มั่นของกองกำลังขุนส่า..และกองกำลังไทยใหญ่...ส่วนว้า..นั้นจะปะปนบ้างเล็กน้อย..ไม่มากเช่นทางฝั่งฝางเลยไปถึงทางเชียงดาว...." ไกรขมวดคิ้วกล่าว..."แล้วมันต่างกันยังไงเล่าซา...เพราะทั้งขุนส่า.กองพล 93 .และทางไทยใหญ่ก็ปลูกฝิ่นค้ายาไม่ใช่หรือ.."เล่าซายิ้ม..กล่าว.."เมื่อก่อนนั้นใช่...ทั้งกองกำลังขุนส่า..กองพล 93 และกลุ่มกู้ชาติไทยใหญ่นั้น..เมื่อก่อนก็มีการปลูกฝิ่น..ผลิตเฮโลอินขาย...แต่หลังจากพ่อหลวงพระองค์ทรงพระเมตตา..พระราชทานอาชีพให้กับทางพวกเรา..."...หนุ่ม...ถึงกับโผลงกล่าว.".พวกเรา.."เล่าซายิ้มกล่าว.."ใช่...พวกเรา..ก่อนหน้านั้น..ผมเคยสังกัดกองพล 93 อยู่ระดับหัวหน้า..แต่พอได้รับพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้..จนได้เป็นคนไทย..และมีบัตรประขาชนไทย..ก็มิเคยทรยศต่อชาติ..ศาสนา..พระมหากษัตริย์...แผ่นดินไทยให้ที่ยืนทรงกาย...พ่อหลวงให้ชีวิตใหม่...ใครที่คิดร้ายต่อแผ่นดินไทยและคนไทย..คนนั้นคือศัตรูของเล่าซา..."น้ำเสียงและแววตาของเล่าซา..บ่งบอกถึงความจริงใจ..ความจงรักภักดีต่อชาติศาสน์กษัตริย์..ใบหน้าที่เหี่ยวย่น.ของเล่าซา ดวงตาหยีเล็ก..นัยตาสีน้ำข้าว..บ่งบอกถึงความชราภาพ...เครายาวพริ้วตามกะแสลมที่พัดเข้าทางช่องหน้าต่าง..พลันนึกถึงเรื่องราวในอดีต..ตอนที่ยังเป็นหนุ่มแน่น..ในฐานนะผู้บังคับกองร้อย..หลังจากที่พ่ายแพ้ต่อกองทัพปลดแอก..มันก็พยายามที่นำลูกน้องเข้าโจมตีฐานที่มั่นเพื่อยึดที่หมาย..มันยังคงมีความหวังว่ากองทัพของนายพลเจียงไคเช็กจะยกทัพมาช่วย..แต่จนแล้วจนรอด..พวกมันก็เหมือนถูกลอยแพ..ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก...จะรุกคืบไปข้างหน้า...หรือจะไปทางซ้าย..เข้าพม่า...หรือขวาเข้าลาว..หรือถอยร่นเข้าฝั่งไทย..สุดท้าย...จำต้องถอยร่นเข้าฝั่งไทย..จนได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากองค์พ่อหลวง..เล่าซาและลูกน้องไม่เคยลืม...วันนั้น...วันที่ดั่งฟ้ามาโปรด..ที่พ่อหลวงทรงห่วงใย..เสร็จมาถึงถิ่นธุระกันดาร..ไม่เคยรังเกียจคนพลัดถิ่นอย่างพวกมัน...รอยพระบาทที่ย่ำดิน..พวกมันต่างเก็บขึ้นหิ้งบูชาดั่งเทพเจ้าก็มิปาน..เล่าซายิ้มที่มุมปาก..ยิ้มอย่างปราบปลื้มปิติ..ก่อนจะยกมือขึ้นท่วมหัว...น้ำตาของชายชราไหลรินอาบสองแก้ม...เล่าซากล่าวด้วยเสียงสะอื้น.."วันนี้ไม่มีพ่อหลวงแล้ว...แต่เล่าซายังไม่ลืม..ไม่ลืมบุญคุณที่พ่อหลวงทรงเมตตาต่อพวกเล่าซา...และไม่ลืมคำมั่นที่ให้ไว้กับพระองค์..ว่าจะปกป้องดูแลผืนแผ่นดินของพระองค์ตราบชีวิตจะหาไม่...บัดนี้..แม้วัยดั่งไม้ใกล้ฝั่งของเล่าซาจะไร้ซึ่งกำลังกาย..แต่เล่าซายังมีกำลังสติปัญญา..เล่าซาจะขอสานต่องานนี้ให้สำเร็จจงได้..แม้...เล่าซาจะโดนฉีกร่างออกเป็นชิ้นๆ..สับเป็นหมื่นๆท่อน..เล่าซาก็มิเกรงกลัว...ขอถวายชีวิตเป็นราชพลี..ปกป้องแผ่นดินของพ่อหลวงจนตราบลมหายใจสุดท้ายแห่งชีวิต..."คำกล่าวของเล่าซา..ทำให้สามคนมีใจฮึกเหิม..พันครุ่นคิด..นี่ขนาดเขามิได้เกิดบนผืนแผ่นดินไทย...แต่เขาทำไม...ทำไม..เขาถึงรักและหวงแหนแผ่นดินไทยถึงเพียงนี้.."คุณทั้งสามคงสงสัย...ว่าเหตุใดผมจึงทำงานนี้..ทั้งๆที่ผมอยู่เฉยๆก็ได้..งานนี้ทั้งเสี่ยงทั้งอันตราย.."เล่าซากล่าวโดยมิหันมามอง...มันลุกขึ้นช้าๆ..ก้าวเดินไปที่ริมหน้าต่างที่มองออกไปเห็นไร่ชาสุดลูกหู..ลูกตา..ก่อนจะยกก้องยาสูบขึ้นสูบปล่อยควันโขมง..."ตรงฟากเขาลูกโน้น...ผมเกือบเอาชีวิตไม่รอด..ผมและลูกน้องถูกตัดขาดจากกองทัพ...ทางจีนก็ขับไล่..ทางพม่าก็ผลักดัน.เฮ้อ.ครั้งนั้นน่าจะเป็นการปิดฉากกองพล 93ที่ตกค้างทหารก๊กมินตั๋งบางส่วนไม่ยอมกลับ หลบซ่อนอยู่ในรัฐฉาน ต่อมาประมาณเดือนมิถุนายน 2498.พวกเรา..600 คนเข้าไปในรัฐฉาน พร้อมทั้งมีการแต่งตั้งผู้บัญชาการคนใหม่แทนนายพลหลีมี่ และตั้งกองบัญชาการแห่งใหม่ขึ้นที่เมืองป่าเลี่ยวในรัฐเชียงตุง ด้วยความหวังเล็กๆในการกอบกู้บ้านเมือง.. แต่..ทว่า.."เล่าซาหยุดหันมองออกทางนอกหน้าต่าง..กล่าวต่อ".ปลายเดือนพฤศจิกายน 2503 ทหารพม่า 5000คน รวมกับทหารจีนคอมมิวนิสต์ 20000 คนร่วมกันกวาดล้างพวกเราอย่างหนักอีกครั้งก๊กมินตั๋งที่แยกกันยึดเมืองยู้เมืองแฮะและเมืองสามเต๊าในรัฐไทยใหญ่ตอนใต้ ถูกตีถอยร่นไปรวมกันที่เมืองป่าเลี่ยว และต่อมาในเดือนธันวาคม ฐานใหญ่ที่เมืองป่าเลี่ยวก็แตก ทหารก๊กมินตั๋งส่วนใหญ่เกือบ 10000คนต้องหนีตายข้ามโขงไปสู่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของลาว ลี้ภัยอยู่ในเมืองน้ำทา ฝ่ายปราบปรามยึดกระสุนปืนที่คลังแสงเมืองป่าเลี่ยวได้หนักถึง 5 ตัน ซึ่งทั้งหมดอเมริกาให้การสนับสนุน ต่อมา.ในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ เครื่องบินพม่าก็ยิงเครื่องบินลำหนึ่งตกขณะกำลังส่งสัมภาระให้พวกเราที่ล่าถอยซึ่งเป็นเครื่องบินอเมริกา เรื่องนี้ทำให้รัฐบาลอเมริกันเสียหน้า จึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือรับขนส่งพวกเรา...